Verboden onderweg te eten
Wouter Klootwijk vindt dat we onderweg moeten mogen eten.
Je loopt over de Sint Servaesbrug over de Maas langs Maastricht en je eet een appel terwijl een schip onder je door vaart. Heeft die brug dan last van je? Of het schip? Het zou kunnen als je te grote happen van de appel neemt en met je mond open moet eten. Dan kan er een spatje spuug met een flardje appel op de leuning van de brug belanden. En als het waait kan het spatje met het flardje over de leuning naar beneden zweven en op een dekluik van het schip vallen, of op het dak van de stuurhut. De brug van Maastricht is maar een voorbeeld. Overal in Nederland heb je kans dat er spatjes uit mensenmonden op brugleuningen blijven hangen. Toch is het nergens in Nederland verboden om op een brug je brood te eten, een appel of ijs. Overal op alle bruggen mag je eten onder het lopen. Ook op de fiets op de Afsluitdijk, op een bankje aan het water langs Dordrecht en op het voetveer over de IJssel bij Deventer.
Ik eet graag onderweg. Niet eerst ontbijten en dan weg, maar eerst weg en dan ontbijten. Reizen is verjaardag vieren als je er wat bij eten kan. Of drinken. Ook soep. Ochtendreizigers die betere koffie willen dan wat onderweg te koop is, schenken zich soms geurige, jaloersmakend goeie koffie uit een thermosfles van thuis. Weinig mensen realiseren zich dat zo'n zelfde fles of kan ook een hele dag een puike soep gloeiend heet kan houden. Of andersom koude drank de hele dag koud.
Hete krabbensoep had ik mee in een thermoskan. Eerder schreef ik over krabbetjes in de Waddenzee. Het zijn er zoveel dat we ons tegen de beestjes moeten verdedigen en de beste verdediging is in de soep. Veel lezers willen nu het recept weten voor krabbensoep. De eenvoudigste en naar mijn smaak beste: maak de krabben in een klap dood door de doormidden te hakken.
Maal ze fijn in een sterke keukenmachine. Doe de pulp met wat water in een grote pan, breng aan de kook, vlam laag, paar minuten trekken, dan de inhoud van de pan door een zeef gieten en het nat opvangen. Het kan ingewikkelder, maar dat geurige
smakelijke nat is wat ik krabbensoep noem. Die had ik bij me. En Zweedse crackers en harde geitenkaas. Er wordt wel eens geklaagd dat Nederland zo een saai kazenland is, want moet je Frankrijk zien met al die zachte. Precies! Fransen kunnen geen harde kazen maken en harde geitenkaas, de beste ter wereld, is typisch Nederlands.
Die had ik bij me en ik dacht, ik wacht.
Ik moest in Breskens zijn, het was schitterend weer. Op de boot uit Vlissingen, buiten, op het kleine achterdek zou ik mijn soep gaan eten en crackers met geitenkaas. Dat dacht ik, onderweg in de trein. Dat ik met zicht over de Westerschelde van mijn maaltje zou gaan genieten. Wat kan een mens zich toch intens verkneukelen.
Maar wat een vergissing. Tussen Vlissingen en Breskens is het crisis, oorlog, streng verboden plezier te hebben, wie lacht gaat de bak in. Aan de ingang van de overdreven zwaar getraliede loopbrug naar de veerboot staat op een groot geel bord dat het niet mag, eten. Duitser ook niet. Es wird nicht erlaubt an Bord zu geniessen.
Eerst denk je nog aan de misselijke terrasmededeling die Nederland ontsiert: 'verboden meegebrachte eetwaar te nuttigen'. Dan is er iets te koop. Hier niet. De persvoorlichtster van de rederij: 'Eten en drinken aan boord mag niet omdat de boot daar vies van wordt.'
bron: Wouter's jongste GPD column in het Het Parool
Reacties (23)
Grappig om te zien dat de redactie al bij het plaatsen van artikelen zelf ‘off topic’ gaat. Ik dacht het komt vast, het komt… heeft lange adem nodig… het komt… maar nee.
“Wie op straat eet, doet als een hond” - (Jiddische wijsheid)
Ik ben het daar mee eens.
Eten is (ook voor een heiden als ik) heilig. daar ga je voor zitten, en zeker niet op een terras, waar men in je bord spuwt, de zon het ongezellig maakt en de autowinden rond je neusgaten knallen.
