Volwaard - over kippenouders & kippengenetica
Recent onstond hier een woordengevecht over kippen. Helaas vol verwarring omdat het verschil tussen feit en fictie verdween in het gekrakeel. Het begon met een vraag over ‘harde kip’ en ontaardde in een onterechte tirade tegen de Volwaardkip onder het mom van een college in kippengenetica.
Om de hele en halve onwaardheden die ik verwachtte te vermijden, kapte ik de discussie af. Dat werd niet geaccepteerd. Het leidde er uiteindelijk toe dat het werkelijke verhaal diep in de mist verdween.
Reden om nu eens rustig nader in te gaan op de werkelijkheid achter zgn. traaggroeiende vleeskuikens zoals de Volwaard, de kip met wat meer ruimte dan een gewone.
De Volwaard is een zgn. “tussensegment-kip”. Hij heeft uitloop en wat meer ruimte, maar is niet bio. In prijs staat hij tussen de ‘gewone’ kip, die 99,3% van de Nederlandse kippenhuishouding uitmaakt, en de biologische kip die nog geen 0,4 procent vertegenwoordigt. Ondanks de burgerlijk met de mond beleden dierenliefde, stemt Nederland immers met zijn portemonnee bij het vullen van zijn winkelwagentje.
De Volwaard is zo’n 20% duurder dan de reguliere kip in het supermarktschap. Een biologische kan zomaar het dubbele - of nog meer - van een 'gewone' kosten.
Het klinkt misschien verrassend, maar een uitloop en wat meer ruimte voor de kippen was niet de belangrijkste aanleiding om te komen tot de Volwaard. Doel was een gezonder dier, dat niet alleen op wordt gefokt op zoveel mogelijk vlees in zo kort mogelijke tijd.
Volwaard startte toen voederfabrikant Coppens en de Dierenbescherming in 1997 actie namen op het inzicht dat er grenzen zouden zijn aan de verdere optimalisatie van gangbare vleeskuikens. De dieren dus die wij hier ‘ploffers’ noemen, racegroeiers die in 6 weken van ei op je bord belanden als geslacht kipgewicht van ca. 1,2 kilo. Soms zelfs gaat het in minder dan 6 weken, want al een week eerder worden de zwakste en dikste dieren uit de groep gehaald om eerder geslacht te worden. Zo wordt voorkomen dat dieren verloren gaan, cq. nutteloos leiden.
Het is razend knap dat fokkers dat voor elkaar hebben kunnen krijgen: zoveel kip in zo weinig tijd zodat wij voor heel weinig een kilo kipfilet kunnen kopen!
Het zorgde echter voor ‘bijwerkingen’ waarvan men vreesde dat ze in de toekomst uit de hand zouden groeien:
- racegroeiers gaan zo hard dat hun hart de groei slechts met moeite kan bijhouden; daardoor hebben ze te maken met hart- en circulatieproblemen
- door hun snel groeiende vleesmassa en het frêle skeletje zijn ze gevoelig voor pootmisvorming, waardoor er teveel slecht kunnen lopen
- ze zijn te weinig actief en blijven op één plek zitten; borstblaren zijn het gevolg. In het geval van mensen zou je zeggen dat ze last hebben van doorzitten en doorliggen
- ze hebben moeders die ernstig op dieet moeten; ze gaan in de opfokperiode (tot 18 weken) op dieet. In ongeveer een uur werken ze hun hele kostje weg. Daarna is het op, anders worden ze te dik. Sparen doen ze niet, want het zijn fikse doorvreters.
Dat zorgt dan ook voor gefrustreerd eetgedrag, want ook een commerciële vleeskip is een dier dat van nature geprogrammeerd is om de hele dag door te scharrelen en schrobbelen op zoek naar graantjes, torretjes en wurmpjes.
En of de fokker het nou leuk vindt of niet, in de eerste weken van de opfokperiode staan de a.s. moederdieren zelfs op een zgn. ‘skip a day’regime: één dag wel eten, één dag niet.
