MSC met een krijtje
Om het de consument makkelijk te maken verzonnen we logootjes. Dan hoefden ze niet meer na te denken en wisten ze dat het OK was als ze die producten kochten. Op pakjes, doosjes en ander plastic staat dus wat het is en vind je op de verpakking een keurkmerkje dat je laat weten dat het echt is. Bij een beroemde Utrechtse viszaak hoeft het logootje niet meer. Ze schrijven gewoon wat letters op een bord en dan is het ook OK.
Neem nou Kibbeling met MSC, het duurzame viskeur. Wat is dat voor kibbeling? Kibbeling is toch van allerlei vissoorten al was het vroeger van kabeljauw-wangetjes? Hoe moet ik nou weten of ik echt niet belazerd of moet ik de vishandelaar toch weer geloven op z'n ogen? Ik wil gewoon weten welke vis erin zit.
En daar heb ik geen zin in, want daarom hadden we een logo. Kijk ook naar de rest van het aanbod. Ook fruit van je moeder - al zullen ze wel uit zee ('mer') hebben bedoeld - is MSC. Wat kan er wel niet allemaal in Fruits de Mer salades zitten dat helemaal niet gecertificeerd kan zijn omdat het dat niet wordt?
Ik zou willen dat ook de grootste voorvechter van MSC in Nederland - die bekende viszaak - zich aan de spelregels zou houden. En anders moet'ie gewoon zeggen 'bij mij is alles ok en je moet me maar geloven'.
Maar het is van tweeën één. Heb je zo'n logo, dan moet het er wel opgeplakt zitten. Anders heb ik er geen fluit aan want ik ben een domme consument die niet nadenkt.
En als ik het wel doe, dan weet ik dat er gekibbeld wordt over kibbeling, want als'ie echt MSC is, is'ie van Pollock. En daar is gedonder over. Daarom hou ik niet van een MSC ravigotesausje over alles. De ik die wel nadenkt, wil het wel weten. Voor al die miljoenen die zonder na te denken dik 40 ouderwetse guldens komen betalen voor een kilootje kibbeling. Dat tikt aan en is de reden dat gewone mensen niet groen doen.
Reacties (17)
Of ik de naam van de viszaak wil aangeven, vraagt iemand me. Je kunt het door de ruit lezen. Alleen de ‘s’ achter ‘fishe’ nog even aanvullen en je leest: Fishes.
Het is de vestiging in de Utrechtse Twijnstraat. De foto’s zijn van gistermiddag.
Fantastische vondst van Dick met zijn cameraatje.
Het wonderlijke van het MSC-keur is dat het niet alleen op vissen wordt gestempeld, maar ook op vissers en hun vistuig, op viswinkeliers, op chefs en hun keuken, op restaurants en op viskookboeken.
Fishes is MSC dus zijn de vruchten van moeder die Fishes verkoopt dat vanzelf ook. En de ravigottesaus.
Het wordt alsmaar duidelijker, het MSC-keur is net als het begrip duurzaam een ‘marketingtool’. Geen vis wordt er beter van.
Van biologische kok Eric van Veluwen leerde ik ooit hoe je Euroshopper appelmoes en zo’n vieze fel rozerode kers uit een blik heel makkelijk zelf ‘biologisch’ kunt maken. Doe ze in een bakje. De appelmoes onderin, de kers er bovenop. Serveer ze in een restaurant dat zich biologisch noemt en je bent er. In een biologisch restaurant is nl. alles biologisch. Ook wat het niet is. Met MSC is het kennelijk al net zo ver.
Voor de goede orde: Eric is een fel bestrijder van dat soort praktijken. Spelregels zijn spelregels. Sjoemelen - zelfs al mag het van de spelregels - moet je aanpakken, anders is het spel niet leuk meer.
@Dick. Je leuke kiekje verbaast me niets. Het was al vrij duidelijk hoe het zat toen de eigenaar van Fishes even aan het woord kwam in het programma van KVW. Wollig verhaal wat nergens op sloeg behalve dat wij goed moesten weten dat hij de hele wereld over reisde.
En dan te bedenken dat hip Utrecht - maar liefst twee van die toffe ‘bakfietsen’ voor de ‘geen fietsen parkeren’ gevel - erin trapt.
