Omdat stadslandbouw in zwang is gekomen als voedselvoorziening van de toekomst, wilden onderzoekers hoeveel inwoners van een stad er daadwerkelijk van kunnen eten. Ze namen de Amerikaanse stad Seattle als voorbeeld.

Zou 50%, 80% of zelfs 100% van de inwoners lokaal gevoed kunnen worden, zoals bewuste stedelingen veelal blijken te denken? In de praktijk valt er weinig voedsel uit de stad te halen, ontdekten de onderzoekers. Als al het beschikbare groen ingezet wordt voor het telen van gewassen, levert dat genoeg op om 1 op de 25 inwoners van Seattle in leven te houden.

"Het is de eerste keer dat er op systematische wijze gekeken wordt naar alle verschillende gewassen die in een stad zou kunnen groeien, in combinatie met de voedingswaarden en hoeveelheden die mensen nodig hebben om te overleven", zegt senior auteur Monika Moskal.

Vegetarisch eetpatroon
Onderzoekers van de University of Washington gebruikten 3-D beeldmateriaal van Seattle om het landgebruik, de boomdichtheid en de hoeveelheid beschikbaar daglicht nauwkeurig in kaart te brengen. Daarmee kregen ze inzicht in hoeveel gewassen er zouden kunnen groeien. Die gegevens combineerden ze met de National Nutrient Database waarin de calorieën, macronutriënten en micronutriënten van voedingsmiddelen vermeld staan. Dat leverde inzicht op in hoeveel gewassen er geteeld zouden moeten worden om de stad te kunnen voeden. Ze gingen uit van een vegetarisch eetpatroon, omdat het telen van groenten, granen en noten nu eenmaal minder land in beslag neemt dan het fokken van vee.

Om de stad zelfs alleen maar plantaardig te voeden, blijkt een hele regio nodig
De wetenschappers concludeerden dat als alle beschikbare achtertuinen in Seattle voor stadslandbouw ingezet zouden worden, dat genoeg voedsel op zou leveren om zo'n 6.000 mensen 100% te voeden. Dat is ongeveer 1% van de bevolking. Werd ook al het openbare groen voor standslandbouw ingezet, dan liep dat percentage op tot 4% van de bevolking. "Ik denk dat veel mensen groenten zien groeien in hun tuin en 's zomers een zelfgeteelde salade eten en dan geloven dat ze zichzelf kunnen voeden", aldus Moskal. "Ze beseffen niet dat dat vanuit calorieën-oogpunt niet het hele plaatje is." Een stad kan tonnen tomaten, sla en boerenkool opleveren, maar het wordt een ander verhaal als je de daadwerkelijk benodigde eiwitten, vetten en koolhydraten meerekent. Over het algemeen komen die niet uit de stad zelf maar worden ze van elders aangevoerd.

Redactie
Word lid

Fijn dat je Foodlog leest! Dit artikel is gratis. Wil je dat wij kunnen blijven bestaan? Steun ons dan en word lid. Dat kan al vanaf €5,- per maand.


Voor Seattle betekent dat, wil de stad 100% zelfvoorzienend zijn, de stadsgrens rondom ruim 93 kilometer zou moeten opschuiven. Om de stad zelfs alleen maar plantaardig te voeden, blijkt een hele regio nodig.

seattle landbouw zelfvoorzienend

De stadsgrens van Seattle in het midden. De 4 witte lijnen eromheen laten het percentage zien waarmee Seattle gevoed kan worden als de huidige graas- en landbouwgronden geconverteerd worden naar intensieve landbouw. Bron: University of Washington

Ook voor andere steden toepasbaar
Volgens de onderzoekers kan het door hen ontwikkelde model ook toegepast worden door andere steden. Voorwaarde is wel dat er goede geospatiale data beschikbaar zijn over de hoeveelheid zonlicht en het bladerdek zodat planners rekening kunnen houden met welke gewassen er het beste zullen groeien. "Als een stad echt geïnteresseerd is in een duurzame voedselvoorziening, is dit een manier om te testen of het kan", zegt hoofdauteur Jeff Richardson. "Met het verfijnen van dit onderzoek hebben we echt alle voedingswaarde-aspecten meegenomen, zodat we zeker weten dat je dit voor iedere stad kunt doen op grond van een dieet dat voldoet en mensen in leven houdt."

Het onderzoek is verschenen in Urban Forestry & Urban Greening.

Fotocredits: 'Harborview Park, Seattle', Tiffany von Arnim
Dit artikel afdrukken