Zo! Je bent zeer enthousiast Lizet, leuk! Als het boek zich kan meten met Claudia Roden en Madhur Jaffrey ben ik om. Het gaat op het lijstje gewenste decembercadeautjes. Met dank.

Carla, wacht maar tot je het in handen hebt, het is echt een boek voor de collectie. Granaatappel-rozenijs? Bij ons staat het met de feestdagen op tafel. Als de rozen nog even willen blijven bloeien in de tuin met vérse rozenblaadjes. En straks ga ik de radijssalade met harissa en gepekelde citroenschil maken.

En let op, Nadia Zerouali gaat ons nog leren koken zoals niet eerder een Nederlandse culinair publicist dat flikte. Dat komt ook omdat ze het zelf zo waanzinnig goed kan, koken. Nee, Wina Born kon dat helemaal niet, koken.

Tja… als je schreef in de Telegraaf en de Avenue zoals Wina, dan wordt je door een culinair journalist van de Groene, Vrij Nederland en de Volkskrant afgeschoten.
Maar ik vind dat ze dat niet verdient.
Ik begrijp ook de link van Wina naar de Mediterrane, multiculturele keuken niet, die ik overigens zeer waardeer.
Wina Bornheeft veel betekend voor het Nederlandse restaurantwezen; al was het maar dat ze als culinair journaliste ontzettend veel mensen wegwijs maakte in de gastronomie. In die tijd dan..

De meest invloedrijke Nederlandse eetpubliciste van de laatste tijd heet Sonja Bakker. Dat Zerouali meer invloed zal hebben wil ik wel mee helpen hopen, maar dat wil ik nog eens zien. Bakkker laat de verkoopstatistieken nog veel extremer pieken dan Jamie Oliver.
En er is meer gebeurd sinds Wina. Vlak ook bijvoorbeeld Ria van Eindhoven niet uit. Of Ramon Beuk, Braakhekke, ...

Ik geloof dat Klootwijk - nee, weet wel zeker - iets anders bedoeld. Mooie boeken. Mooie plaatjes. En Zerouali - ik kwam ‘r een tijdje geleden life tegen - een werkelijk prachtige vrouw. Maar wat hebben we eraan als de gemiddelde Nederlander zelfs zijn salade opgemaakt en al bij Albert haalt? Born probeerde mensen te laten koken. Deze boeken zijn, zo heet het in het Engels, voor op de koffietafel. Interessant en mooi. Dat waren die van Wina niet. In ieder geval zijn ze niet meer sexy.

Daarom zijn de plaatjes zo mooi. Is dat slecht? Nee, ik geniet ervan en blader er graag doorheen. Maar die andere kant. Die is zo vreselijk waar. Het is ook vreselijk mooi bedrukt papier. Kan Zerouali - of Tol - daar wat aan doen? Welnee. Maar wel de manier waarop we er de lof over zingen. Zoiets als ‘ik kook’ vs ‘ik heb alweer een boek’.

Dick, ik kan er geen touw aan vastknopen. Beide dames koken uitstekend. Han Born kookte, Wina schreef.

Misschien kan ik het ook wel niet. Het is die rare tegenstelling. In de tijd van Born waren er niet de bakken boeken die er nu zijn. Ze waren waarschijnlijk nog echt bedoeld om uit te koken. Nu zijn er bergen boeken en kunnen mensen wat dichtbij huis ligt niet meer koken. Het spreekwoordelijke ei komt nauwelijks meer in de pan, ook al nodigen vrienden elkaar in het weekend uit om alles uit de kast te komen proeven. Maar wie zijn die mensen? Hoeveel zijn het er eigenlijk?

De boeken worden steeds exotischer en het aantal titels klapt uit de catalogi. Een interessant onderwerp voor een verhaal: welke touwen kunnen we daaraan vastknopen? Wie koopt de boeken om ze te hebben of weg te geven? Wat gebeurt er dan mee? Wie koopt ze om te lezen? Wie om uit te koken?

Een jaar of wat geleden kreeg ik een tophit van toen (Tessa Kiros’ De smaak van mijn herinneringen - een boek vol fusion van een gefuseerde dame uit een Fins-Grieks-Cypriotisch huwelijk die ook nog eens overal op de wereld had gewoond). Het ging aan de kant als een leuk koffietafelboek. Zelfs hier in huis. Later zagen we dat je er heel aardige en maakbare kookideeen in op kon doen.

