ik heb me ook al vaak druk gemaakt om bananen. op allerlei gebied:
-Dat je gele bananen koopt en dat ze ‘savonds zwart zijn
-Dat er duidelijke verschillen in smaak zijn en natuurlijk verschillende rassen maar niet weet welk ras je koopt
Dat je die Max Havelaar bananen alleen maar per heel veel kunt kopen
Over die verschillende smaken en rassen heb ik wel eens gemaild met het Bureau Groente en fruit en kreeg het antwoord dat het maar één ras is. Ik geloof het gewoon niet, daarvoor zit er teveel verschil in smaak en grootte. Ik ben daarom voor een duidelijke aanduiding. Bij appels bepaal ik ook zelf of ik Cox of Goudreinetten koop..
Complimenten overigens voor de site!

“Dat je die Max Havelaar bananen alleen maar per heel veel kunt kopen.” Dat vind ik een prachtopmerking, want hij is heel nuttig en concreet. Waarom aan merkenbouw doen en er klauwen met geld aan uitgeven als de functionele basis (verpakking, hoeveelheid, kwaliteit vh product) van je propositie nog niet in orde is?

Dit soort informatie is goud waard voor Agrofair/Oke/Havelaar/Solidaridad. Ik heb weinig ervaring met Havelaarbananen en kan dus niet oordelen over die aspecten. Tekenend is wel dat het meteen naar boven komt en spoort met de ergernis die spontaan in zowel m’n consumenten- als m’n marketingonderbuik begint te protesteren: als die banaan of koffie en thee niet ook een beter product zijn, kunnen ze het dan ueberhaupt volhouden op de markt, merk of geen merk?

Trudi, het klopt wel dat er op dit moment nog maar met één soort bananen gewerkt wordt. Daarmee is een uiterst kwetsbare productie op gang gekomen, die wereldwijd door het Banana Bunchy Top Virus bedreigd wordt. Wordt door luizen overgebracht en is alleen met heel veel pesticiden te bestrijden. Wanneer de plant eenmaal BBTV heeft, is er niets meer aan te doen en is wsch. de heel plantage verloren. Ze proberen dat op te lossen door bananenplanten te ontwikkelen (jawel, genetische manipulatie/modificatie) die resistent zijn tegen het BBTV.
Het land van herkomst zegt iets over de smaakontwikkeling, rijpheid, verkleuring van de schil: plukmoment, transport, opslag.

“Alleen pushy verkopers adverteren immers.”

Radio is meestal pushy, dat is de aard van het medium. Adverteren in het algemeen kan vele doelen en registers hebben.

“Merkenbouw” is maar een woordje. Het gaat erom dat je je producten duidelijk herkenbaar en consistent op de markt brengt. Design, naamgeving en adverteren zijn daar de geijkte middelen voor. Bedoel je dat dat ongepaste middelen zijn voor een fairtrade-productlijn? Het moet niet te gelikt zijn, maar dat is alleen kwestie van toon. Van het juiste register.

@trudy, als bananen te koud zijn opgeslagen( bneden 12 graden hebben ze daar al last van)/ bewaart dan worden ze al snel zwart. Ook als ze in koelhuizen hebben gelegen krijgt de schil vaak al snel zo’n vieze kleur.

Ailko, het is geen ‘vieze’ kleur, dat bruin, het betekent juist dat ze rijp zijn. In ons land eten we vrijwel onrijpe bananen. In de tropen at ik als kind de bananen met een lepel uit de schil, dan smaakten ze pas ergens naar. Hier koop ik dan ook de bruinige bananen, die beginnen pas de ‘echte’ bananensmaak te ontwikkelen.

Ik denk dat marketingcommunicatie zijn grenzen heeft bereikt. Alles is marketing geworden. Echt en nep zijn niet te onderscheiden. Dan heb je dus een probleem als je, zoals Solidaridad, met de middelen van die ‘foute’ wereld, jouw ‘goede’ probeert na te streven.

Ik moet altijd al erg lachen om de geitenwollensokken die nou ‘ns niet meer geitenwollensokkerig wilden doen. Daar is - naar mijn bescheiden mening - wat meer voor nodig dan net doen als de partijen waartegen je je vroeger afzette.
De daarvoor effectieve marketingcommunicatie moet worden uitgevonden. Hoe? Als ik het echt wist, zou ik het dan hier zeggen? Ik ben bang dat het veel geld waard is.

