Bio- en diervriendelijke huichelarij: Postbank laat zien hoe het zit
Afgelopen tijd kreeg ik hier een paar keer op m'n lazer omdat ik Nederlanders huichelaars en schijnheiligerds noemde. Ze zeggen immers wel dat ze bio en diervriendelijk vlees willen, maar ze kopen het niet.
Van Peter Veldhuijzen kreeg ik deze link naar een verhelderend marktonderzoek van Postbank toegestuurd. Nederlanders blijken wel eerlijk, als je ze maar vraagt wat ze willen betalen. En dan weet je het ook meteen. 80% van onze bevolking haakt al af als bio 5% duurder is dan gangbaar.
Dat verklaart veel: we zijn wél eerlijk en willen graag voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. Een biokipfiletje zit zelfs bij AH al zomaar op een procent of 600 meer vergeleken bij de dagelijks wel ergens knallende bodemaanbieding. Een lastig parket dus, tenzij je bio flink subsidieert of de boer verder uitknijpt. Dat laatste zal resulteren in nog minder bioboeren in Nederland.
Als Postbank - en echt, al bravo voor dit verhelderende onderzoek! - nou de volgende keer eens vroeg hoeveel mensen bereid zijn om meer te betalen als iets een beetje, heel wat en heel veel lekkerder is? Uiteraard, met voorbeelden in de mond erbij.
Kunnen wij de voorbeelden van echte in Nederland verkrijgbare producten noemen die consumenten wel de prijsmoeite waard vinden? Wie weet pakt Postbank het echt op.
Reacties (25)
Bravo voor de Postbank en bravo voor het hier publiceren. Naar aanleiding van een bijdrage van Ailko had ik ook al eens in een reactie geschreven dat de echte opvatting van mijn landgenoten zichtbaar is aan hun koopgedrag. We willen wel beter (beter voor dieren, beter voor het milieu, ...) maar willen er niet voor betalen.
Naar aanleiding van het artikel over bioporducten moest ik denken aan een artikel van Wouter Klootwijk in Dagblad van het Noorden enige tijd geleden. Daarin bschrijft hij het systeem van doorberekening van kosten bij de verwerking (opslag, verpakking ed) van eten en de winstoplagen voor de supermarkt. Dat gaat in percentages in plaats van in werkelijk gemaakte kosten. De inkoopprijs van niet biologisch is goedkoper dan die van biologisch en door het gebruik van percentages loopt dat prijsverschil alleen nog maar op, terwijl de handelingen niet verschillen. Hierdoor worden biologische kunstmatig duurder gemaakt dan noodzakelijk. En zoals Wouter Klootwijk beschreef: er is niets biologisch aan het rijden met een vorkheftruck om eten in de vriezer op te slaan (en ook die vriezer is niet biologisch).
De Postbank analyseert dit als dat biologisch te weinig duidelijke meerwaarde heeft voor de koper. Een goede analyse, want dat roep ik ook al tijden;-)
De enige oplossing is om gewassen te planten die niet alleen resistent tegen ziektes en plagen zijn, maar ook smaakvoller. Is dat mogelijk voor een aanvaardbare prijs voor alle populaire groentes? En voor bio-vlees is de oplossing om het voortaan in plaats daarvan te hebben over diervriendelijk vlees.
Fijn dat het de Postbank wel lukt Dick op andere gedachten/termen te brengen.
En precies zoals vroeger het grapje ging. Een man kun je moeilijk overtuigen met argumenten. Maar geef ‘m een tabelletje en hij is om! Hahahahahha.
:-)
Maar ik blijf staan achter ieder woord dat ik schreef en hou vol: al die hela-hola berichten dat het zo goed gaat met bio en diervriendelijk zijn bogus. Het is dramatisch gesteld met ons stemgedrag met de portemonnee.
