Streek - de 28e variant van de borrelnoot
Wie de NRC van gisteravond niet heeft, leze hier Klootwijk's 'Prinses Margrietkanaal'-zout. Sinds vorig jaar november zijn er zgn. Maaslandkruiden. Ze zijn uitgevonden door Toerisme Limburg om Limburg weer sentioneel te maken. Daar hoort natuurlijk van alles bij, zoals kruiden in een potje en kruidenthee.
Lees het stukje en je weet dat je je geen zorgen hoeft te maken over het vervuilde rivierslib waarop die kruiden groeiden, want Verstegen doet niet eens moeite ("haha, nee zeg, we plukken ze niet ter plekke") om te verbergen dat die kruiden niet uit het Limburgse Maasland komen. Ze komen doodgewoon uit de internationale voorraadschuur in Rotterdam.
De folder van de Limburgse toeristenbazen doet die moeite wel. Hun website ook. Regionale topkoks nemen Verstegenkruiden op in hun keuken en doen of het goud is. Italiaanse kruidenmeester Francesco Catalano uit Limburg maakte de mengsels in samenwerking met de natuurlijk autochtone herboriste Marriette Clijsters.
Er staat niet dat de kruiden in het potje langs de Maas groeiden. Er staat dat er kruiden zoals die in het potje ook langs de Maas groeiden. Het kruidenmengsel blijkt bovendien verdacht Italiaans of Provençaals te ruiken. Geen wonder, het is gemaakt door een Italiaan en moet wel passen bij wat je gewend bent. Misschien is het wel hetzelfde als een gewoon potje onder een ander eigen merk of private label, ook al zouden we dat natuurlijk niet durven beweren.
De redactie sprak van de week mensen die streekproducten zo roemen vanwege 'het overtuigende verhaal'. We zijn blij. Verstegen geeft het tenminste gewoon toe: streek is alleen maar een verhaal. Laten lieden die echt iets goeds maken opstaan en opschieten. Ze moeten duidelijk maken dat ze iets BETERS en LEKKERS maken. Streek is inmiddels meer van hetzelfde in een ander potje. Ook de grote jongens moeten toch wat om zich te onderscheiden. En geef ze eens ongelijk als het ze zo op een presenteerblaadje wordt aangereikt door streekamateurs. Nota bene van een streekorganisatie.
Naar verluidt is de eerste Nederlandse super al bezig met streekproducten onder eigen huismerk ('private label'). Inhoud: de goedkoopste ingrediënten van overal waar ze dat zijn. Met een Nederlands of Vlaams praatje, maar wat-doet-t-er-nu-toe-waarvandaan product. Sprookjesachtig overtuigend.
Streek. Het is er net, maar nu al de 28e variant van de borrelnoot. Echte strekers moeten wat nieuws. Streek is vanaf hier het domein van echte Merkenmakers en Merkkruideniers.
Reacties (10)
Klootwijk: in je verhaal in de krant heb je het over Hervekaas, die niet door de Limburgers als streekproduct wordt meegegeven. wat dacht je wel, Hervekaas is Waals! Daar komen ze dus in het Vlaamse Limburg met geen tangen in de buurt. Leg een remaudou in de VVV van Hasselt en de provincie voelt zich al geannexeerd door Luik.
Maar Limburg nept wel meer. Hasselt profileert zich als een jeneverstad, maar is dat nooit geweest. Er waren niet meer distileerders dan elders en er werd ook niet meer gedronken dan elders. Waarom ze zich dan die reputatie aanmatigen???
Nick, pardon, in ben het gaan inzien: Herve ligt niet in Limburgs land, maar in land dat Luik heet en waar doorheen ook de Maas stroomt. Ik heb er gevaren.
De Limburgse kaas die zo in Nederland heet en in een blauw wit rood pakje wordt aangeboden komt uit de streek rond Herve.
En remaudou?
In Maastricht had je rommedoe. Naar verluid alleen nog onder de toonbank te koop omdat het er boven niet meer mag van onze voedselautoriteiten.