Niemand kan, al rennend door zijn bestaan, genieten van een eerlijke maaltijd.
Daarentegen zou een veerpont juist die rust en service moeten gunnen. Zelfs de Noren hebben dat begrepen. Zij bieden op elk pont lokale specialiteiten aan met -slappe- koffie. Niemand is perfect.
@ Joy, wat is het topic dan? Goede column, rare bootmensen. Sluw gebruik van het Duits om het strenge sfeertje aan te dikken. Verder helemaal gelijk dat het slim is om eigen, goede etenswaren mee te nemen. De stations begaan een grotere faux pax dan Klootwijk.
In de Haagse tramtunnel mag je overigens ook niet eten en drinken of te roken en dat wordt streng gecontroleerd. Misschien is het een trend..
Leuke columns mogen overal geplaatst worden, vind ik. Ook kan ik me wel iets voorstellen met het niet serveren van etenswaar en drankjes op een wiebelboot. Daar horen dan meegebrachte spullen ook bij.
Ik zie Wouter Klootwijk dan ook voor me met krabbetjessoep druipend van zijn hoofd.
Dan kun je je ook afvragen hoe die krabbetjes in de Waddenzee terecht gekomen zijn. Wellicht waren ze onzorgvuldig in tweeën gehakt en niet helemaal goed gekookt door......Wouter Klootwijk misschien??
Joy, mogen we hier niet lachen om rare dingen die iemand die oplet wel opvallen?
@dick: Oplet? Als Wouter met bijvoorbeeld de tram of bus (Den Haag, Rotterdam en op vast veel meer plekken) gaat mag het ook niet. Om niet te spreken over de eindzin waar jij blijkbaar om moest lachen, maar dat ik nogal hautain vind. Heb je wel eens gezien wat er overblijft nadat pakweg honderd mensen in een zaal, bus, tram, park, whatever zijn geweest? Natuurlijk is het daarom.
Grappig dat we on topic blijven op een off topic artikel.
Morgen iets over de broodjes kaas in de Ministerraad?
Nou, daar izzie dan, de Ministerraad.
@Peter: wow. Het lijkt wel of ik voorkennis had :-)
Maar het artikel dat je noemt, vind ik dus wel ‘on topic’ voor Foodlog. Het eerste gedeelte althans.
Het wordt tijd dat de redactie een afreist naar Zeeuws-Vlaanderen. De boot op de foto vaart nu in Italië, en al lang niet meer tussen Breskens en Vlissingen. Daar vaart nu een fiets/voetveer. Vanwege de Westerscheldetunnel waarvoor Zeeuws-Vlamingen tol moeten betalen als ze Holland binnen willen. Dubbele mobiliteitskosten. Al sinds 2003.
Er is nog een reden waarom het nuttigen van voedsel verboden is. Sommige Hollandse toeristen bouwden een hele picknick aan boord en namen zelfs klaptafeltjes mee, en wilden, zoals in het liedje van drs. P. ‘heen en weer’ blijven varen op hetzelfde ticketje. Beetje ‘cruisen’ op de Westerschelde. Endakannie..
Klootwijk@Fransen kunnen geen harde kazen maken en harde geitenkaas, de beste ter wereld, is typisch Nederlands.
Hoe kom je erbij dat Fransen geen harde kazen kunnen maken?! Mischien niet van geitenmelk maar wel degelijk van koemelk. Harde Alpenkazen van de Franse kant zijn je misschien ontgaan.
Toch moet de Hollandse kaas - Europees gezien - toch wel heeeeeel bijzonder zijn. Want het is me in de Walen en zelfs in la douce France overkomen, dat een knaap, kijkend naar mijn gele plak (autonummerbord)opmerkte : “Ha ! Encore un ‘fromage’ !”
En dat is ook een schelnaam, die je in Broekzele kunt verwachten…
Nick zal dat beamen ;-)
Ja, die van lage kwaliteit wel. De goede, gerijpte mimolette is Frans.
Ik bewonderde op de markt van Lille een mimolette “hors d’age”. Zag er uit als een schaalmodel van de maan: grijs en vol kraters, maar wat een parfum!
Leuk om deze lofuitingen over kaas te lezen.Die zouden wij Nederlanders vaker over onze kazen moeten maken.
Wordt het dan geen tijd dat iemand die Franse mimolette ‘hors d’age’importeert?
