Ach Dick, was het in de industrie al niet zo dat vóór de sluiting van de fabriek -wanneer de massaproductie elders goedkoper kon - er nog één rondje ‘specialties’ werd weggegeven? Daar klinkt dit dan wel weer erg naar, toch?
Als consument wil ik smaakvolle paprika’s die niet allemaal even groot zijn, die niet allemaal dezelfde vorm hebben, noch dezelfde kleur. Ik wil zoete paprika’s en pittige, en ik wil rode of groene paprika’s. Paprika’s die zich lenen om te grillen, paprika’s waarvan je een smakelijk soepje kunt maken, paprika’s die je rauw kunt eten zonder ervan te gaan boeren. Een paar soorten voor verschillende toepassingen, waaraan ik kan zien en ruiken waarvoor ik ze kan gebruiken.

Laat de banken nu eerst zelf eens met toegevoegde waarde producten komen. Hetb is makkelijker gezegd dan gedaan. In de food kwamen per jaar iets van 1200 nieuwe producten, waarvan 99% kleine variaties waren. Zoeken naar toegevoefde waarde brengt je snel in onzin producten, pindakaas met nootjes noem ik dat maar.
Ik ben het met Lizet eens, gewoon goede paprika’s voor divers gebruik. Van een integere teler, gekocht bij een winkel met hart voor de zaak. Vers. Voor een redelijke prijs.

Het voordeel van een driehoekig wiel boven dat van een vierkant wiel? Het hobbelt een keer minder.

De vierkante paprika is wel meer collomoduul.

Het blijft natuurlijk een gotspe dat banken geld hebben uitgeleend en niet zo’n beetje ook, aan bedrijven die geen toegevoegde waarde leveren. Maakt ze dat ook niet wat meer verantwoordelijk voor de oplossing, dan de geldkraan dichtdraaien of wat zwarte pieten uitdelen. Foei!

Smaak en kwaliteit, zonder de constante gedachte te hoeven hebben dat ze je het geld uit de zak aan het kloppen zijn.
Want in Nederland zijn de groente en fruit niet goedkoop, zeker niet voor de kwaliteit die je krijgt, maar in hoeverre is dat de schuld van de boer en in hoeverre de schuld van de kruidenier?

@Dick “wat ontbreekt er aan een paprika, aan een aardbei of aan een schaaltje achterham”?

Eh, de onbekende mens die die producten gemaakt heeft misschien?

Wat ontbreekt er aan een tomaat, paprika, komkommer? SMAAK natuurlijk

Schuld van de boer, zij kunnen ervoor kiezen om zich te onderscheiden door kwaliteit en smaakvolle (duurdere) producten te produceren maar hebben ervoor gekozen om slaaf te worden van de grote kruideniers. Ik begrijp dat banken zich achter de oren beginnen te krabben maar dat hadden ze natuurlijk van het begin af aan moeten doen: waarin onderscheid je je van de concurrent? Dat is toch een vraag die een bank beantwoord wil zien voordat je je bedrijf gaat staten.

Boeren zouden zich moeten verenigen en hun eigen goedgeproduceerde smaakvolle eerlijke producten in hun eigen landelijke smaak-AGF-super afzetten. Aanbod creeert vraag denk ik altijd, niet andersom.

@Marnix “Want in Nederland zijn de groente en fruit niet goedkoop”

Ik moest gisteren 11 euro afrekenen voor 2 kopjes koffie en een uitsmijter. Voor dat geld krijg je heel veel groenten en fruit. En ja natuurlijk, die koffie moet gezet worden, de kopjes moeten gewassen worden, de eieren moeten ingekocht en gebakken worden enz.
Maar wat denk je hoeveel werk en andere kosten er in het maken en verkopen van een kilo aardbeien of paprika’s zit?

“in hoeverre is dat de schuld van de boer en in hoeverre de schuld van de kruidenier?”

Schuld? Ja, misschien is het wel onze schuld dat jij denkt dat groenten te duur zijn.

Jan, als ik naar de Colruyt ga in Belgie. Koop ik groente die ongeveer 50 tot 75% van de prijs van de groente is die bij de AH liggen. Deze groente bij de Colruyt is dan vaak ook nog biologisch (hogere kwaliteit en hogere productiekosten).
Dan voel ik mij genaaid als ik naar de AH ga en daar bagger zie liggen die nog duurder is. Sterker nog als ik hier in Italie naar de groenteboer! ga betaal ik maximaal 1,5 euro per kilo voor groenten en fruit uit de omgeving en als niet anders kan maximaal 2,5 euro de kilo voor spullen uit de rest van Italie. Ook dan als ik hier een supermarkt binnen loop en dezelfde groentes en fruit zie liggen uit egypte en israel of Italie voor de dubbele prijs, voel ik mij genaaid.
En ik voel mij helemaal genaaid als ik in Leidschendam een biologische groenteboer binnen loop, die bordjes op de spullen legt die niet biologisch, om er dan achter te komen dat 90% niet biologisch is en ongeveer 5 tot 7 zo duur als bij de AH.
Iemand verdient er geld, maar de supermarkten zeggen dat ze geen geld verdienen en boeren zeggen dat ze geen geld verdienen, de banken zeggen dat ze geen geld verdienen. Dus er wordt niets verdient? of Iedereen liegt de consument voor? En wie spreekt dan eigenlijk de waarheid, als je de cijfers bekijkt zou je zeggen de boeren want die gaan immers failliet…