Als bewoner van het Land van Herve gun ik Limburg de titel Limburgse Kaas (of in de US Limburger Cheese) op historische gronden: Het was hier ooit het Hertogdom Limburg…
En let op het Wikipedia artikeltje op de opmerking over de tegeltjes…
Bereiding
De bereiding van de kaas is als volgt: Rauwe, verse melk wordt gestremd met een scheutje lebmaagsap van een nuchter kalf. Nadat de stremming is uitgewerkt, wordt de wei van de dikke massa (de wrongel) gescheiden door deze te laten uitlekken. Vervolgens wordt hij lichtjes geperst en in vierkanten gesneden. Na kort drogen worden de kaasjes ondergedompeld in en pekelbad, waarna ze een rijping van 8 tot 10 dagen ondergaan terwijl ze dagelijks worden gekeerd en gewassen. Dit rijpingsproces is de belangrijkste fase omdat hierdoor de typische sterke geur een smaak pas ontstaat door de roodbacteriën in de kelder van de kaasmakerij, die neerslaan op de kazen. Narijping gebeurt bij kamertemperatuur onder een glazen stolp (geen overbodige maatregel).
Aan de Nederlandse zijde van de grens is de verplichting in de Warenwet om een kaasmakerij te betegelen, een van de redenen waarom de kaas in Zuid-Limburg niet of nauwelijks meer wordt gemaakt.
Limburgse kaas is één van de dingen, samen met het zogenoemde ‘zwartbrood’ dat ik altijd van mijn moeder weer mee naar huis krijg, als ik bij mijn ouders in Limburg ben geweest.
Snee zwartbrood, beetje appelstroop, en dan de stinkkaas erop.
Smullen!
Het Margriet-zout van Stegeman? Niet zo…
Misschien ruikt dat stegetreekmengsel wel zo ‘italiaans’ omdat de Romeinen de meeste groene kruiden die wij nu hogelijk waarderen mee namen naar deze streken?
Ik stuur dit artikel meteen door naar de dienst Toerisme in Hasselt en Limburg. Ik denk niet dat ze er echt van zullen schrikken.
Streek is nep maar verkoopt. Vooral overnachtingen op hotel en daguitstappen. Zeker en vast ook in Hasselt sinds de tv-serie ”De Smaak van de Keyser”. City marketing, dus. Daar is het om te doen en daar maakt niemand in Limburg een geheim van.
By the way: Kaas uit het land van Herve heet thuis gewoon stinkkaas.
Groeten uit Hasselt, de Hoofdstad van de Smaak.
Steven: eigenaardig, Kortrijk had al eens dezelfde pretentie als hoofdstad van de smaak. Hoe kan smaak een hoofdstad hebben? Smaak kent immers geen grenzen. En dus ook geen koningshuis en ook geen regering.
Er zijn veel stinkkazen: Herve en “Brusselse” kaas stinken beide, maar zijn helemaal verschillend.
En tenslotte: De smaak van de Keyser werd vooral buiten Limburg verfilmd.
Nickipedia: Hoofdstad van de Smaak is een bedacht concept. Later volgde de invulling. Dus de locatie waar er gefilmd werd, doet er niet toe: het gaat ook niet om de streekproducten, maar om toerisme. In Hasselt werken op de 7000 mensen in deze sector. Dat kruidenverhaal van de provincie is gekend, maar wie maakt er zich nog zorgen over? “Limburgers drinken Cristal want gebrouwen in Alken"-blabla Wat is er nog echt? Hollandse kaas? Hollandse tulpen? Brusselse wafels?
Ik weet niet of die Brusselse stinkkaas hier te koop is, maar ik ben solidair met het mooie Land van Herve. Nick, weet jij eigenlijk of dat goed verkoopt, die stinkkazen?
Nieuw: nu ook Nul-Kilometer-menu’s bij ons in het Maasland. ‘t Is schoon weer en we zijn vriendelijk als altijd, dus kom maar af!
@Nick. Van Ronald Ferket (De Vagant) weet ik dat jenever in het Belgische op enig moment op sterven na dood was, en - mede door zijn toedoen - is begonnen aan een tweede leven. Bij die wedergeboorte was Hasselt blijkbaar nauw betrokken. Het zou de claim verklaren.
Dat ‘nul-kilometer-menu’ vind ik een gouden vondst. Hoop dan wel dat het ook echt waar is!