Tijdens hun productieve, eierproducerende, leven (tot ca. 60 weken, daarna gaan ze eruit en kun je ze kopen als ‘harde kip’) krijgen ze voldoende te eten om optimaal te leggen. Wel wordt er voor gewaakt dat ze niet te vet worden. Daar raken ze nl. van de leg van.
Onder druk van de toenemende concurrentie – o.m. door goedkopere kippen uit Z-Amerika (Brazilië) en Azië (Thailand) - moeten de racegroeiers voortdurend verder geoptimaliseerd worden. Dat was in 1997 de reden om te verwachten dat de hart-, poot- en doorligproblemen zouden toenemen. Daarbij kwam bovendien dat de snelle groei maakt dat de moeders net als de kinders die bestemd zijn voor onze consumptie zelf ook snelle vleesaanzetters zijn. Hier werd beweerd dat dat niet zo is. Haan x Hen zou een zgn. hybride dier geven dat nieuwe eigenschappen heeft, nl adembenemend snel in vleesaanzet groeien. Een eigenschap waarvan vader en moeder geen last zouden hebben. Vergeet het, dat is onwaar.
Bij vleeskippen zit het zo:
- met name de haan is verantwoordelijk voor de vleesaanzeteigenschappen van zijn kinderen
- moet onze vleeskip vanwege de kostenbesparing in geringe tijd van ei tot consumptiegereed dier worden grootgebracht, dan moet de genetica van de hen daarop worden ingeregeld; ook zij is een gemakkelijke vleesaanzetter
- hun kinderen profiteren dan maximaal van de vleeseigenschappen vader en moeder
Daar komt nog een ‘standjesprobleem’ bij. De haan moet ‘het’ doen met een hen. Hij is een vleeskampioen en zij moet flink leggen. Je raadt het al. Hij moet slank blijven anders zakt het frêle meisje dat slank blijft van het harde werken voor haar eierkost door haar poten. Hij en zij hebben nl. nog echte sex (bij kalkoenen kan dat al lang niet meer, maar dat is weer een ander verhaal). Fijn, die echte sex? Dat is betrekkelijk. Ik kom er zo op terug.
Pa staat dus op ernstig rantsoen. Zijn leven lang. Gelukkig heb je er niet zoveel van nodig. Zo’n 8-10% op een hok vol hennen.
Volgens hardnekkige commentaren hier zouden de moederdieren geen last hebben van honger. Hun kinderen waren genetisch immers anders dan pa en ma. Zo hybride dat de racende vleesaanzet er pas bij de kinderen uit zou komen. Dat is niet zo. Ma is ook deels vleesdier, omdat anders haar kinderen onvoldoende racend kunnen groeien. Pa kan voor veel zorgen, maar niet voor alles.
Diezelfde hardnekkige commentaren stelden dat honger een ‘onwelgedefinieerd probleem’ was. Dat is waar, maar het is maar wat je uit je gemakkelijke stoel kunt bedenken.
Onderzoekers vertelden me dat heel eenduidig is vastgesteld dat moederdieren die in minder dan een uur hun kostje op hebben gegeten, zgn. stereotiep pikgedrag vertonen. Ze pikken naar elkaar en hun omgeving. Het is gestoord gedrag. Honger? What is in a name? Ze willen iets wat ze niet kunnen eten, gedurende een heel groot deel van hun dag. Onder gedragswetenschappers geldt dit als een zgn. “proxy”, of te wel een welgedefinieerde indicator van letterlijk gefrustreerd eetgedrag. Van sommige commentatoren hier mocht het niettemin geen ‘honger’ heten. Zij namen nog een broodje bal met een glas sherry en discussieerden vrolijk verder. Zelfs toen dit soort feiten op tafel kwam.
In 1997 werd de basis gelegd voor de Volwaard. Vanuit diezelfde kipgenetica, maar mét aandacht voor een wat natuurlijker dier zonder de hierboven genoemde hart-, poot en doorlig/zit-problemen. En, zo besloten Coppens en de Dierenbescherming, dan ook maar meteen met minder eetfrustratieproblemen voor de moederdieren.