De smaakvolste groenten (naar mijn mening) liggen overigens bij de groentenboer in Italie, en verdomd die is nog eens de goedkoopste ook.

Het is toch godgeklaagd. Ik ken een tomatenteler die van de bank een nieuw ras moest telen dat 100kg per vierkante meter opbrengst geeft. De waterbom bij uitstek. En dan zelf gaan zeggen dat er meer toegevoegde waarde gemaakt moet worden, maar alleen geld verstrekken voor waardeloze rotzooi. Bah.

Ze? Wie, naam en toenaam graag, anders komen we niet verder!

Ik vrees dat de kip/ei-controverse een rol speelt in de kassenteelt van paprika’s en tomaten. Wat was er het eerst ?

1. Een dwingende marktvraag om ook ‘s winters deze zomerproducten te eten..???

2. Of besloot de kas-agrarier conform de huidige marktstrategie die behoefte juist te creeren door met teveel voorgefinancieerd geld substituut-producten te produceren ? Want laten we eerlijk zijn: het blijven vervangers, ook qua smaak, voor de echte zomerproducten.

@Marnix, zou de margeverdeling in België dan beter zijn als in Nederland? Ik denk niet dat die tuinder daar meer voor zijn product krijgt (en dus ook veel te weinig).

Ik leg het nog één keer uit ;-)

Het is zoals JMeindert zegt: het aanbod bepaalt de vraag. En niet die mooie marketinggedachte dat de consumentenbehoefte het aanbod bepaalt. Dat is erge oude koek. Vraag de consument niet waar hij behoefte aan heeft, want hij weet het niet. Bij productontwikkeling in de 70 en 80 er jaren vroegen we naar zijn problemen. Voorbeeld: wat is het belangrijkste probleem bij hondenvoer ‘Het stinkt, meneer.” “Oh U zoekt niet een nog beter voer voor uw hond?”. “Nee ik wil hondenvoer dat niet stinkt”. Vandaag de dag hebben we alle mogelijke consumenten problemen wel opgelost en de problemen die er zijn (ik wil het gratis) kunnen we niet oplossen. We proberen het wel, maar echt lukt het niet. “Ik voel me als mens niet volwaardig”. “Geen probleem mevrouw met l ‘Oreal is dat opgelost. Omdat u het waard bent”. Marketingtechnisch komen we nu op het terrein van het bedenken van problemen die er eerst niet waren. We noemen dat latente problemen. Niemand had er last van, maar door ze te benoemen, wordt het iets. Dus melk met calcium, 6 soorten sandwichspread, blue band die goed is voor je hersenen, rechts en linksgedraaide yoghurt, oranje fritessaus, drink brinta en ga zo maar door. De schappen puilen ervan uit. En ze worden verkocht ook. Het meeste is duurder dan de gewone variant. En vaak zit hem daar ook de kneep. Als je het dure spul koopt, zorg je beter voor jezelf, ben je het waard, hou je van jezelf, ben je een betere moeder. Je mag jezelf toch wel verwennen, toch?

En daar is helaas zo’n 80% van de producten op gebaseerd: Op de angst dat je er niet bij hoort, dat je minder bent, dat je niet goed genoeg bent, het niet waard bent, er niet mag zijn, het slecht met je zal gaan, het ongeluk je zal treffen.

Ja ja lieve vrienden ‘Even Apeldoorn bellen’ kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. Omdat je het waard bent. Kassa.

jan peter van doorn@
Inderdaad. maar heel onze maatschappij zit momenteel zo in elkaar. Ik geef (verdien er niets mee; pay back na een lang jachtig zakenleven) op veel middelbare scholen presentaties over ‘schulden’. Veel jongeren starten later hun leven met tienduizenden euros schuld, nog niet gesproken over studieschulden. Bijna honderd procent denkt dat de kredietfaciliteiten op je rekening, je bankpas, je creditcard, je bel-account, je postorderbedrijf etc… er zijn om dat jij het ‘waard bent’ gefaciliteerd te worden..
Tot ze snappen waarom ze maar 1,5% op hun internetspaarrekening krijgen en waarom lenen, afhankelijk van de verstrekker, 6 tot 30% kost.