Recept voor aanbieders: kom eindelijk ‘ns met wat lekkerders, dan zal het een stuk beter gaan. Want Nederlanders zijn niet gek. Voor bio gaan ze niet 6x zoveel uitgeven als het eigenlijk hetzelfde is. Maar voor iets dat veel lekkerder is, hebben ze wel wat over. Wie durft met cijfers onderbouwd te beweren dat dat NIET zo is?
Loes (of iemand anders): staat dat artikel van Wouter Klootwijk ergens online?
Loes, Steven, het centen vs procenten verhaal dat Klootwijk daar aanhaalt is volstrekt reeel. Maar ... om het te doorbreken moet je heel wat veranderen. Zo ongeveer de hele routine en margeberekening van bedrijven. Da’s geen sinecure.
Als ondernemer werk ik zelf aan een centen-benadering (nee, ik wil er hier nu niet over praten), maar je wilt niet weten tegen welke muren, bergen en diepe kloven je aanloopt om het voor elkaar te krijgen om ook echt in centen te gaan werken.
Overigens is een kipfilet zo duur omdat we de rest van de kip alleen maar goedkoop en niet kwalitatief weten te verwaarden. Dure kippedijen gaan als pulp de gangbare kleddervleeswaar in, zullen we maar zeggen. Daarin levert het onvoldoende op, zodat het hele kippenleven moet worden goedgemaakt via alleen die filetjes.
Dick, bedoel je dan dat het handiger is werken in procenten?
Hierop verder boerend en op het verhaal dat Klootwijk doet (”Tussenhandelaren en winkeliers hadden er hun gebruikelijke percentages al bovenop gezet. Zij verdienen zo meer aan een product van de zogenoemde eerlijke handel, fair trade, dan aan gewone producten. Met biologische producten gaat het ook zo.”);
Dirk Barrez schreef in een artikel:
“In mei 2007 maakt Unilever, de firma die wereldwijd het meest thee op de markt brengt, bekend dat al die thee duurzaam geproduceerd moet zijn. Rainforest Alliance zal dat garanderen door die thee te certifiëren, te beginnen met de theeplantages in Afrika. In augustus 2007 moet de eerste gecertificeerde thee in Europa verschijnen. Twee miljoen mensen zullen uiteindelijk hun voordeel doen met deze beslissing. Unilever denkt namelijk dat haar theeprijzen zowat tien tot vijftien procent zullen stijgen. Het bedrijf schat de meerinkomsten voor de boeren en plantagearbeiders op 2 miljoen euro in 2010 en 5 miljoen
euro in 2015.
Een telefoontje naar Unilever bevestigt die gegevens. We nemen dan de cijferprognoses voor wat ze zijn. Deel 5 miljoen euro meerinkomsten door 2 miljoen bevoordeelde mensen, dat is gemiddeld 2,5 euro per persoon. De cijfers vertellen dus dat dan in 2015 twee miljoen mensen die afhankelijk zijn van die thee-inkomsten om te leven hun jaarinkomen gemiddeld met twee en een halve euro zullen zien stijgen. Eerlijk gezegd, dat is beter dan niets maar allesbehalve indrukwekkend. En het illustreert dat wie onderaan de keten thee verbouwt en plukt, daar zeer slecht aan verdient.
Daarmee is de discussie over maatschappelijk verantwoord ondernemen opnieuw een stap verder. En kan de discussie met de fairtradebeweging over zo duurzaam mogelijke en volledig eerlijke handel in een hogere versnelling.”
De link : Al te dikwijls is ‘groen’ of ‘sociaal’ ondernemen een marketingtruc.
Het is een moeilijke discussie en ik vind dat Klootwijk er zich wat te gemakkelijk vanaf maakt. De Fairtrade-beweging wil wel, maar wat als de distributie en vooral de consument die extra procenten niet zelf wil ophoesten?
Nee, dat bedoel ik niet. Wat ik wel bedoel is dat het heel moeilijk links rijden is, als iedereen rechts rijdt en het stuur van vrijwel alle voertuigen aan de verkeerde kant zit.
