Schipper Meijer komt niet alleen met vis aan wal, maar ook met bigbags vol afval uit zee. 'De vissersboot is anno 2018 een varende vuilniswagen', kopt Trouw dan ook. In Amsterdam betalen toeristen zelfs voor een boottochtje om zelf afval uit het water te scheppen, ontdekte The Guardian.

Toeristisch afvalvaren
De Britse krant is verrast over de toeristen die voor de lol door de Amsterdamse grachten varen om daar plastic op te vissen. Daar betalen ze ook nog eens voor. De krant gaat mee met de Plastic Whale, gewapend met reddingsvest en schepnet. Deze elektrische bootjes, gemaakt van opgevist plastic, nemen toeristen mee de grachten op. Natuurlijk wijst de gids naar de bezienswaardigheden, maar de toeristen hebben meer oog voor wat er rond drijft in de grachten. Ze betalen €25 om twee uur plastic te verzamelen als onderdeel van hun vakantie.

We bestaan alleen om een probleem op te lossen
In 2011 startte Marius Smit met één boot, gemaakt van zo'n 8.500 gerecyclede plastic flessen. Zijn bedrijf telt intussen 10 boten, die behalve in Amsterdam ook in de haven van Rotterdam rondvaren. Hoe meer plastic er wordt verzameld, hoe meer boten er gebouwd worden en hoe meer er uit het water gevist kan worden. Ondertussen maakt Smits bedrijf ook meubelstukken van het opgeviste plastic. Zijn uiteindelijk doel is een faillissement, hoe raar dat ook klinkt, want dat betekent volgens Smit dat er niets meer te vinden is in het water. “We bestaan alleen om een probleem op te lossen”.

Ook bij scholen is meevaren populair. “Plastic vissen heeft een positieve impact op kinderen. Ze houden ervan. Zodra ze het plastic uit het water halen, zien ze dat het daar niet hoort. Wanneer we vertellen dat we het plastic hergebruiken om de boten te maken, leren ze dat plastic meer is dan afval, het is ook een grondstof”, aldus Smit.

Van stad naar zee
Het Amsterdamse waterbedrijf Waternet schat dat er dagelijks ongeveer 3.500 kg vuilnis uit de Amsterdamse waterwegen wordt verwijderd. "Ongeveer 80% van wat er op zee drijft, komt uit steden over de hele wereld", zegt Smit. Dat merkt schipper Meijer ook. Aan Trouw vertelt de 33-jarige schipper over zijn dagelijkse 'bijvangst' op zee. Al 12 jaar lang vist hij naast vis ook afval op.

Annika de Jong
Word lid

Fijn dat je Foodlog leest! Dit artikel is gratis. Wil je dat wij kunnen blijven bestaan? Steun ons dan en word lid. Dat kan al vanaf €5,- per maand.


Wie ziet wat er allemaal aan afval rondzweeft, kan dat nooit meer ont-zien
Vanaf zijn eerste dag als schipper had Meijer al oog voor het afval. Na zijn eerste week nam hij samen met z'n mannen al bigbags mee, vier kwamen er propvol terug. "Vanaf toen ben ik best wel fanatiek geworden." Op zee hanteren mensen andere regels dan op land, denkt Meijer. “Plons, en het is weg. Niemand die het ziet."

Kimo
In 2001 startte de milieuvereniging van kustgemeenten, Kimo, het project 'Fishing for Litter'. Sindsdien wordt het opgeviste afval gezamenlijk bijgehouden. Het project begon met 10 schepen; ondertussen zijn er 91 schepen bij aangesloten. In twaalf havens kunnen de schepen hun afval kwijt bij een depot. Sociale media doen wonderen, zegt Meijer. “Maar ik ken er ook die er niet over praten, hoor." En wie er eenmaal mee begint, houdt er volgens Meijer niet meer mee op. Want wie ziet wat er allemaal aan afval rondzweeft, kan dat nooit meer ont-zien.

De hele zeebodem is één grote vuilnisbelt
Alles wat er in huis ligt, is ook in de zee te vinden. Van wc-potten en matrassen tot kunstschaatsen en barbecues. Verfblikken die nog (deels) vol zitten vindt Meijer erg; ze gaan lekken. Het allerergste vindt hij vuilniszakken. “Daar ligt de hele zee vol mee. De hele zeebodem is één grote vuilnisbelt." Volgens Kimo komt 70% van de rommel van land, 30% van zee. 50% van alle rotzooi bestaat uit plastic. Toch zou de kwaliteit van vis volgens Meijer niet in gevaar zijn. Afgelopen najaar werden er nog 400 verschillende soorten onderzocht. "Eén sprotje bleek een verwaarloosbaar spoortje van microplastic te bevatten."

Meijer blijft in ieder geval gewoon doorgaan met het opvissen van rommel. “We nemen van de zee, dan mogen we ook wel iets terug doen. Ons steentje bijdragen. Dat zijn we aan de natuur verplicht. Het gaat hier wel even om onze toekomst hè," filosofeert Meijer.
Dit artikel afdrukken