Zo is het met voedsel ook. Maar je moet niet, want je kun ook slim kopen. Ik begrijp nog steeds de mensen niet die lopen te ‘life-stylen’ met een AH-cellofaanzakje met wat voorgemengde sla voor een bedrag waar je elders 1 krop sla, een krop eikenbladsla en rucola voor koopt.

Misschien gemeen, maar ik durf gerust te stellen dat de meerderheid die een diervriendelijke buitenloopse labelkip koopt en biologisch varkensvlees, dat uitsluitend doen om hun eco-lifestyle-neurose te bevredigen, en als het puntje bij het paaltje komt, niet eens in staat zijn, om aan te geven wat het werkelijke verschil met dier-onvriendelijk vlees is.  Als ik hen dat vraag, dan bazelen ze wat van ‘het dier had een mooier leven..’. Mon Dieu !

Ik ben er van overtuigd dat de ECO-markt een psycho-markt is.
Dat pootje moet gedwongen worden dat duurder eco-product in de super te grijpen.
En wat is nog effectiever, dan dat af te dwingen met een door marketing aangeleerd schuldgevoel. Miljoenen kopen een scharrelei, zonder ooit een kip een ei hebben te zien leggen, of te begrijpen waar en hoe het ei gevormd wordt. Of dat er wel of niet een haan voor nodig is. Of wat de definitie van ‘scharrelei’ ueberhaupt is.

Men ‘claimt’ geïndoctrineerd ‘natuurlijkheid’, maar kan het absoluut niet definiëren.
Grappig, maar triest is dat.

ps
ik zag gisteren op tv een commercial voor dierenorganisatie, waarbij een intrieste stem over een hondenpup zei “Hij zag hoe zijn zusjes verdronken werden..”, en de pup kijkt er bij of hij zeggen wil. : “Ja jongens, ik ben er nog steeds niet over heen...”
Kijk, dit is nu een vorm van porno, waar minderbegaafden door struikelen.
En het is exact dezelfde marktstrategie als die van Fair Trade, de Partij van de Dieren en Max Havelaar gebruiken.
Schuldgevoel opwekken, maar geen inzichtelijk begrip

Dit is precies wat er zo waardevol aan gangbare primaire landbouwprodukten: het doet niet mee aan kletsverhalen en schuldgevoelens aanpraten. Het is wat het is, zonder dat daar woorden aan vuil gemaakt hoeven worden. Prachtig.

Maar brengt dus niks op. De oplossingen, (onderscheiden op ‘eigenheid’, het ‘gezicht van de boer’, ja zélfs het niets te verbergen informatiemerk) hoe broodnodig en sympathiek ook, doen ook af aan die mooie basale waarde.

Jan Peter,

Ik zou maar Cntr-C, Cntr-V doen, want dit is vast niet de laatste draad waarin je het nog 1 keer moet uitleggen :-)

@Josien, je zegt: “Dit is precies wat er zo waardevol aan gangbare primaire landbouwprodukten is”

Zijn die “gangbare primaire landbouwproducten” nog wel gangbare primaire landbouwproducten als ze door de trotse boer of tuinder uit handen zijn gegeven aan een volgende productliefde ontberende schakel, voor wie producten slechts een middel zijn om inkomen te vergaren?  En hebben ze dat waardevolle karakter daardoor dan ook direct verloren?

Harold heeft gelijk. Sinds 2005 leggen we hier maandelijks wel een keertje uit dat de man en de vrouw in de straat denken dat zij vragen en verkopers draaien, maar dat de werkelijkheid precies omgekeerd is. Vraag is het gevolg van aanbod. Logisch want je kunt geen producten kopen die niet in het schap liggen. Daarom bepaalt aanbod de vraag en is het niet andersom.

Gelukkig hebben we tegenwoordig een echte marketingcommunicatieman aan boord. Die gaat het nu moeilijk krijgen, want Josien denkt dat ze zich helemaal in hem kan vinden. Maar zo zit het nou ook weer net niet. Jan Peter heeft dus nog meer uit te leggen. En dat waar het om gaat is zo ongeveer de crux van ons hele landbouw-is-bulk-en-dat-gaat niet-meer verhaal waar nu ook de bank op stuk dreigt te lopen. Ik zal beginnen. Jan Peter valt vast wel in waar ik me als amateur vergis of onvoldoende duidelijk ben.

Je kunt niet alles verkopen omdat het is wat het gewoon is. Ik liet me vandaag vertellen dat er door de crisis in het Westland op dit moment zgn. waterkomkommers op de markt komen. Die zijn groot gejaagd met extra veel water (komkommers groeien enorm hard onder invloed van licht en dat hadden we de afgelopen tijd) en extra weinig voedingsstoffen. Ze bederven bovendien waar je bij staat, vanwege al dat water en het gebrek aan vaste stof. Aanbod schept de gebruikelijke vraag. Maar .... dan blijven de gebruikelijke herhalingsaankopen uit: ‘wat een kutkomkommers’, zegt de ongeneerde klant van tegenwoordig. Koopstaking. Goeie telers leiden onder slechte en ook hun topkomkommers blijven liggen.