Het moederdier werd een Isa Vedette kip, dezelfde moeder als die van de hier te lande als chique bekend staande Loué-kip. Een kleinere kip (zo’n 20% lichter dan een conventionele vleesmoederkip), die zichzelf beter in de hand heeft en niet ineens haar hele kostje opschrokt en daarom niet de frustratie kent van haar nicht met de racende neefjes. Ze is nog economisch ook, want ze kost minder voer omdat ze zichzelf weet te beperken in voeropname. Dat is belangrijk want meer dan 99% van de Nederlanders geeft niet veel voor kip. Het is weliswaar het meest veelzijdige stukje vlees, maar moet niet te duur zijn.
De Isa’s lossen de problemen op. Hart-, poot- of blaarproblemen zijn verwaarloosbaar geworden. Geen gefrustreerd eetgedrag meer bij moederdieren. Wel zit helaas pa nog in de problemen, maar je kunt niet alles ineens hebben.
Over pa vallen bovendien nog gevoeliger zaken te melden. Omdat hij gescheiden van haar wordt opgevoed – als het ware op een ouderwetsche jongensschool -.weet hij niet meer hoe hij vriendelijk met haar om moet gaan tijdens de daad. Anders dan zijn natuurlijke broers is vrouwelijk gezelschap hem vreemd tot hij volwassen hennen ziet. Dat kost hem zijn sporen, die moeten worden verwijderd.
Onderzoek is gaande of een ‘gemengde school’ dat kan voorkomen. Het is in volle gang en nieuws voor later.
Toen de Volwaard op de markt kwam werd de kip ‘gemarketingd’ op ‘ruimte’ - de uitloop en wat meer ruimte per kip zouden de belangrijkste factor zijn waarom je voor dat dier moest kiezen. Er werd schande gesproken van het feit dat het te weinig was, terwijl nauwelijks over de bühne kwam wat er nou juist allemaal méér was bereikt.
Die ruimte was eigenlijk alleen maar was om de stadse onbenul over de streep te kunnen trekken. Diergezondheid is in eerste aanleg belangrijker dan die uitloop. De beesten boften dat het publiek zo 'stads' werd geacht.
Maf, wat mij betreft, dat het zo ging, want de marketeers achter de kip konden niet uit de voeten met de boodschap dat zij staan voor een kip die wél kan lopen, niét kortademig is, en géén doorligproblemen heeft, zelfs al wordt hij 2 weken ouder. Uitstekend nieuws, toch?
99,3 procent van Nederland koopt racegroeiers. Zonder de Volwaard waren het er nog een procent of 0,4 meer. Niettemin doen de racegroeiers het veel beter dan in 1997 werd verwacht. Dat blijkt het knappe van de kipgenetici. Ze blijken toch nog te kunnen optimaliseren zonder over nóg meer grenzen heen te gaan. Dat mag ook wel eens gezegd worden, ook al blijft daar sprake van een hogere uitval van dieren en eetfrustraties bij zowel moeder- als vader.
Hoe dan ook, een Volwaard vleeskuiken leeft een jaar of 15 in je tuin (zo schat men). Een racegroeier schijnt toch nog 2 à 2,5 te kunnen halen (Klootwijk besloot er sneller een eind aan te maken omdat hij zijn 'doorzakkers' niet meer kon aanzien). Een heel verschil.
Vorige week won de Volwaard de eerste prijs voor innovatie van ZLTO. Ik heb er nergens een woord over in de pers gelezen. Onterecht, want begin er maar eens aan tegen de stroom in van de consument en de supermarkt die alles zo goedkoop mogelijk willen hebben.
Nog een woord over smaak.
Het gaat hierboven allemaal over dierwelzijn. Vergeet niet dat de Volwaard ook een lekkerder kip is. Door zijn tragere groei heeft het vlees wat meer smaak en meer bite, terwijl het wel past bij de zachtheid van kip waar we aan gewend zijn. Dat lekkerdere blijkt uit smaaktests van de fokkers. Ik heb er onlangs zelf eentje gedaan en ook daaruit bleek het.