Hoeveel kookboeken verdragen we, cq. welke dragen wat bij? Dat is de vraag.

Je verhaal maakt me in ieder geval nieuwsgierig. Ik ga het eens bekijken, maar als het toch een reisverhaal en ego-document is meer dan een recepten- en inspiratieboek voor doorborduren, ja dan blijft het hier in Utrecht bij Broese of Steven Sterk in de winkel staan.

En tjonge-nog-an-toe, ook Wina schreef (inmiddels onleesbare) romantische kletsverhalen rond haar recepten. En toch was dat anders. Waarom?

Aan deze Dick-reactie kan ik nog wel een touw vastknopen, maar ik ben het niet eens. Het koffietafel-gehalte van elk nieuw kookboek is tegenwoordig dusdanig hoog dat het niet meer onderscheidend is.  Dit boek: denk de pracht-foto’s weg en lees het verhaal en de recepten en dan heb je wat. Weliswaar duur, maar al die andere boeken zijn dat ook.
-- PS oh ik zie dat dick ook al reageerde, en inderdaad Tessa is een prachtig voorbeeld van een boek waar je door de foto’s heen moet kijken

Kennelijk is Arabia een boek waar je OOK tussen de verhalen en foto’s door moet kijken. Nogmaals: ik ga het zaterdag eens bekijken bij Broese, want ik ben benieuwd geraakt.

Zou het nou geen verademing zijn om eens een non-koffietafelkookboek te maken?

Hallo zeg, er zijn zat non-koffietafelkookboeken. Uit 1080 recepten kun je toch ook koken? Of uit Fuchsia Dunlop? En Claudia Roden en nog veel meer hebben ook bewezen dat je verhalen en recepten goed kunt mengen. Zelfs met foto’s van tandeloze vrouwtjes op de vismarkt.

Wina is trouwens niet zo onleesbaar als sommige grafdansers willen doen geloven. Ze moest zwaar geredigeerd worden, hoor ik altijd, maar de teksten in haar “Culinaire memoires” zijn prima leesbaar en informatief.

Born is een monument. Ik heb geen behoefte om daarover in deze draad uitgebreide bomen op te zetten.

Klootwijk maakte een punt. Ik sprong erin en maakte het van ironisch expliciet: wat is het probleem, kookboeken of koken? Het laatste dus.
Alles wat ertoe leidt is prima. Ik begrijp van Lizet en Mr Ooijer dat Arabia dat doet. Net als Tessa overigens, al keek ik er aanvankelijk overheen.

Je moet kookboeken relativeren. De meeste hebben hebben niets met koken te maken, maar met dromen. Het zelfde geldt voor reisverhalen. Ze nemen je mee op reis naar het imaginaire: dat je reist.. dat je kan koken..

Wekelijks valt er van elke zichzelf respecterende super reclame in de bus met tientallen recept-suggesties. Elk damesblad drijft er op. “Creatief duurzaam koken” is een vorm van cultureel face-liften geworden. En dan koop je bij AH voorgeschilde krieltjes, omdat je anders vuil onder de mooie nagels krijgt....

Wat dat betreft is er een duidelijke overeenkomst met pornografie. Verlekkerd plaatjes kijken en fantaseren, dat op jouw (tafel)laken het zelfde genot geserveerd wordt.

In de beste kookboeken die ik heb, staan geen plaatjes. We moeten oppassen dat de kookboekentrend niet als ‘substituut’ gaat functioneren, omdat het de mensen van het echte koken afhoudt.
Guillaume

Arabia is dus een kookboek waarmee je direct naar de keuken holt om aan de slag te gaan. Inmiddels twee recepten gemaakt, allebei erg prettig. Komend weekend ga ik de kruiden/specerijenmengsels eens maken.
Ik ondersteun het argument van de overdosis aan kookboeken, zal beslist ook niet alles wat er verschijnt hier bespreken. Soms is dat de moeite gewoon niet waard. Wanneer een kookboek echter intrigeert, iets toevoegt aan de collectie, me iets wijzer maakt, ja, dan wil ik het hier graag onder de aandacht brengen. Al dan niet met kritische kanttekeningen.

Klootwijk was ironisch.. dus dit Arabia gaat niets tot stand brengen en Wina Born wel en die kon bovendien koken.
Dat punt miste ik inderdaad.
We zullen het zien. Niemand kan voorspellen wanneer een boek een hype wordt. Maar iemand, iets moet de gezondheidshype stoppen.