Aanbod schept vraag, maar vraag (demand) neemt af als het niet aan onze wensen (wants) en diepe verlangens (needs) voldoet. Wij wensen een goede komkommer. Als we daar niet op kunnen vertrouwen wensen we weer identiteit. Mensen die hun verantwoordelijkheid nemen en voor hun komkommer gaan staan. Dan, Josien, wordt het verhaal opeens belangrijk. Niet het lulverhaal dat marketing de afgelopen 35 jaar heeft gemaakt terwijl het onderweg alles van zijn oorspronkelijke persoonlijkheid ontdeed, maar het echte verhaal. Zoals Herman Kemper voor zijn kip staat en zegt dat je hem mag doodschieten als er iets mee mis is. Dat is precies wat Ben en Jerry’s deden en vervolgens doorkregen als een uitstekende truc die werkt om niet weer nieuw ‘borrelnoot’ ijs te maken, maar gewoon goed ijs. Dat is ook wat Willem & Drees in Nederland in groenten & fruit hebben begrepen. 

En dat is nou waarom nog meer ‘toegevoegde waarde’ niet gaat werken, maar wel mensen die zeggen ‘en met de mijne is geen gedonder, daar sta ik voor’. Zo simpel - en complex - is marketing.

Josien, dit is tevens een antwoord dat ik je vanaf een andere plaats nog schuldig was. Bij deze.

En bank, snapt u dat toegevoegde waarde en alweer dat ene Holland Merk het dus niet gaan worden, cq. waar de subtiele maar cruciaal andere afslag zit?

hmm, ben & jerry’s doet sinds het van unilever is bij ons thuis dienst als voorbeeld van kulmarketing…

Aanbod schept vraag maar moet voldoen aan wants en needs. OK.

Dus nu onze wants en needs die we nog niet kennen op foodgebied boven tafel krijgen. Terugkijkend weet ik er wel een paar die inmiddels ingevuld zijn. Verse kruiden, kiemgroenten, rucola, kiwi, geitenzuivel, vette yoghurt of kwark.

Is het veelzeggend, dat ze non-food veel makkelijker te bedenken zijn? : de mobiele telefoon, continu snel internet, iphone.

Maar wat ik nu nog begeer zonder dat ik het weet? Ik weet het echt niet. En eigenlijk ben ik heel tevreden over dat tevreden zijn.

En toch - ik heb het uit betrouwbare bron - is Ben & Jerry’s echt. En daar gaan we dus: Unilever wordt gewantrouwd. Dat gevoel ken je, want je spreek het uit. Zo vergaat het zo langzamerhand ieder product dat niet te traceren is, cq. waar je niet van weet waar het groeide en door wie het op welke manier werd verzorgd, vervoerd, verwerkt, verpakt, verhandeld, nogmaals vervoerd en nog zo wat van die stappen tot het uiteindelijk in je boodschappenmandje of op je bord of broodje onderweg belandde.

We geloven nog wel dat het voedzaam zal zijn en dat we er niet ziek van worden, maar dat is het dan ook. Marktonderzoek dat ik zelf mocht begeleiden toont dat redelijk duidelijk aan.

Wat ik als consument zoek: Ik zou graag aardbeien willen kopen die net zo lekker smaken als ik ze in mijn eigen tuin verbouw. Dat is een speciale smaak. Omschrijven kan ik het haast niet. Maar ik wil ervoor mijn groentetuin bijhouden. In de winter kan ik dat helemaal niet in de winkel kopen. In de zomer.... heel incidenteel. Maar ik kan ze vervolgens niet terug vinden.

Bij mij in de buurt is een aardbeienteler die zelf aardbeien teelt en verkoopt. Die vind ik lekker. Lekkerder dan wanneer ik aardbeien in de super koop.

Dat zelfde geldt ook voor een kropje sla uit eigen tuin. Dat koop ik nooit in de winkel. Weet echt niet hoe dat komt. Ik zou dat echt graag ook in de winkel willen kopen.

Dus herkenbaarheid van deze producten lijkt me fantastisch. Doe het maar. Ik ga dat kopen.

Uiteindelijk gaat het in de overvolle markten (en nog lege nieuwe markten hebben de neiging binnen drie maanden ook al overvol te zitten) niet meer om toegevoegde waarde, maar om onderscheid. En dan vooral relevant onderscheid, waarin de relevantie, precies Dick, relateert aan onze wants en needs. Onderscheid creeer je op veel gebieden: vorm( vierkante paprika’s), kleur (zwarte paprika’s), smaak, assortiment, afkomst, de maker, prijs, performance(blijven langer vers), verpakking(met een papiertje er omheen), distributie( paprikaspeciaalzaak), doelgroep (kinderpaprika’s) en uiteraard het mer a boire van de emoties(parika’s die levenslust geven). Voor elk onderscheid moet je een doelgroep vinden en die moet weer een kritische massa hebben, anders wil de retailer er niet aan.