Als je dan toch een beetje met je portemonnee stemt, kun je het best overwegen ...
Reacties (37)
Mmmmm. Als ik bij de AH kip koop, koop ik de duurdere biologische kipfilet / bout. Ik zou het fijner vinden dat meer mensen dat zouden doen. De prijs kan dan iets ‘normaler’ worden (hoeft niet veel), men koopt iets bewuster en het is voor de kip en de hele keten beter.
Het is tekenend dat in bovenstaand verhaal de biologische kip alleen om de hoek komt kijken als het over prijzen gaat. We moeten af van de gedachte dat kip minder duur moet zijn dan het eerste het beste tussendoortje.
En met iets duurder voor iets meer kipwaardig bestaan lossen we niets op. Wat dat betreft lijkt de Volwaard op een CDA-idee: vlees noch vis.
De basisgedachte moet wat mij betreft aangepakt worden. Het is absurd dat kip minder kost dan een glas bier.
Zeker Joy, maar je behoort tot de selecte groep mensen die ca. 0,3% van de Nederlandse kipproductie koopt.
Soms moet je de afstand tussen het ideaal en de huidige werkelijkheid lopend in plaats van springend overbruggen.
Een van de Volwaard-kippenhouders zei me een tijdje geleden: “ik zou graag echte boerenkippen houden, maar niemand wil ze want ze zijn te duur.” Jij wilt ze wel (ik zag vandaag de biofilets bij Bioplanet in Eindhoven: € 21/kilo, en dat is bepaald niet de duurste winkel) en zo zijn er nog een paar. Nou de rest nog.
Bij mijn slager krijg ik echte boerenkippen van vier kilo. Hij heeft ze niet altijd, want ze moeten tijd krijgen om te groeien, en soms verkoopt hij je dus maar een halve, want andere mensen willen ook graag een stukje goede kip. Tja, dat kost dus een hoop geld, voor vier kilo betaal je dan gauw 40 euro. Maar dan heb je kip met smaak, die niet krimpt, en waar je aan een klein stukje al genoeg hebt. Dus dan valt de prijs weer reuze mee. Liever die kip af en toe, en voor de zwaarder gekruide Indische of Indiase recepten de biologische van AH. En dan af en toe maar even geen vlees/vis/gevogelte. Pasta met groente en kaas ook heerlijk.
Lizet : je mag best reclame maken :-) Waar vind ik zo’n slager?
Wij eten ook minder vlees dan voor de biologische producten. Vroeger sleepte ik kilo’s kipfilets naar de diepvries. Nu is dat veel minder.
Ik moet trouwens eerlijk zeggen dat als ik sate of soto-soep ga maken voor veel man, ik dan bij de turkse slager de kip ga halen. Ongetwijfeld plofplofkip.
Als dat Kees Janson in Heusden is: daar lag hedenmiddag een kerstkip (herkomst: Normandie) in de vitrine die een normaal mens voor een kalkoen zou verslijten.
Yep, ging jij daar spullen kopen voor wildpaté? Hij heeft ook Altena-kip van vergelijkbare afmetingen.
Poeh. Heusden. Gelukkig heb ik niets met ecokilometers. Bedankt. Ga er begin volgend jaar eens langs!
Ik ging er gewoon eens even kijken en proeven. Tis goed bevallen ;-)
Joy: probeer zijn zelf gedroogde hammen! En zijn salume di Corneliu (= gedroogde worst van Kees).
En Altena varken waarvan hij de procureurlappen varkens ribeye noemt en die ook bij en winterpicknick met windkracht 9 lekker blijven liggen op je bordje. Ook hier een heerlijke smaak en weinig verlies bij de bereiding. Maar we hadden het over kippen.. die van Janson zijn inderdaad geweldig maar het gaat om een zeer beperkt productievolume voor 1 slager (ik heb ze elders in de verre omgeving van Janson nooit waargenomen) wat ook dan nog geleverd kan worden op een voor de doorsnee consument accepabeler prijs dan de Bio-kip van AH of natuurslagerij. Maar met dergelijke volumes kun je het probleem niet weghalen bij de kippenboeren en bij de consument die bewust op zoek is naar een lekkere kip. Volwaard is een stap voorwaarts voor beide partijen. Geen revolutie maar evolutie geheel conform de wetenschappelijke voorwaarden voor succesvol innoveren zoals ik die vorige week heb mogen vernemen van een heuse professor van voorheen Groningen en nu de VU naar ik meen.