Ik ben kritisch geweest op Tony Chocolonely die zijn vanuit algemene middelen gesponsorde mediapositie gebruikte voor zijn commerciele product, maar het lijkt te werken als een trein. Da’s een heel andere manier van merkbouw. Qua intentie is het clean. Gedaan door mensen die Fair Trade nogal eens aan de kaak hebben gesteld, zodat ze dus heel direct aan anti-marketing hebben gedaan. En da’s weer prima marketing.
Ik hoorde dat bij onderdelen van ING afgelopen week Chocoladeletters van Tony zijn uitgedeeld. Het bedrijf sponsort formule 1 races en is helemaal niet oud-links-nu-opgepoetst-groen-en rechtvaardig-rechts MVO. Die letters zijn ‘cool’, niet sokkig en de marketing met die hoge hoed is zo nep dat het echt is. Het komt weer vanuit ‘een hart’, cq. menselijkheid ipv een handige truc. Tony op de radio of met advertenties/-torials in de krant? Nog nooit gehoord of gezien (ik kan me vergissen).

In combinatie met “goede intenties” werkt marketing dus nog wel. Daaruit mogen we afleiden dat niet zozeer marketing zijn einde nadert, maar dat slechte intenties het moeilijk hebben. Je kunt geen sportkleding meer door kinderen laten naaien, maar Nike is niet dood.

Uiteraard is marketing niet dood. Marketeers die het menen, moeten alleen nieuwe vormen en idiomen uitvinden. Merk overigens op dat Teun vd Keuken en Maurice Dekkers - de mannen achter Tony - geen marketeers zijn, maar mediamensen.
Meer gevoel voor wat er leeft in de samenleving?

Een heel ander voorbeeld is Newman’s Own. Het schijnt een enorm succes te zijn in de VS. De marketingcommunicatiekosten zijn heel laag. Oke moets zijn merkenbouwcampagne stopzetten omdat het te duur was. Als je die 2 dingen naast elkaar zet, moet je als marketeer gewoon eens gaan vissen en in alle rust nadenken waar dat verschil op gebaseerd is. Als je dan zegt dat het door de bekendheid van de man erachter komt, ben je meteen rijp voor een 2e ronde.

O ja, ook Prince Charles van Engeland schijnt nogal succesvol te zijn met z’n boerenproducten. Niet echt een sekssymbool, succesvol acteur of scherpe mediafiguur. Eerder het prototype van de looser.

Ik vergat er nog eentje: Jean-Pierre Coffe. De Franse Nick Trachet die tot voor kort iedere zaterdagmiddag een uur op de radio was met uitzendingen die het midden hielden tussen informeren over de wereld van en achter een eten en KvW-achtige journalistiek. Hem lukte het minder goed. Hij kwam uit het eetvak zelf. Misschien was dat het probleem.

OK, dan zijn we t wel eens, denk ik, op dat punt. Marketing en branding zijn prima, maar je moet de juiste toon vinden.

Het succes van Tony zal voor een groot deel komen door het misbruik van publieke zendtijd, toch een soort advertorials, of zelfs product placement, inclusief reclamejingle op een bekende poptune. Zeer gelikt eigenlijk. Verder zijn de feestdagen uitermate geschikt om goede-doelenproducten te verkopen.

Newman’s Own is ook mede succesvol omdat het gebruik maakt van beproefde marketingmethodes. Het is eigenlijk een reclameparodie, wat het sympathiek maakt. En dat past, want het is een goededoelenproduct. De producten zijn ook nog eens heel behoorlijk, naar verluidt, iets wat je bij FT mag hopen maar niet mag verwachten.

Veel foodmarketeers zijn de weg wat kwijt, maar ik weet niet of dat helemaal ligt aan verlies aan contact met de samenleving. Er is meer harde kennis dan ooit door koppeling van allerlei databases. Misschien komt het doordat IKB werkelijke publieksgerichte innovatie remt?

Dick stelt hierboven bijna achteloos (en niemand gaat er daarna op in) de vraag: wat kost zo’n campagne?
Dat soort concrete vragen worden zelden gesteld en ook bijna nooit beantwoord.
Je kunt ook zeggen: wat kost het en wat levert het op? Dus is het zinvol en laat me dat eens zien met cijfers.
Ik wil ook van Albert Heijn weten hoe de prijs voor een product dat ik misschien kopen wil, tot stand komt. Albert Heijn zwijgt daar over in alle talen en wij berusten er in (nou ja, wij, ik niet, nooit).
Groothandelsondernemingen in eerlijke handelswaar doen, anders dan Albert Heijn, een beroep op mijn geweten en ik ben er blij mee. Ik kreeg op een dienblad de spullen die ik zonder bezwaar kan kopen. Nee nog mooier, er zijn geen bezwaren maar als ik ze koop doe ik zelfs een goede daad.
O ja? Hoe zit mijn goede daad dan in elkaar? Hoe goed doe ik precies? Het ging op verschillende plekken op Foodlog eerder al over deze toch heel eenvoudige vraag.
Maar antwoord blijft uit. Dure reclamespotjes. Ik denk dat Fairtraders in Nederland Foodlog volgen. Maar Dick krijgt niet te horen hoeveel ze kosten en wat ze opbrengen. Omdat het zaterdag is?
Maandagmiddag weten we het nog niet, wedden?!