Was Klootwijk ironisch? Ik geloof daar niets van, want als hij Nadia en Merijn kent, dan is zijn opmerking op feiten gebaseerd. Ik vrees echter dat Arabia niets tegen de gezondheidshype zal doen, daar is het boek ook niet voor gemaakt. Maar ik zou het een groot voordeel vinden, dat ik in plaats van de sudderlappen of hasjee die ik bij het hond uitlaten om een uur of negen al in de Bruchemse straten ruik, ook eens een heerlijke knoflook, komijn en lamsvleesgeur mocht opmerken - en dan bedoel ik natuurlijk niet uit mijn eigen keuken. Misschien moet ik toch maar eens een zak koffiebonen met cardemoms bij de voordeur zetten. Wie weet wordt dat een trend, nu de pompoenen op hun retour zijn.

@ Lizet
“Ik ondersteun het argument van de overdosis aan kookboeken, zal beslist ook niet alles wat er verschijnt hier bespreken. Soms is dat de moeite gewoon niet waard. Wanneer een kookboek echter intrigeert, iets toevoegt aan de collectie, me iets wijzer maakt, ja, dan wil ik het hier graag onder de aandacht brengen. Al dan niet met kritische kanttekeningen.”

Nou, dat is nu precies wat ik dacht en dus ook de reden waarom ik reageerde. Als jij enthousiast bent is het niet het zoveelste koffietafelboek. Heel simpel.

Dank je Carla!

Door de overkill aan kookboeken (allemaal met even mooie foto’s of plaatjes) raken we niet meer zo snel geboeid door het zoveelste verhaal en recept uit een exotisch of interessant land. Informatie op internet is ook al zo overvloedig, bijna alles staat wel ergens op een site of een blog. Er is wel behoefte aan mensen die overzicht hebben. Bij het kopen van een kookboek moet je je dus laten leiden door een goeie recensie van iemand op wiens oordeel je vertrouwt. Dus, Lizet, ‘Arabia’ staat vanaf nu op mijn verlanglijstje!

Wat een gezanik weer zeg. Schrijven twee vrouwen een prachtig boek, schrijft een andere vrouw een enthousiaste recensie, vinden de heren zeiksnorren toch weer wat om over te zaniken. Man, man, man. Al kookt er helemaal nooit iemand een recept uit zo’n boek, who cares?! Stomme calvinistische gedoe over wat een kookboek allemaal wel en vooral niet moet zijn. *burp*

‘Was Klootwijk ironisch?’ Nee. Bijna blind vertrouwen in de schrijfsters van Arabia. At eens couscous die Nadia Zerouali maakte. Zo weergaloos lekker, ik wist niet dat het zo kon…
Verschillende orakels die trends zien aankomen die er al zijn of trends ontdekken die alsmaar niet willen komen, hebben de afgelopen jaren voorspeld dat de Noord Afrikaanse keuken hevig in de Nederlandse mode zou komen.
Krijgen ze een beetje laat (mijn geld terug!) misschien toch gelijk. En dan ligt dat aan Nadia Zerouali & Co.

Mooi zo, Klootwijk was dus niet ironisch. Dat dacht ik al, maar de enige die dat volledig zeker kan zeggen ben je zelf. Bedankt dus.

Lizet & Wouter wat fijn om te horen dat jullie zo genieten van ons boek!
En voor de rest:
The proof of the pudding is in the eating! Dus kook ze, bismillah en geniet ervan....

Groetjes Nadia

Wat een prachtige draad is dit! Want Nadia, omdat het Lizet is, ga ik jullie boek bekijken uit die hele berg die ik eens per maand of 3 bij de Utrechtse Broese (tegenwoordig Selexyz) doorloop. Altijd weer met moeite, want ik weet nooit waar ik moet kijken. Ik heb nog een bon, vandaar.

Ik ben bang dat ik je nu moet garanderen het juist te gaan kopen om het uit te proberen ;-) Je hoort.

@Nadia: ik liet mijn exemplaar van Arabia vanmiddag achter bij onze Marokkaanse buurtsuper. Zegt Aziz: mmm, die mooie vrouwen, vast al getrouwd en tien kinderen, met veel spijt in zijn stem. Inmiddels staat jullie boek op zijn toonbank. Ter inspiratie.

Als ik het goed heb begrepen komt daar straks, na de Sint, een hele Arabia etalage...Hoef je niet lang te zoeken!
Oja Dick...niet alleen maar bezig zijn met het grote testen en vergeten te genieten van het koken en het opsmikkelen, zou toch zonde zijn:-)
Groetjes Nadia

Nadia, maak je geen zorgen!