Rinie, zelfs Nederlands officiele innovatie-professor Guus Berkhout zou het met je eens zijn.
@ Joy: Janson zit aan de Vismarkt in Heusden
@ Dick: I think you were spotted…
@ Rinie: Janson doet dat heel bewust: productie in eigen beheer bij bekende boeren. Geen oplossing voor het doorsneeconsumentenprobleem, maar als alle kwaliteitsslagers nou eens eenzelfde strategie gingen voeren..... Local production - de Normandische kip gaat om de bereidingswijze, niet om de herkomst, dat is land van Altena - lokale slachterij, lokale verkoop.
Goh, ik had nog wel een grote hoed op ;-)
Ahhh, Normandisch dus van niet zo ver. Gelukkig! We hadden het nl. over varken, de kip zag ik uit m’n ooghoek. Hij was niet te missen.
Dick, had je niet ook een boodschappenlijstje om je achter te verschuilen ;’)? enne, nog over het Berkie gesproken?
Dick, Ik heb ooit van een succesvol ondernemer de definitie geleerd van marketing: Dat is Engels voor gezond boerenverstand gebruiken. En dat geldt ook voor innoveren.
Maar tja.. hoeveel mensen leren dat nog.
Rinie: maar het is geen stap voorwaarts. De stap naar de ‘biologische’ teelt was al gezet. Volwaard is een stap terug wat dat betreft.
Iets meer betalen voor iets dat vrijwel niets kost, lost niets op.
Succesvol innoveren… Dat klinkt bijna als een nieuw slaatje bij een cateraar.
Toch is zo’n Volwaardkip wel nuttig. Voor gebieden waar ze behoefte hebben aan eiwitten bijvoorbeeld. Kijk eens naar dit rapport bijvoorbeeld.
Sorry weet niet hoe ik de link moet maken bij Foodlog. Nog een poging: rapport
Lizet, jazeker, ook de Berkies passeerden de revue. Geen boodschappenlijstje. Wel een toevalstreffer (kalfsentrecote) die op iemand lag te wachten (vanavond gebakken: uitstekend!).
Joy, punt helder. Ik ga je reference lezen. Overigens: afgelopen week besloot de Dierenbescherming door te gaan met het Beter Leven kenmerk. Jij bent er mogelijk niet zo mee ingenomen. Ik wel. Incrementeel veranderen is bepaald niet onbelangrijk en misschien wel cruciaal (ik denk dat), hoe graag je ook meteen naar een idealer punt wilt springen.
Rinie: volstrekt eens, voor marketing hoef je niet te studeren. Je kunt het of je kunt het niet. Net als een goeie boer.
@Dick,
Ik zie nog steeds geen verheldering van het begrip “honger”. Je bent tenminste Chalias een haan schuldig, wegens onterecht schelden.
M en Wouter, lees ‘ns even goed wat er hierboven staat over een nogal welgedefinieerde gedragsindicator rond de woorden stereotiep pikgedrag.
Ben bang dat jullie het of niet helemaal goed hebben gelezen. Mocht het opnieuw een intellectuele vorm van ‘ casting doubts’ zijn, mag ik jullie dan vragen me dat te laten weten en er geen ellenlange bomen over op te zetten. Ik ben vandaag vnl. offline, maar zal jullie in dat geval van een verklaring door wetenschappers proberen te voorzien.
Niet helemaal offtopic, maar Dick had het over reuzenkippen in de winkel. Worden er in NL kapoenen verkocht? Of wordt dat ook beschouwd als nutteloos LIJDEN?