Alles moet er toe leiden dat door al die innovaties de paprika markt stijgt. Maar dat zal dan wel weer ten koste gaan van de courgette. Als er op al die paprika’s meer marge zit is dat niet erg. Als je alleen maar courgettes maakt ben je wel de klos. Dan moet je aan de slag en de paprika’s het weer moeilijk maken. Niet makkelijk want die hebben inmiddels een sterke positie. Dus moeten we als courgette de wortels gaan aanvallen. Die staan er zwakker voor.

Jullie zien het is allemaal een behoorlijk gedoe. Maar goed zo werkt het. Daarom zorgen grote ondernemingen voor portfolio’s waardoor ze de risico’s spreiden.
Unilever had ooit zelfs zeven margarines om het spel te spelen.

Heb je geen portfolio die het risico spreidt dan kan je zomaar ineens tot de verliezers behoren. Rest nog het prijsinstrument, maar dat is een glijdende schaal. In eerste instantie is de marge nog een beetje in stand te houden door op de kwaliteit in te boeten, hopenlijk zonder dat de consument het merkt. Maar uiteindelijk merkt hij het en weg ben je.

Al met al zal de consumptie niet veel stijgen. De prijs moet stijgen (even de discussie daargelaten of agf al niet erg duur is, maar de maker te weinig krijgt) dien ten gevolge moeten de aanbieders van mobiele telefoontjes maar eens in het stof bijten.
Waarbij we terug zijn bij de essentie: hoe krijgen de telers meer macht om de markt naar hun hand te zetten? Er is maar een antwoord: consumentenvoorkeur creeeren. Dat is de kurk waarop Coca Cola drijft. Maar de tuinbouw is weer geen Coca Cola. Maar hun spullen moet wel de waarde van cola krijgen.

Ik ga natuurlijk wat snel door de bocht. Maar de belangrijkste oorzaak is natuurlijk dat voeding een noodzakelijk kwaad is, waar je niet te veel voor wil uitgeven en liever niet over wil nadenken. En we hebben dat 60 jaar lang ook toegelaten, terwijl enkele duizenden andere aanbieders om de aandacht van de consument vochten. We zullen ons in dat spel moeten begeven, of je het leuk vindt of niet. Met de spelregels die gelden, hoewel het handiger is om maar meteen nieuwe spelregels te introduceren. Welkom in de wereld.

Kijk Jan Peter. Dat is dus juist zo mooi. Waar Coca Cola uitgevarieerd lijkt, overal verkrijgbaar is en waar de retailer niet zoveel marge meer op maakt - in mijn frisdranktijd werd deze categorie tot megalosers gebombardeerd - ontstaat er ruimte voor variatie in groenten en fruit, kaas, brood, vlees en vis.

Supermarkten hebben er natuurlijk alle belang bij dat categorieën waar + 25% marge wordt gemaakt gaan groeien ten koste van de categorieën waar -5% wordt verdiend. En laat vers nu net een hoofdreden zijn waarom mensen naar een winkel gaan. Calvé, Coca-Cola en Heineken kun je overal kopen, maar echt lekkere verse producten. Tja, daar hoor je iedereen over klagen.

Door nu met goede concepten te komen moeten we het aandeel van groenten en fruit laten groeien van 10,5% van de omzet naar zeg 20%. Dat kan alleen met variatie, lekkerder producten die je op basis van de bekende G’s in de markt moet zetten: Gemak, Gezond, Genieten, Goed gedrag en Goede prijs.

Dus kom maar op! Innoveer en presteer. De categoriemarge voor de supermarkt zal vast wel iets kunnen zakken als de totale omzet groeit of als dit ten koste gaat van droge kruidenierswaren. Want wie zit er nu te wachten op een Ambi-Pur National Geographic met de geur van Timboektoe? Of op Lotus Speculoos, Roosvicee Fruitflirt, Mini Moesjes, Aquafresh Iso Active Foaming Gel, Stimorol Senses en Verkade Crunchsticks. Deze laatste zijn winnaars van de Wheel of Retail in 2009.

Yep! En hoe is het dus mogelijk dat er zo enorm gekloot en geblunderd wordt rond vers en het primaire product?