Even voor de goede orde: Mimolette is een Franse kaas en heeft niets met de Hollandse Edam te maken, behalve misschien de vorm. De zuivel is oranjeachtig gekleurd en de kaas is niet geplastificeerd, zodat er een natuurlijke rijping plaatsvindt. De overjarige Mimolette heeft een eigenschap waar de meeste Nederlanders van gruwen. De korst is vergeven van kaasmijt. Dit, overigens volkomen onschuldige insectje, veroorzaakt de “aangevreten” korst van deze kaas en een beetje “zaagsel” als je een stuk kaas met de korst naar beneden op de tafel klopt… Een aantal Nederlandse kaasspecialisten(importeurs) verkopen Mimolette
@Flipse. Bedankt voor de informatie. De korst met kaasmijt is iets wat ook enkele heerlijke harde goed gerijpte Italiaanse kazen vertonen. Jaren geleden werd een Italiaans winkel van een echte Zuid-Italiaan in Laren (NH) die dergelijke kazen verkocht, gedwongen door de keuringsdienst-ambtenaren op straffe van boetes die kazen uit zijn vitrine te verwijderen en te vernietigen. Hoe zit dat nu met de winkels die deze mijtkorstkazen verkopen? Is de keuringsdienst inmiddels minder ‘hygienomaan’ geworden t.a.v. natuurlijke rijpingsprocessen? Dat is maar te hopen.
Die van de VWA en de kaasmijt had ik nog niet gehoord. Wel van de heksenjacht op rauwmelkse kazen. Maar dan praten we toch al gauw over 10/15 jaar geleden. Het is wel een beetje over. Ze (VWA/Keuringsdienst)zijn toendertijd in Frankrijk wezen buurten en hebben begrepen dat het gevaar in een andere hoek zit dan rauwe melk welke onder uiterst hygienische omstandigheden tot kaas wordt bereid.Dus redelijk rustig aan dat front.
Als je ooit eens in de gelegnheid bent, ga eens in Noord Frankrijk (Carvin)kijken bij de firma Hennart http://hennart-fr.com. Alles wat je nog niet over Franse kaas wist kan je daar leren. ‘t Is geen fabrikant maar een affineur. Je komt ogen, oren en neus te kort om dat alles daar in je op te kunnen nemen…
@Flipse. Mooi, zal ik onthouden.Dat klopt wel dat het afkeuren van die kazen zo’n 15 jaar geleden is. Kan ‘men’nu ook nog zorgen dat al die geimporteerde zachtere kazen uit Italie niet in plastic worden gesmoord bij het ompakken en portioneren voor de horecvagroothandels en supermarkten? Ademnood betekent ook voor kaas een wisse dood.
@Flipse
Helaas moet ik je teleurstellen, want Mimolette heeft alles met Edammer te maken.
Mimolette of ook wel Commissiekaas genoemd
Opmerkelijk is dat deze dubbele Edammer bekender in Frankrijk is dan in Nederland. De Fransen noemen hem Mimolette en tegenwoordig wordt hij ook in Noord-Frankrijk gemaakt. De geschiedenis van deze kaas is dat ooit Nederlandse kaasboeren de wens uitten om kaas te mogen maken voor eigen consumptie, want alle kaas moest destijds afgestaan worden aan de landheren. In ruil hiervoor kregen de kaasboeren bescherming en onderdak. De landheren vonden dit wel goed maar de boeren moesten de kazen ongeschikt maken voor de binnenlandse markt. Er werd toen gekozen voor het toevoegen van een natuurlijke roodoranje kleurstof aan de kazen, het bekende caroteen. De “worteltjes-kazen” mochten niet op de binnenlandse markt verkocht worden. Maar Hollanders zouden geen Hollanders zijn als zij hier niet van geprofiteerd hadden. Binnen afzienbare tijd floreerde een zwarte markt voor deze kazen. Ze vonden gretig aftrek bij binnenwaterschippers die naar het zuiden voeren. Deze dubbele edammers waren immers zeer goed te bewaren en waren graag geziene gasten in de kombuizen. De Fransen die in aanraking kwamen met deze “rare” roodoranje kazen waren op slag verkocht - en zo ook de kazen. De reizen naar Frankrijk werden voor de schippers en dus ook voor de boeren steeds interessanter.
Commissiekaas moet de tijd krijgen om zich te ontwikkelen. Eenmaal goed rijp krijgt hij een bijzonder lekkere smaak met een volle ziltige ondertoon en een nootachtige finale. Oude commissiekaas is op zijn best.