Kapoenen worden niet in Nederland verkocht bij mijn weten, o.a. wel pakweg tien kilometer over de grens bij Maastricht. Dit is gewoon een groot hoenderras, dat als scharrelkip tenminste een half jaar de tijd krijgt rustig en met goed voedsel de kans krijgt groot te worden.
@Nick: volgens mij niet. Of dat met dierenleed te maken heeft weet ik niet. Dat moet dan al oud leed zijn.
@Dick,
Welwillend herlezend zie ik dat je het woord “honger” in feite terugtrekt. Een goed standpunt, want het is teveel een mensenterm (kindertjes in Afrika, hongerwinter etc.) Wanneer je over dierenwelzijn discusieert, moet je gekleurde mensentermen zoveel mogelijk vermijden en al helemaal als het om begrippen gaat die gradaties kennen. De ene honger (Afrika) is de andere (zin in een broodje bal) niet, de ene pijn (zere knie) is de andere (rotte kies) niet, de ene frustratie (uitgeloot worden voor medicijnen) is de andere (onterecht vastzitten voor moord) niet.
Dierenactivisten spelen voortdurend met dit soort graduele begrippen. Een garnaal heeft een reactie als je een antenne afhakt en die wordt dan gebracht alsof een mens een ledemaat wordt afgehakt, door zoveel mogelijk gekleurde mensenwoorden te gebruiken en plaatsen zich zo buiten elke discussie. De anonieme briefschrijver en Dick in de eerdere discussie (en hierboven ook nog wel) doen/deden daar ook aan.
Je noemt het leunstoelargumentatie als iemand vraagt naar de feitelijkheid achter mensenwoorden. Ik zou het eerder een basisvoorwaarde voor elke discussie willen noemen, dat je de begrippen, waar je gebruik van maakt, verheldert en op elkaar afstemt. Anders krijg je een oeverloze woordenstrijd zoals hier eerder plaatsvond. Maar, toegegeven, dit is grote een vooruitgang. Nu ben ik benieuwd wat Chalias ervan vindt.
“Welwillend herlezend zie ik dat je het woord “honger” in feite terugtrekt. Een goed standpunt, want het is teveel een mensenterm.”
Wouter, nee dat doe ik niet. Ik zal je heel kort uitleggen wat ik bedoel. Vlgs Descartes voelen dieren - honden, katten, paarden - niets als je ze martelt. Ze schreeuwen wel, maar dat zijn alleen maar reflexen want ze kunnen geen pijn voelen. Wij interpreteren hun gejammer en gestuiptrek alleen maar als pijn.
Welwillend? Ik kan het niet helpen. Dit is het commentaar van de man die met een bordje balletjes gehakt in de ene hand en een borrel in de andere ‘welwillend’ de trap afschrijdt om zich eens te buigen over de vraag hoe dat gekke gepik toch geinterpreteerd moet worden? Honger? Nee hoor, want een kip voelt het niet noodzakelijk zo als een mens.
Sorry, ik vind dit uiterst gemakkelijk jezuitengeklets.
Dick, er is een grote bandbreedte tussen de Descartes-opvatting van dieren als ongevoelige automaten en totale menselijke empathie en projectie van gevoelens. Ik vind het raadselachtig dat je dat niet erkent, terwijl dat evident is en uiterst belangrijk voor discussies/politiek over dieren. We brengen sowieso dieren leed toe voor ons genot, het gaat om de hoeveelheid leed en in hoeverre het noodzakelijk is in het licht van ons nut etc. Kortom, nuance is hier essentieel, jammer dat je daar overheen bulldozert.
Nuance?!?!?!? Leg eens uit, hoe breed is die band tussen jouw opvatting en het beest-als-ding van Descartes?
Eens met Dick. Het doet er niet zoveel toe hoe een mogelijk ellendig gevoel bij kippen benoemd wordt. Als het als honger wordt aangeduid kan een lezer, een mens, zich er iets bij voorstellen. Wouter droomt dat Dick de term honger ‘terugtrekt’ om zijn gelijk binnen te halen.
Niks daarvan.