Op de markt koop je een hartstikke duurzame harder (iedere harder is MSC, zelfs als hij dat niet is). Heerlijk - zelf sashimi van snijden met een zo’n lekker scherp Windmolenmes van Herder! - en voor weinig. Bakfietsje mee. Nog veel hipper, want dat moet je echt weten.
Ach de Kronan’s en hun hippe berijders .... MSC , IKB , enz. en maar zwaar trappen op die Zweedse legerdingen .
Geen weet van oerhollandse haringsoorten als Spekbokking , Braadharing of Harde Harde , deze laatste was voor mij nog nieuw : http://nds-nl.wikipedia.org/wiki/Harde_harde
Mijn visvrouw kan me er niets over vertellen , helaas is het er nu niet om er een foto van te maken maar het is iig een haring ,(stok)droog en errug zout dus.
Kijk trouwens al weer uit naar de gerookte Ponen straks , jammie ! MSC of niet ....
Nou ja, vooruit, zo heten ze nou eenmaal in het Duits: Windmühlenmesser.
Excuus. Nu back on topic.
Molenmessen zijn van Herder, Dick.
Je snijdt dus “sashimi van harder met een Herder” (en lees ik daarin een invloed van de “school van Klootwijk”?)
Denk daarbij dat professionelen geen molenmes mogen bezigen, want molenmessen hebben een houten gevest, wat niet mag binnen de HACCP, volgens de stachanowisten van FAVV.
Ik heb zo een Fishes bezocht in Utrecht. Het concept viel in de smaak van jullie Nationaal visbureau, dat de internationale pers erbij sleurde naar aanleiding van een “Sustainable” persreis in oktober. Bijzonder trendy en duur, inderdaad, maar er lag nauwelijks vis.
Heer Hans, als er haring bestaat die als stokvis is gedroogd is ie niet zout.
Ik heb nooit stokharing of harde harde gezien. Zou er meer van willen weten.
In visfileerderijen met ongehoorzaam personeel hebben ze mesjes met kunststoffen handvatten voor als de AIVD of de VWA op visite komt.
Zijn de ambtenaren weg dan pakken ze weer de mesjes met houten heft. Betere grip. Ojee, mag dat wel van MSC?
Wouter, zojuist nog maar weer eens naar Klootwijk aan zee gekeken naar de prachtige aflevering over haring.
De Wikipedia-link die ik gaf was om te laten zien dat er kennelijk meer soorten harde harde genoemd worden. ‘t Is me ook wat zoveel verschillende soorten (en namen ) lekkers van haring....
De harde harde die ik bedoel is denk ik een (spek)bokking maar dan heel erg droog. Als ik meer te weten kan komen over de herkomst laat ik het weten.
Gisteren gerookte makreelfilets gekocht bij Lidl, haringkoninkjes waren er ook .En natuurlijk met het MSC merk…
Hans, je wiki-link is van een Nedersaksische en lollige variant. Blijkbaar heet stokvis (van kabeljauw, leng of haring) in Nijkerk en Ermelo ‘harde harde’. Vroeger dan, want het artikel rept verder over de verse vis die direct aan de kust werd gegeten. Landinwaarts meer en meer ‘harde harde’. Dat is anno 2010 niet meer het geval.
De taalverwarring bij visnamen in het algemeen en haringproducten in ‘t bijzonder is fascinerend, en een gevolg van de onwetendheid van de consument.
Zo noemt men gezouten en windgedroogde wijting aan de Belgische kust vaak stokvis, omdat in Vlaanderen niemand nog échte stokvis heeft kunnen kopen in de laatste vijftig jaar (mijn dichtstbijzijnde bekende bron is in Yerseke, NL)
Op het gebied van haring: kent iemand levaart, lammekezoet of boestering?
Hallo,
Is boestering niet zoete haring uit brabant/belgie.
dan samen met een soort ui saus en dikke patat.
kan iemand mij uitleggen of het klopt dat alleen vissoorten met een vangst quota een msc certificaat kunnen halen? Hoe zit dat dan met bv. rode mul? Dan weet je dus nog niet of dit op een “goede” manier word/is gevangen.
Ik ben zwaar nalatig geweest. Elders hier schreef ik dat het bord inmiddels weg is (al wekenlang), maar hier nog niet. Wekelijks loop ik even langs. Haha, de krijtjes-MSC politie.