Maarre ... stel je nou voor dat ik heeeel enthousiast ben. Stel dat ik je zou vragen om voor een stel Nederlandse boeren makkelijk maakbare recepten te maken. Hollandia.  Vlgs mij ben je d’r geknipt voor. Zou je het doen?

Ha lizet,je hebt mij niet alleen nieuwsgierig maar ook enthousiast gemaakt.Morgen naar de stad.

Tuurlijk Dick, leuk! Een stel Nederlandse boeren aan de kook, Arabia of Hollandia beide heerlijk:-)

De Syrische band op de bruiloft van mijn vriendin in Damascus improviseerden er lustig op los: Arabía, Hollandía, volgens mij hebben we een tophit in de maak. En ik ken nog een leuke boerin: http://www.ikbenboerin.nl

OK, dames, ik ga ermee aan de slag binnen het boerenbolwerk. Ik denk ook dat het een hit wordt.

Ehm, nee, Martine laten we er buiten. Die is al boerin.

Fantastisch boek, Nadia. En dus, - nee Robin—ik ben geen (m.) zeiksnor, dit is voor mij een heel mooi boek, ik heb een half uur in de winkel op een krukje gezeten om er eens rustig in te blader-lezen.  Als mijn kinderen het mij niet op 5 december geven dan snel ik echt de volgende dag naar de winkel.

Ik schaarde jou ook niet onder de zeiksnorren hoor. ;)
Maar goed, het is gelukkig gewoon toch nog goed gekomen met deze thread. Fijn zo.

Dick,je geniet ervan zeg je, maar die andere kant is ook zo waar.,Vreselijk mooi gedrukt papier,etc.
Waarom zo lees ik eruit zou je daar dan eigenlijk niet van mogen genieten of half?Of lees ik het niet goed?
Ik kan prachtig papier strelen zelfs,zo mooi vind ik dat dan.Of wanneer een boek mooi gebonden is.Wanneer de inhoud dan van de overtreffende trap blijkt te zijn[ga het zometeen bekijken]dan zet ik mijn denken stop wat betreft ,duur,.Of dat akelige zinnetje:is dat nodig? Nee,niks is nodig. Met plezier zou ik het dan op tafel leggen.Niet uit opschepperigheid.Kan een ander er juist van meegenieten.Mijn nieuwste kookboeken komen zo wie zo een maand lang duidelijk zichtbaar op een kastje in de keuken te staan.
Zelfs mijn kleink.kijken het dan soms door.Ik houd mezelf voor,dat ze hoe dan ook er iets van bewaren voor hun latere leven.Ik kijk tenslotte ook terug naar mensen die in het verleden een rol in mijn leven hebben gespeeld,waardoor ik over grenzen ben heen gaan kijken,die je daardoor verrijkten.
Ik begrijp de overkil aan kookboeken.Ik heb ook een paar van die achteraf:eh,hummm,niet zulks geweldige kookboeken.Spijt? Nee hoor.Is er altijd wel weer iemand die het graag wil hebben.En anders is het maar gewoon zo.
Ik vind het aardig dat lizet er aandacht aan besteed.Of wanneer een van de schrijfsters zegt:genieten ervan,koken en het vooral doen smaken.

Zoveel monden, zoveel kookboeken lijkt het soms wel. Maar bedenk ook zoveel monden zoveel meningen. Waar ik voor strijd in kookboekenland is dat kookboeken met liefde gemaakt worden. Het boek van Merijn en Nadia is absoluut met liefde gemaakt. Ondertussen worden er veel liefdeloze kookboeken gemaakt maar er worden tot mijn grote verbazing overigens, ook nog steeds aardig wat van deze kookboeken verkocht. Ik vergelijk het wel eens met televisie programma’s.
De reacties hier op een kookboek lees ik met zeer veel plezier, Tessa Kiros, Wina Born en Claudia Roden komen voorbij. In mijn ogen allen ‘dames’ die met veel liefde en plezier kookboeken hebben gemaakt. De onderlinge verschillen zijn echter zeer groot.
Jonah Freud

Kookboekwinkelier strijdt er voor dat kookboeken die met liefde worden gemaakt. Hou toch eens op over liefde en passie. Dat doet Allerhande al. Strijd voor leerzame boeken, kookboekwinkelier.