Ruud Huirne, baas van ons geleerde Landbouw Economisch Instituut, vertelde me dat boeren, hun eigen verwerkers en koepels geen verstand van marketing hebben. Ook Marc Jansen van het CBL, de verzamelde supers en groothandels, vertelde me dat. Ik denk dat beiden gelijk hebben, al klinkt het erg buitengewoon onaardig. Vermoedelijk moet daar ook de bank bij genoemd worden. Dat is niet lullig bedoeld, maar een constatering. Als je toegevoegde waarde niet weet te concretiseren, moet je constateren dat de richting wel goed is, maar het zomaar in je gezicht uit elkaar kan spatten. Net als de Gerda, al is de nota die Rabobank van de week uitbracht het tegengestelde van foute opzichtigheid. Bijna bedeesd zelfs. Hij heet ‘beter met minder‘.

“@Marnix, zou de margeverdeling in België dan beter zijn als in Nederland? Ik denk niet dat die tuinder daar meer voor zijn product krijgt (en dus ook veel te weinig).”

Dan heb je daar toch je gat in de markt?

Er is toch nog iets meer aan de hand. Mijn zwager en schoonzus melken voor B&J;ijs. Ik kán het dus terugbrengen tot aan de bron en weet dat het uitstekende melk is. Ik weet ook dat het echt wel echt is in de zin dat er vele dikke ordners en heel wat regeltjes zijn voor nodig zijn waar de boeren zich aan moeten houden. Wat ik óók weet is dat die uitstekende melk van B&J;, ondanks al die ordners, niet beter is dan wat in de bulk verdwijnt.

Over meta-gezwam en gewoon doen gesproken.

Moet je nagaan wat Ben & Jerry - dat wil zeggen Unilever - nog meer kunnen doen: je gewoon langs laten gaan zodat je zelf kunt zien dat het waar is en dat Jan en Janneke hun dieren goed verzorgen en hun grasmat erbij.
Zo simpel is het dus ook weer. Je moet wel als ze je niet geloven en er is vooral niks op tegen want Ola koopt gewoon ‘melk’, ook al is het dezelfde. Je weet het alleen niet. Netzomin als Unilever. Gek he?

Kijk Willem, daar heb je erg gelijk. We willen natuurlijk in dezelfde positie geraken als Coca Cola waar de retailer niks meer aan kan verdienen. Grapje hoor met wel een serieuse ondertoon.

Groente en fruit hebben helaas (nog) niet de betekenis die Coca cola heeft of die 30 ander sterke merken. Maar als er echt werk gemaakt wordt van je 5 G’s, maar dan ook echt en niet als die eeuwige ‘lip-service’ dan gaan vers en niet verpakt een goede kans maken.

Het begint spannend te worden als de Unilevers, Nestle’s, Danone’s etc boeren gaan opkopen om de versmarkt ook in handen te krijgen. Of hebben ze dat al gedaan?

Waarde toevoegen is niet zo moeilijk en soms dichterbij dan je denkt. Toegevoegde waarde moet echter wel herkent en soms ontdekt worden.

@ Jan Peter, dat hebben zo nog niet gedaan. Maar wel geprobeerd ongeveer 10 jaar gelden. Mislukt, ik heb hierover een analyse gemaakt die ik wel eens deel op lezingen. ff vers(bewerkt) opzetten vraagt ander type competenties; alleen geld vrij maken is niet voldoende.

Wouter, wie heeft het over alleen geld vrij maken? Ik heb het over nu eindelijk je eigen vak en producten (bijv met de 5 G’s van Willem) eens SERIEUS nemen!

@Dick Veerman Aanbod schept vraag schrijf je hier in deze draad maar het is ook wel eens andersom.

Uit de praktijk 2 voorbeelden. Twintig jaar geleden wist de Nederlandse consument niet dat er zoiets bestond als rucola. Niet te krijgen hier, ook net het zaad;je kon het wel zelf plukken in het wild maar dan moest je wel van de hoed en de rand weten. Doordat sommige culinair journalisten die rucola leerden kennen in Italie en Frankrijk er in dagbladen en tijdschriften over schreven, kwam de vraag langzaam op gang. Bij AH was er op een gegeven moment een schoorvoetend begin met verlepte bosjes rucola. Die verkochten niet goed, de supermarktklant was niet het segment om deze nieuwe slasoort bij te introduceren. Zoiets moeten koks van goede restaurants doen, daarna de gespecialiseerde (groente)winkels en delicatessenwinkels (waar de clientele van die restaurants inkopen doet) en pas daarna stappen supermarkten erin hand in hand met hun gratis receptenblaadjes.Het water stroomt nog steeds van boven naar beneden. Na een jaar of wat lag rucola, verpakt in plastic doosjes, in de supermarkt. Nu ligt het overal (zelfs bij Turkse en Marokkaanse winkels) en Nederlandse kinderen kennen vrijwel allemaal rucola.

Met de mozzarella is het in Nederland ook zo gegaan - voornamelijk dankzij de Napolitaan Tozzi - die dertig jaar geleden ambachtelijk vervaardigde mozzarella maakte in Amsterdam en die per bromfiets afleverde bij hoofdstedelijke Italiaanse restaurans en pizzeria’s. Die vroeger er namelijk om. De rest van het verhaal is bekend.

