Plastic bestaat uit polymeren (grote koolstofmoleculen) die weer zijn opgebouwd uit monomeren. Aan plastic worden chemicaliën - kleurstoffen, vlamvertragers, verharders - toegevoegd om kunststoffen ‘harder’ of ‘zachter’ te maken voor verschillende toepassingen. De chemicaliën binden zich aan de monomeren. Ga je plastic recyclen, dan resulteren al die verschillende bindingen in een kwalitatief minder goed plastic-basismateriaal.

Grosso modo zijn er 7 hoofdsoorten plastic. Bij recyclen worden al die soorten plastic, met hun chemicaliën om ze harder, flexibeler, helder of juist gekleurd te maken, gemengd en tot snippers gemalen. Die snippers worden gesmolten tot een nieuw basismateriaal. Welke eigenschappen dat meekrijgt uit de mix is onvoorspelbaar, schrijft ScienceDaily. Dat maakt plastic zo moeilijk te recyclen, laat staan te 'upcyclen' tot nieuwe producten van hogere kwaliteit. Zelfs de best recycleerbare plasticsoort, PET-plastic, is bijvoorbeeld slechts voor 20 tot 30% recyclebaar.

Het bijzondere van PDK is dat in een sterk zure oplossing de verschillende chemicaliën weer van de monomeren te scheiden te zijn. Vervolgens kunnen de 'schone' monomeren worden samengevoegd tot polymeren om uiteindelijk nieuw plasticmateriaal te maken. Het is een vorm van recyclen op molecuulniveau, vergelijkbaar met het in elkaar zetten en weer uit elkaar halen van een bouwsel van Legostenen. In de zure oplossing valt het bouwwerk in de losse Legosteentjes uit elkaar, waarna je met die steentjes - de PDK-moleculen - steeds weer iets nieuws kunt maken. Omdat de PDK-moleculen 'heel' blijven, als een Legosteentje, zijn ze steeds opnieuw in een andere vorm, kleur en textuur te gebruiken.

Vorig jaar nam de Europese Commissie de EU Plastics Strategy aan. Centraal in die strategie om de plasticvervuiling te verminderen staat recyclen. Maar dan moet plastic wel te recyclen zijn. "Het is een opwindende tijd om na te denken over hoe je zowel materialen als recyclingfaciliteiten kunt ontwerpen om 'circulair plastic' mogelijk te maken," zegt onderzoeksleider Brett Helms in ScienceDaily.

Micha van Rumpt
Word lid

Fijn dat je Foodlog leest! Dit artikel is gratis. Wil je dat wij kunnen blijven bestaan? Steun ons dan en word lid. Dat kan al vanaf €5,- per maand.


Dit artikel afdrukken