Achtergrond
-
Onno Kleyn organiseerde het symposium 'Wij en de commercie' voor culinair journalisten. Ongepland, maar door hem zelf aangedragen kwam een actuele case op tafel.
Voor het luizige loontje van een tekstschrijver leverde Onno een speciaal geschreven quote voor een commerciële wijnvertorial in een Volkskrant van afgelopen week. Waarschijnlijk bevat de case de quintessence van de hele discussie over de onafhankelijkheid van de culinaire journalistiek. Voor ik hier m'n feitelijke waarneming van de dag geef, leg ik de case van Kleyn in de Umbrische wijn voor aan de lezers van deze krant.
Wat had Onno moeten doen:
- zijn naam er niet aan verbinden omdat het een tekst is met een louter commercieel doel?
- zijn naam er wel aan verbinden, maar zich dan ook echt goed laten betalen voor de merkwaarde van zijn autoriteit?
Om vast met een mening te beginnen: de aanwezige hoofdredacteur van een grote Nederlandse culinaire glossy had er geen problemen mee, omdat, zo zei ze, het publiek weet dat Kleyn betrouwbaar is. Hoe lang blijf je dat als je dit vaak doet, luidde mijn wedervraag. Daarop werd het wat stiller.
Pikant: John Bindels, de Olie B. Bommel van de zuivere Nederlandse wijnjournalistiek die wat mij betreft heel betrouwbare wijnschrijvers als Gert Crum en Frank Jacobs voor onbetrouwbare broodschrijvers uitmaakte, had geen moeite met Kleyn's medewerking aan de VK-commercie. Dat kon ik even niet meer volgen.
Hieronder de totale VK-pagina, die bij ongepland toeval uit de tas van Joep Habets kwam:
86 reacties
Ik vind deze reactie
Marieke, de redactie leest natuurlijk met plezier mee: kom maar met suggesties!
Deze krant wordt ten slotte bepaald door de hele community die hem mede gestalte geeft.
Ik vind deze reactie
Een fascinerende discussie, waar ik graag life bij had willen zijn vorige week. Maar ook nu op Foodlog: de moeite waard. (Kost je wel even om door te nemen ;-) )
Maar in het citaat van Onno nu het woordje prachtig was weggelaten, was de discussie dan anders geweest? Dan zit er namelijk totaal geen oordeel meer in het citaat, en leent alleen Onno's naam gewicht aan de wijn. Maar hij zegt er dan iets heel neutraals over....
Ik vind deze reactie
gerrit jan,
ik vrees dat ge het te zwaar ziet. als er een sociaal-maatschappelijk belang mee gediend is, zijn er diverse routes.
zeker nu footprint, co2, duurzaamheid etc. ect. 'relevante' politieke issues zijn, is de behoefte aan objectieve informatie groeiend. natuurlijk zult ge binnen een kader moeten werken, maar het is aan u om het kader aan te geven.
foodlog zou niet moeten blijven hangen in het kwiwisap van appelsienen, maar ethische, technische en commercieel haalbare concepten voor een integer toekomstbeleid mee kunnen bepalen is een samenspel met bv univ's
ik denk dat iedereen er van overtuigd is, dat zo'n proces niet alleen aan marktwerking kan worden overgelaten.
dat gebeurt met energie, milieu en integratie ook al lang niet meer.
en in de laatste sectoren worden miljoenen geinvesteerd (en verspild) aan project activiteiten.
maar misschien hoort die discussie hier niet thuis. eigelijk is dit een beleidszaak intern voor de redactie.
Ik vind deze reactie
Wouter vdL: De ellende is dat over dit onderwerp juist best veel publiekstijdschriften zijn. Maar dan wel uitsluitend tijdschriften die je vertellen hoe je een Magnum in vieren kunt snijden, er een Frans vruchtje op kunt leggen en er wat voorgesneden fruit rond kunt draperen. Titel Samen Met Producent, heet zo'n semi-redactionele rubriek dan. Het publiek koopt het tóch wel en de adverteerders zien het helemaal zitten. Veel beter dan bladen die jouw potentiële klant vertellen hoe je zélf met nauwelijks meer moeite en met louter door jou gekozen ingrediënten een toetje maakt. Aan dat volk verdien je niet alleen niks, stel je voor dat ze er met elkaar over gaan práten.
Ik vind deze reactie
Marieke: misschien, maar publicaties worden alleen gesubsidieerd wanneer een overheidsinstantie van te voren heeft geconstateerd dat de inhoud binnen bepaalde criteria kadert. Met andere woorden: zo'n gesponsord blad beschikt per definitie al niet over totale redactionele vrijheid. Een weinig aantrekkelijk vooruitzicht voor wie de handen vrij wil hebben om zoveel mogelijk objectieve kwaliteit te leveren.