Wouter, als consultant hoorde ik dat vroeger vaak: ‘hebben we al geprobeerd’. Ik vroeg dan altijd ‘hoe dan?’ en ‘hebben jullie ook bekeken waarom het mislukt is?’ Doorvragen leverde vaak pijnlijke stiltes op.

Communiceren - ook ‘ontmarketingd’ - is een vak.

Ik hoorde onlangs een prachtige anekdote. Een versbedrijf ontwikkelde een complete innovatie in vers. Drie variantsmaken van hetzelfde product (een vrucht) in 1 bakje. Alles was ontwikkeld. Van de vrucht tot het bakje en alles wat bij de verpakking hoort. Of ze onderzocht hadden of het publiek het wil. Jazeker, het hele bedrijf had het heerlijk gevonden ....
Op de verpakking stond niet eens waarin de vruchtjes van smaak verschilden. Wellicht was het dus een leuk concept om in de winkel verschillen te laten proeven. Maar ja, als je drie soorten koopt, kies je zelf wel. 
Niettemin schijnt het even in een winkel te hebben gelegen. Het is weer verdwenen. Ik ben niet verbaasd. Analyse: het idee zou een basis kunnen zijn voor innovatie van het schap, niet van het bakje. Je zou er als retailer veel mee kunnen. Niet als individuele teler, behalve dan als supergoeie teler van supergoeie varianten die consumenten in hun mix van bijv. 3 tomaten kiezen. Maar zo’n bakje is geen verkoopbaar concept waar voldoende volume mee te halen is om het op het schap te krijgen in de super, terwijl het in een speciaalzaak niet op z’n plek is.

Vraag dus aan jou: is de innovatie van vers mislukt omdat het niet kan of omdat het slecht is uitgevoerd?
Ik las laatst de AH-baas groenten en fruit inkoop in een tuindersblad: “ik zie geen innovaties en zit erop te wachten.” En nu komt de sector dus met waterkomkommers.

Tijdens de foodlog-sessie met tuinders in Nieuwegein begin februari ontstak een teler in woede omdat we er niets van begrepen. Het ging niet om innoveren en communiceren. Integendeel, hij maakt gewoon komkommers en die moesten worden opgehaald tegen een fatsoenlijke prijs. We moesten begrijpen dat hij gewoon producent was. The Greenery of een andere handelaar of marketeer moest ze maar kwijt zien te raken. Ieder zijn vak. Dat moesten we echt goed begrijpen. Ik ben bang dat zijn dramatische oproep en de al even dramatische denkwereld die daardoorheen piept de realiteit is en de reden van vele mislukkingen van mensen die wel een stapje verder denken.

Te constateren valt nl. dat producenten inderdaad producenten zijn en zich vooral moeten toeleggen op het maken van het beste product. Te constateren valt dat ze de verbinding met hun verkopers niet weten te maken en dat die ‘marketeers’ op hun beurt hun telers niet weten te vertellen waar ze iets mee kunnen. Beiden zullen er van 2 kanten aan moeten werken. Zoniet, dan krijg je een wereld waarin iedereen maar wat aan rommelt. En dat met steeds grotere en dus steeds kwestbaardere tuindersbedrijven. Dramatisch!

Florine, er is nog een mooi voorbeeld van geschreven aanbod dat echt aanbod, = vraag, schiep. Wijn. Albert Heijn hielp o.m. via de Allerhande Nederland steeds beter aan de wijn. Dat oerbekende voorbeeld laat zien dat zelfs jouw voorbeeld een vorm van aanbodgedreven vraaggeneratie is.

Als er morgen zomaar aberdedoetsie of filet van capibara in de winkels ligt, koopt niemand het - op een paar culi’s, waaghalzen en andere nieuwsgierigen na. Van hen kan de winkelier niet eten. Daarom willen Jumbo en AH dat je ook flink adverteert in hun Allerhande of betaalt voor je schapruimte.

Dick, jouw logica over aanbodgedreven vraaggeneratie waar je kwaliteit kunt onderscheiden van eenvoudiger en dus goedkoper bulkproductie brengt mij weer bij de nog steeds onbeantwoorde vraag waarom The Greenery, VION en Friesland Campina geen eigen schappen in de super hebben.
Dan kun je in de super toch je superioriteit aan een zegetocht laten beginnen.

Paul, dat staat hierboven misschien te bedekt. Heel hard dan maar: ze zijn niet (zo) goed in marketing en hebben geen aandeelhouders die daarop kunnen toezien. De beste zijn nogal gemiddeld. Over de slechtste zal ik maar niet al te onaardig zijn.