Waarom maakt Klootwijk zich er te makkelijk vanaf? Door te beweren dat er vrijwel niets van de fair trade bonus terecht komt bij degene om wie het te doen is? Ik ben bang dat dat een waarheid als een koe is. Stort gewoon wat geld, dan kost het stukken minder.
Nu staan hier dure kantorengebouwen en rijden mensen in dure auto’s die er ook allemaal van moeten leven. In simpele bedrijfseconomische termen: dat is nutteloze overhead van mensen die zich belangrijk maken en bijna de hele lunch van die arme derde wereld boer opeten. Met nog een dertiende maand en 6 weken vakantie toe ook.
Ja maar Dick, jij gaat voor een bedrijfslogica waarin ik niet geloof. En toch benoemde Klootwijk ons ooit nog samen als sombermannen.
Pas noemde je Nestlé nog een bedrijf dat goed geleid werd, met een prima kader. Hetzelfde denk je wellicht ook over Unilever. Ik weet niet of Klootwijk dat ook zo ziet? Wat denken jullie?
In welke logica geloof jij niet? ik weet nl. echt niet wat je me nu toedicht.
Ik ben bovendien bang dat je m’n uitspraken over die 2 eetfabrieken nogal uit hun verband trekt.
Ik ben niet iemand die verstand heeft van bedrijfsvoering, maar het lijkt mij dat álles in procenten wordt berekend. Je hebt een percentage omzet en een percentage winst.
Politieagenten willen graag 200 Euro netto extra per maand, maar dat zullen ze nooit krijgen. Ze krijgen een percentage loonsverhoging.
Hahaha, nu ik erover nadenk, inderdaad oneerlijk! De mensen met het laagste loon krijgen dus relatief de minst grote loonsverhoging, de chefs van korpsen [die veilig op hun bureaustoel zitten] relatief veel meer…
Waarom gaat Unilever niet voor een jaarlijkse loonsverhoging voor haar hofleveranciers (de boeren) van pakweg 250 euro? ‘t Is maar een gedacht als een ander. Als het toch in de sfeer van liefdadigheid moet blijven.
Voor wat betreft centen versus procenten heeft Wouter Klootwijk wel degelijk een punt.
Vergelijk het maar met de fles wijn die inkoop 5 euro kost en voor 25 euro op de kaart terecht komt en de wijn die 10 euro inkoop kost en voor 50 euro op de kaart verschijnt. Je kunt je afvragen of de kosten van de (mogelijk) langere opslag, de rente en risico het verschil van 25 euro rechtvaardigen.
Of uit eigen ervaring: het broodje kaas.
Bij de keuze tussen een klef fabriekskadetje van nog geen 10 cent met daarop voor nog geen 20 cent fabrieksrubber met een verkoopprijs van zeg 2,10 euro. Factor 7.
Nu hetzelfde met een echt goed broodje van 40 cent belegt met Boeren Goudse Opleg á 80 cent.
Zou je daar dezelfde factor op loslaten dan is het broodje voor 8,40 euro echt onverkoopbaar. Ja, de moeite om aan deze spulletjes te komen is wat groter (lees meer kosten), maar tegelijkertijd blijven de kosten van het beleggen en serveren (nagenoeg) hetzelfde.
Al met al genoeg reden om met centen te werken dan met procenten.
Werkende link naar Wouters artikel. Geweldig artikel overigens.
Met die fles wijn zit het nou weer net een beetje anders. De fles die het restaurant voor 2,5/3 euri ex BTW inkoopt, gaat voor net onder de 20 op de kaart. Die van 10 gaat voor een euro of 35.
Daar betaal je relatief veel minder meer voor.
Restaurants moeten hun winst helaas nog altijd halen uit de drank, omdat ze een te lage opslag op het eten zetten en daarom meer uit de drank moeten halen.