Hij krijgt een overdonderend ongelijk. Maar geen komma over de vloed aan informatie die hierboven wordt aangedragen. Zelfs geen spoor van schaamte over zijn vergelijking tussen een ellendig gevoel bij kippen en de zin in een balletje gehakt waarmee Wouter eerder probeerde het hele onderwerp te verkeutelen tot een discussie over de verschillende kwaliteiten van tochtstrip.
@Dick en Bertie,
Wanneer kippenrijk zich beledigd voelt door een verhelderende vergelijking, heeft dit dier nogal lange tenen.
Ik zal het nog simpeler uitleggen dan.
Het begrip pijn eerst. Zonder twijfel lijkt een pijnerveraring van hogere diersoorten op die van ons, zij het met minder last van vooruitzicht op pijn en herinnering aan pijn. Bij hogere dieren kun je van pijn spreken, zonder dat je aan het overdrijven of aan het projecteren bent. Als je echter aan garnalen of kreeften pijn gaat toeschrijven, heb je het over heel iets anders. Er is een glijdende schaal die nmniet onder die ene noemer is te vatten. Daarom stelde ik al eerder als voorwaarde voor discussie dat je het eens moet zijn waar je het over hebt.
Honger is een lastiger begrip dan pijn, omdat het bij mensen al een veel grotere range van betekenissen heeft. Mijn voorbeeld zal ik nuanceren: als ik verlang naar een blok tahoe met wijnsaus is dat iets anders dean wanneer ik 5 dagen niet gegeten heb. Maar beide noem ik honger.
Als iemand nu zegt: kippen hebben voortdurend honger, dan vraag ik toch met recht Wat moet ik me daarbij voorstellen?”
Hierboven wordt het gedrag van de kippen in meer detail beschreven en dat was waar ik een paar discussies geleden al naar vroeg. Je vervangt vage en gekleurde mensenwoorden door neutralere termen die het gedrag beschrijven. Begrippen als pa en ma kip zijn tegelijkertijd weer erg gekleurd.
Over het beest-als-ding: ik denk dat mosselen en garnalen die situatie benaderen. Een algemeen “respect voor de natuur” is hier in mijn optiek voldoende. Mosselen hoeven niet verdoofd de pan in.
“Als iemand nu zegt: kippen hebben voortdurend honger, dan vraag ik toch met recht: Wat moet ik me daarbij voorstellen?”
Iets heel feitelijks. Nl. een uurtje (en niet zelden minder) eten de ene dag en de andere dag helemaal niet. De dieren vertonen een ondubbelzinnig verstoord pikgedrag dat wetenschappers al even ondubbelzinnig relateren aan een gefrustreerd eetgedrag. En dat bij dieren die bovendien geselecteerd zijn op hun bovenmatige voedselbehoefte. Maar Wouter vraagt zich nog steeds of hij dat wel mag benoemen met ‘honger’. Dat mag hoor, twijfel is niet verboden. Boeiend is opeens Wouter’s zekerheid: mosselen en garnalen mogen onverdoofd de pan in. Dat durft hij wel te stellen. Welwillend.
Btw, mensen in Afrika hebben ook wel eens een honger, maar heel velen gaan er niet dood van. Ze blijven lekker slank. Hebben ze eigenlijk wel honger zolang ze het redden? Vroeger vonden we zwarte mensen trouwens ook geen mensen.
Genoeg voor mij. Ik zet een punt achter deze discussie. Degene die iets feitelijks wil lezen kan dat gelukkig in het bovenstaande.
Ik vraag me al ruim een week af wat er hier aan de hand is. Tot nu toe niets gezegt alleen gelezen en de verschillende invalshoeken, gezichtspunten en meningen van de verschillende mensen overdacht.
En zelfs dan krijg ik er mijn vingers niet achter. Wat is er aan de hand? Betreur het dat vor sommigen de toegang tot deze site geblokkeerd is.
Een van de charmes, (tot de winterdip erin sloeg ergens afgelopen weken?) van Foodlog waren zeker en juist de verschillende gezichtspunten en uitgangspunten en de mogelijkheid dat als lezer zelf te plaatsen en er iets mee te doen.
