In Duitsland ruziën de ministers van landbouw van de deelstaten met Cem Özdemir, de minister van Landbouw van de Bondsregering. Volgens de laatste is er ondanks de oorlog in Oekraïne geen feitelijk tekort aan voedsel in de wereld. De deelstaatministers willen braakliggende grond gebruiken om graan te telen, ook voor varkens en kippen. Een aantal van hen wil dat besluit ook alvast nemen voor 2023.

De Europese Commissie staat de 27 lidstaten van de Unie toe om land dat normaal gesproken voor biodiversiteit wordt vrijgehouden, dit jaar te gebruiken om de voedselproductie in de EU te verhogen. De landbouwministers van de Länder konden het niet eens worden over een compromis; het wilde een derde van het land gebruiken voor de teelt van eiwitten, een derde voor veevoeders en een derde voor etenswaren voor mensen. Omdat de landbouwministers alleen bij unanimiteit kunnen beslissen, kon geen besluit worden genomen. Op 8 april besluit nu de Federale Raad. Als ook daar unanimiteit uitblijft - wat niet verplicht is - dan besluiten de deelstaten daarna ieder voor zich.

Opgemerkt moet worden dat wij in de EU genoeg tarwe hebben, maar dat onze krimp (vanwege de Green Deal en nationaal groen beleid) het Europese aandeel van 18% in de wereldhandel laat krimpen. Daar krijgen vele tientallen en mogelijk honderden miljoenen mensen in Afrika veel last van omdat ze hun dagelijks brood niet meer kunnen betalen.

Kunnen we het ons permitteren om te zeggen dat wij voorlopig genoeg hebben en net doen of we niet weten dat we anderen een leeg bord voorzetten terwijl we daar best iets aan kunnen doen? De vraag laat een pijnlijk dilemma zien, dat zich situeert tussen groene idealen en solidariteit met mensen elders.
Reageer
  • Deel
Druk af