“Zo is AgroFair voor vijftig procent in handen van de boerenproducenten, de rest is bij ethische beleggers en Solidaridad ondergebracht.
AgroFair belandt dit jaar in het rood. Het verlies zal waarschijnlijk oplopen tot een miljoen euro, wat een reorganisatie onvermijdelijk maakt.”

’t is zonde !
Moeten die boertjes als 50% eigenaar nu ook ‘fair’ meedelen in het verlies van die miljoen euro ? Dat zou ik geen FairTreatment® vinden. Of springt de Postcodeloterij weer bij om het ‘fair’ te houden ?
Wat een klucht !

Agrofair zegt in het Trouw-artikel dat het niet aan Fair Trade DOET - zoals de supermarkten of Sara Lee die het inmiddels ook doen - maar het IS. Dat ZIJN zou hun bestaansreden zijn.
Een rare redenering. Fair Trade gaat om mensen en hun toekomst, niet om de handel. Die is slechts een middel om kwetsbare boeren een beter bestaan en kansen op ontwikkeling te geven.

Ik ben bang dat die uitspraak onbedoeld het probleem blootlegt: eerlijk handel is een doel op zichzelf geworden. Als je verklaart dat te ZIJN dan stop je geld in jezelf in plaats van in de mensen en omstandigheden waar het om gaat. Dat gevoelige punt verdwijnt altijd weer onder het tapijt.

Wat het kost? Een beetje reclamebureau kan er zo een inschatting van maken. Maar we zullen het idd niet horen. Morgen niet, overmorgen niet. En ook volgend jaar niet.  En of de kosten opwegen tegen de baten? Agrofair’s resultaat is een veeg teken.

Ik stel mijn hoop idd op de grote jongens die altijd al het geld volgden en zich nu realiseren dat ze moeten investeren in betere ontwikkelingsmogelijkheden voor die kwetsbare boeren. Ze willen een goed product voor een goede prijs. Dat krijg je door te investeren in randvoorwaarden. Niet door luimakende subsidies en kostbare merken die op een ‘rechtse’ manier worden gebouwd.
Rechts - de supers en de Sara Lee’s - kan Links dan heel makkelijk links passeren. Daar hielden de adviseurs van Solidaridad kennelijk geen rekening mee toen ze de - ongetwijfeld goedbedoelde - nieuwe merkstrategie kozen. Allicht, die adviseurs - allemaal uit de echte reclamewereld - zagen een nieuwe markt voor reclame-advies.

Maar nogmaals, ik weet het niet helemaal zeker. Ik zeg en vraag het maar.

Alle marketing begint bij een missie. Als de missie geslaagd is, moet je je afvragen wat je bestaansreden is.

Agrofair heeft als doel gehad om de bananenindustrie meer fair te maken en lijkt daar behoorlijk in geslaagd. Inmiddels zijn er veel fair trade labelled bananenplantages bijgekomen. Deze leveren aan Dole, Fyffes e.d. Alleen hoe ver gaan die plantages. Of is het gewoon keurmerk halen en dan weer winst maken?

De Solidaridads van deze wereld zijn nodig om marktfalen door ingrijpen te herstellen. Zodra er een markt ontstaat, kan je verder gaan met het zoeken naar situaties waar de markt niet doet wat eigenlijk fair zou zijn. Op die manier blijf je je blijvend onderscheiden. Het gevaar is dat je wilt vasthouden wat je hebt: de bananenomzet e.d. Alleen zijn markten daar nou juist zo sterk in.

Kortom, reclame maken voor eerlijke bananen is nobel, maar niet echt onderscheidend. Reclame maken voor Agrofair als reparateur van niet functionerende fruitmarkten zou meer effect hebben… Alleen voor wie en voor wat?

Willem, daarmee zeg je - als ik je goed begrijp - dat de Agrofairs en Havelaars van deze wereld hun doel bereikt hebben en overbodig zijn geworden. Maar de Solidaridads moeten verder. Nieuwe terreinen op. Zoiets?

1 vraag blijft branden: waarom niet meteen op z’n Tony’s of z’n Colruyt’s?

Colruyt, Dick? Een lachterje. Lokale uitbaters van Colruyt-vestigingen zeggen me dat zelf.

Voor de rest moet ik je dringend naar Vlaanderen roepen voor een masterclass.

Alleen ben ik dat gezaag (gezanik) over links-rechts-geitenwollensokken echt stilaan kotbeu. Het klinkt mij even denigrerend in de oren als die lompe paus in Rome die homoseksulateit even wenselijk acht als de opwarming van de aarde. Niet wenselijk dus.

Klootwijk denkt dat Fairtraders Foodlog volgen. Geloof ik niks van. Dat spijt mij echt. Ik geef Oxfam Fairtrade nog tot 31 december de tijd om Klootwijk op maat te bedienen, anders begin ik er hier zelf aan.