Verzachtend: shops in shops zijn in foodretail niet gangbaar, al zijn er voorbeelden. In non-food is het dood-normaal. Kijk naar De Bijenkorf. Merken hebben er hun eigen ‘schap’ in de vorm van een hoek van de winkel. Dit begon ooit - als ik me niet vergis - bij Sachs (in New York). Als je er ooit bent, moet je er even doorheen lopen en je portemonnee thuis laten: je loopt door een verzameling van allemaal andere werelden die je heel hebberig maken. Het leidt dus tot verkopen. Precies wat een super wil. Als het meer is dan hij zelf kan maken, zal hij graag zijn vloer verhuren in plaats van alleen maar producten schuiven.
Wordt het dan allemaal duurder? Treep schreef het hierboven al: hoeft niet. Aan A-merken wordt niets, cq. negatief verdiend. Aan vers genoeg. Stijgt het omzetaandeel meer dan de marge daalt, zijn super en consument spekkoper. Het A-merk zal bovendien weer in vers gaan, zoals Van Doorn hierboven al suggereerde. Ik Kies Bewust kan worden opgedoekt!

O ja, als boeren en verwerkers hun vers niet sterker maken, zullen de Unilevers er langzaam induiken. Links- of rechtsom zal het gebeuren. Vanwege de margekansen. Zo bekeken is de treurnis alom eigenlijk maar een rare boel.

Interessante bijdrage over het landbouwbeleid:

http://www.vredeseilanden.be/files/docs/varia/2010/dossier-G LB_LR.pdf

Merci Paul, interessant stuk. Ook de notitie van Tom Lines.
Mijn conclusie: We wachten tot de sector omvalt en de overheid ingrijpt en de boel overneemt, net zoals in de financiele sector om dat het een ‘systeem’ sector blijkt te zijn.
Of we maken een congsi, de onverwachte coalitie, tussen boeren en burgers/consumenten en gaan vandaaruit aan het werk. Lekker dwars, langs alle gevestigde orde instituties heen. Je snapt dat dit me aanspreekt ;-)

Overigens herinnert dit stuk me aan Verburg die ons vertelde dat 15% van het eten wordt weggegooid. Maar dan heeft ze het nog niet eens gehad over die 40% die via het lichaam wordt verspild. Misschien een aardig draasdje, Dick.

kletsen en claimen: ik ben niet de enige die erover aarzelt.
http://www.evmi.nl/nieuws/marketing-sales/8669/’produc t-met-claim-minder-natuurlijk’.html

@Dick Je schrijft: ‘Florine, er is nog een mooi voorbeeld van geschreven aanbod dat echt aanbod, = vraag, schiep. Wijn. Albert Heijn hielp o.m. via de Allerhande Nederland steeds beter aan de wijn. Dat oerbekende voorbeeld laat zien dat zelfs jouw voorbeeld een vorm van aanbodgedreven vraaggeneratie is.’

Dat kan wel zijn Dick. Maar wijn was echt geen onbekende in Nederland en was al vele vele jaren geliefd bij een bepaald koopkrachtig segment van de markt. De supermarkten hebben wijn naar het ‘volk’ gebracht.

Met rucola was het iets anders. Die ‘wilde’ slasoort was totaal nieuw in Nederland en werd oorspronkelijk alleen gegeten in Zuid-Italië waar het rughetta wordt genoemd. Eerst moest het de tocht van Zuid naar Noord-Italië maken (al een hele opgave voor wie bekend is met de culinaire gap tussen Noord- en Zuid-Italië) en vervolgens schoorvoetend Europa veroveren.

In de Provence werd deze wilde slasoort (roquette) echter nooit op zichzelf gegeten of gebruikt als garnering maar traditioneel geserveerd in een mengsel van een achttal wilde slasoorten, de zogenoemde salade mesclun. Franse roquette is inmiddels ook een gekweekte variëteit die heel anders is dan de eveneens inmiddels gekweekte Zuid- Italiaanse rughetta (nu in het Noorden rucola genoemd), die scherper smaakt en minder vlezig blad heeft. Na de kookrubrieken van dagbladen, restaurants, culie-glossies en primeur groentewinkels, hebben de supermarkten de rucola pas opgepakt en zonder enig risico (inmiddels). Zoals met die lekkere kip - weet je nog wel?

Ze kijken de kat uit de boom, en als het goed zit met de markt dan zetten ze vol in met ondersteuning van hun gratis verkoopbevorderende receptenfoldertjes.
Mijns inziens steken supermarkten hun nek nooit uit met ongewisse nieuwe producten. Ze laten anderen eventueel hun vingers branden en gaan er vervolgens met de buit vandoor (als die te halen is).

Meuketing 2.0 dus: we communiceren twee kanten op. Van consument (via tussenhandel) naar producent en vice versa. Dat kan heden ten dage en dat moeten we gaan doen. Massaal. Iedere producent die daarvoor doof wil zijn doet zichzelf tekort. Iedere consument die niets zegt en niet luistert ook.