Maar we dwalen af ...
Kijk er eerder als volgt naar:
- koop een product van 1 euro in en vermenigvuldig het een keer of 3 (voor verwerkingsslagen en marketingkosten) met een opslag van 1,9.
- doe hetzelfde met een biologisch product dat aan de basis 1,25 kost
Je ontdekt dan dat het product dat alleen in de basis een kwartje meer kost opeens 1,70 meer kost. Die 1,45 is pure winst voor de ondernemer verderop in de keten want zijn proceskosten zijn precies dezelfde als bij een gangbaar product.
Immers, een heftruck is niet biologisch, netzomin als een koelcel of m’n stofjas.
P, doet mijn linkje van hierboven het dan niet bij jou?
Grappig: ik moest nu cost16 invullen ;-)
@dick: Ook ik weet wel dat het inderdaad iets genuanceerder ligt. Toch weet ik van een groot aantal horecaondernemers in NL die domweg een factor 4,5 of 5 (of nog hoger) loslaten op al hun dranken ongeacht de inkoopprijsprijs.
Terwijl in Frankrijk, Italië of Spanje in menig restaurant de wijn op de kaart staat voor variërend van gelijk aan de consumentenprijs op het domein zelf tot een vaste opslag van een aantal euro. Geheel vergelijkbaar met de situatie in NL is dat natuurlijk niet, maar geeft wel te denken. Een tijdje terug was een restaurant in NL in het nieuws die ook werkte met vaste opslagen in euro voor de wijn. Hoe het daar nu mee staat weet ik niet.
Terug naar bio: Inderdaad is aan veel handelingen in de keten niks bio, waardoor opslag in centen meer voor de hand zou moeten liggen dan in procenten.
Voor alle duidelijkheid, ik ga akkoord met de Klootwijk’s stelling “Tussenhandelaren en winkeliers hadden er hun gebruikelijke percentages al bovenop gezet. Zij verdienen zo meer aan een product van de zogenoemde eerlijke handel, fair trade, dan aan gewone producten.”
Ik heb het hier zelf ook al vaker betoogd. Lees o.a. de comments bij het artikel, waar Dick en ik tot ‘sombermannen’ werden gepromoveerd door Klootwijk.
Ik trek partij (dus ben in deze ‘vooringenomen’) voor diegenen die aan het begin van de keten staan. In 1992 rekende een econoom in Vlaanderen voor: een pakje koffie moest toen 240 frank (6 gulden) kosten ipv 80 frank (2 euro), wilde je koffieboeren een bestaansminimum garanderen, vergelijkbaar met een overlevingsloon in Europa.
Zoals vandaag de economie is geörganiseerd, is er geen denken aan, dat dit zal gebeuren. Het is een procentendiscussie. Al komen we er niet veel verder mee, wanneer niemand weet naar wie welke grootte-orde aan procenten gaan.
Wanneer ik ook hier broodrellen voorspel, klets ik niet uit mijn nek. Al moet ik het dringend eens gaan documenteren.
@Dick
doet mijn linkje van hierboven het dan niet bij jou?
Nee, maar dat kan de lokale firewall of proxy zijn. Die is tamelijk brak.
Ik vind het maar een raar verhaal.
Normaal gesproken berekent een bedrijf gewoon haar kostprijs. En dat is dan een optelling van inkoopprijs en bijkomende kosten als transport. In centen dus. En pas daaroverheen gooi je een winstmarge. Uiteraard is dat een percentage. Bij een kostprijs van 10 euro heb je namelijk veel meer kapitaal nodig dan iets dat maar een kostprijs van 2 euro heeft. Je wilt een rendement over die 10 euro, niet over “een broodje kaas”.
Het kan best zijn dat bedrijven een hogere marge berekenen als ze denken “dat het kan”. Redelijk normaal ook in niche-markten.
Ik vind het dus maar een gammel verhaal.