Zit het er nu aan te komen dat ook de toegang voor Wouter van het Land geblokkeerd wordt? Want als ‘afstandelijke lezer’, ken niemand hier persoonlijk, ben ik daar na de laatste reactie van Dick Veerman wel een beetje bang voor geworden.
Het kan natuurlijk heel goed zijn dat ik iets mis in deze discussie, maar volgens mij probeerd Wouter v/d Land in alle rust zijn uitgangspunt en zijn vraag en associaties bij het begrip honger uit te leggen. En nee, ik hoop niet dat het zo bedoeld is, daar hoef je het natuurlijk niet mee eens te zijn, maar ik kan de reactie daarop niet volgen en ook niet plaatsen.
Voel Foodlog zoals het nu is als een gemis, natuurlijk is alles onderhevig aan verandering en beweging. Niets blijft het zelfde, ook van Foodlog had ik dat niet hoeven te verwachten, maar deze kant op, dat valt koud op mijn dak.
Hopen op de lente?
Annemieke
Lethe, er was hier iemand die probeerde duidelijk te maken dat 1+1=3 is. Dat was er aan de hand.
Wouter hierboven probeert dmv een semantisch probleem op de vierkante centimeter - hoe noemen we iets? - een wetenschappelijk onomstotelijk dierwelzijnsvraagstuk - een feit - weg te poetsen. Chalias deed dat met aanwijsbare onwaarheden en ging er onverdroten mee door. Wouter is aanmerkelijk slimmer en speelt het spel simpelweg binnen de taal. Daarmee leidt hij de aandacht af van het relevante feit waar we het hier over hebben: er is volstrekt eenduidig sprake van gefrustreerd eetgedrag. Als je dat geen honger wilt noemen - mij best, maar hoe verfijnd gaat zelfs de gemiddeld behoorlijk hoog opgeleide lezer van hier met de betekenis van zijn woorden om?
Als ik foodlog serieus neem, kan ik dat niet laten lopen. Ik wil nl. dat het informeert en geen onware beelden achter laat. Mijn andere keuze zou zijn het blog gewoon te sluiten. Die maak ik niet, dus treed ik op.
Ik hoop op de zon, ga vlgd week naar de bergen ;-)
Ik ben het met Lethe eens, dat ik niet hoop dat WvdL geblokkeerd gaat worden, maar ik kan me dat ook niet echt voorstellen. Natuurlijk is WvdL een querulant (grapje), maar zijn bijdragen zijn m.i. vergelijkbaar met peper in een gerecht (en zoals men weet kan men met peper ook flink uitschieten...), de geblokkeerde(n) was m.i. voornamelijk dwars en stokende. Kleine proef: google ‘smans m/v alias, en je vindt een keur van sites waarin zijn gevoel voor humor wordt misbegrepen, tot aan regelrechte aanvallen op een vermeend trolschap aan toe… Ik ben erg blij met de huidige ‘bloks’, het is weer gezellig op Foodlog ;-) , maar hoop natuurlijk dat het er niet meer worden!
Bedankt voor je reactie! Fijn.
Bergen is inderdaad een goed idee, hoop wat meer dachtlicht hier in nl.
Over dat gefrustreerd eetgedrag, het volgende kwam (oa!) in mij op: Kippen willen pikken, de hele dag door, scharrelen heb ik het ook horen noemen. Dat mogen/kunnen ze, in de door jou omschreven situatie niet doen, dat geeft zowiezo ook gefrustreerd gedrag.
Is er bij jouw weten geexperimenteerd met welliswaar dezelfde beperkte hoeveelheid voedsel, maar dan op een (technisch mogelijke) zeer over de tijd gespreide toediening?
@Lethe, helaas dat weet ik niet. Ik weet wel dat er door de verschillende technieken van voeren en groottes van de schuren soms langere ( tot zo’n 2 uur) en soms wat kortere voedertijden (ca. 30 min) zijn. De hoeveelheid voer verschilt niet.