Belangrijker dan de vraag hoe je een kwaliteitsblad (over eten of waarover ook) kunt opzetten via alternatieve financieringskanalen is de vraag hoe het eigenlijk komt dat voor een blad van en over kwaliteit eigenlijk in een vraag- en aanbodgestuurde markt kennelijk zo weinig ruimte is.
Een gedeeltelijk antwoord daarop is: doordat niet alleen producten, maar ook de informatie erover is overgenomen door georganiseerde kanalen van grootindustriëlen voor wie alleen de grote getallen en de efficiëntie van productie en distributie van tel zijn. De consument—ja, ook in België—heeft steeds minder weet van wat er aan (vaak kleinschalig geproduceerde) kwaliteit te koop is en zo zie je het aloude "onbekend maakt onbemind" in actie. Gevolg is dat er geen vraag is naar die kwaliteit en de diverse kanalen daarin meteen aanleiding zien om niet voor aanbod te zorgen. Op precies dezelfde manier als er in supermarkten regelmatig kwaliteitsproducten uit het assortiment verdwijnen "omdat er nooit naar gevraagd wordt". En dat komt dan weer doordat er niet voor geadverteerd wordt. En dat komt dan weer doordat er niet voldoende omzet voor is. Wat weer komt door de beperkte verkrijgbaarheid en de geringe bekendheid.
Toch?
Ik vind deze reactie
gerrit jan,
sponsoring en advertisement nee, subsidie en ideële fondsenwerving, ja.
waarom gaat een delegatie redactieleden niet eens naar LNV...
wedden dat je over een paar jaar te horen krijgt: 'moet je bij EZ zijn ' ?
ik doe zelf aan fondsenwerving: als je maar een goed plan hebt en je ideeën transparant zijn en kloppen. aan geld is nog steeds geen gebrek.
en..... als je het sociaal maatschappelijk aspect van je plan hard kunt maken.
dat laatste MOET gekoppeld worden aan food. dat kun je niet overlaten aan een paar unilever-marketeers die een media actie voor een nieuwe pindasaus met omega 84 bedenken !
en dat is en blijft de enige mogelijkheid voor een food-kritische onafhankelijkheid.
let op: unilever werpt zich nu al op als altruïst (gelooft gij dat ? ik niet) voor de derde wereld.
dus dat blad komt er ! de belangen zijn gewoon te groot met wat ons te wachten staat.
Ik vind deze reactie
Dick, ja "feiten" was jouw lijn. Daarom zie ik graag die schets van de toekomstige mediawet. Is een mooi onderwerp om dieper op in te gaan.
Ik vind deze reactie
Gerrit-Jan zei:
"En waarom niet? Omdat daar vrijwel geen advertenties op te werven zijn, terwijl het maken van een blad wél geld kost."
Dat is helemaal waar. Foodadvertenties worden geplaatst in damesbladen en die zijn meestal niet kritisch. Mediastrategen zeggen: aan kritisch, intellectueel publiek kun je hooguit een Saab en wat flessen wijn verkopen.
Er zijn trouwens over heel veel onderwerpen geen publiekstijdschriften.
Ik vind deze reactie
Van der Heyden, Wouter-feiten-feiten (dat was toch mijn lijn?), onthulde zaken die op komst zijn. Een blik op de toekomst en de geest die waart achter nieuwe regels en teksten van de mediawet. Echt nieuws over nieuwe feiten dus.
Ik zal haar vragen hoe het precies zit.
Ik vind deze reactie
@Dick, Als je commerciële tv kijkt weet je dat het commercieel is en het wordt vermeld dat en programma gesponsord is. Daar zijn regels voor. Pak die mediawet er maar eens bij en je zult lezen dat niet alles mag. Bij de publieke omroep mag heel weinig en er zijn geen plannen om hier totale vrijheid toe te laten. Commercials moeten in een duidelijk onderscheiden commercialblok. Dus er is geen sprake van beweging naar het geheel oprekken van de mediawet zoals van der Heyden stelde. Jullie argumenteerden dus tegen een karikatuur van de werkelijkheid. Een weinig zinvolle discussie.
De feiten, Dick, de feiten...
De hulpeloze, argeloze consument, de meedogenloze, bedrieglijke commercie, het zijn motieven die steeds weer terugkeren. Maar de werkelijkheid is niet zo zwart-wit.