Grappig… “Land van herkomst: Holland”. Ik heb voor de zekerheid nog even bij Wikipedia gekeken, maar ik kon dat land toch ècht niet vinden!

Als je naar de VS vliegt en je vult Holland in, dan krijg je inderdaad op je lazer. Ik ben ooit in NY uit de rij voor de douane gehaald. Domme Hollander ook, ik had moeten weten dat ik in ‘the Netherlands’ woonde en een Nederlander ben.

Nu back on topic.

Ik wil als consument dolgraag meer weten over mijn groente en fruit. Het liefst ook de teler of de telersvereniging. Bah wat had ik laatst weer een waterige paprika bij de supermarkt. Niet te gebruiken. Voortaan ruk ik dat plastic eromheen gewoon open. En ga ik bij Albert Heijn ook echt naar de servicebalie om mijn geld terug te vragen. Albert kan dan heel gemakkelijk verhaal halen bij de teler..

De supers houden genoeg manieren voor gemakkelijke marge over.

Dick ik kon het niet laten

“Dat zei Marc Jansen van het CBL ondermeer vorige week op de Nederlandse dag voor de tuinbouw in Almeria”

De humor ligt op straat. Almeria, hoe komen ze erbij.

Tja, dat vraagt om verduidelijking. Foodlog gaat over feiten en die zijn in het discussieartikel niet correct weergegeven. De kop is zelfs suggestief en dat had niet gehoeven.
Ik heb er in Almeria (of all places maar wel een belangrijk Europees tuinbouwgebied) voor gepleit om de VERPLICHTE herkomstetikettering af te schaffen. Zonder verdere informatie zegt land van herkomst vermelding namelijk helemaal niets. Uit “Holland” kan rommel komen, uit Spanje (Andalusie?, Almeria?) het beste product wat je je als consument maar kunt wensen. En andersom kan het natuurlijk ook. En dat geldt ook voor Rusland, Marokko, Iran, Canada of Polen.
Voor verse landbouwproducten (AGF, vlees, eieren) geldt de Landbouwkwaliteitswetgeving van LNV (en daaraan voorafgaand het Brussels DG-Agri) en stamt nog uit de begindagen van wat nu de Europese Unie is. Daarin staat naast verplichte vermelding van land van herkomst ook bijvoorbeeld verplichte klasse-aanduiding. Deze aanduidingen op het etiket of de schapkaart zegt als zodanig niets. Ik heb niet gezegd (zoals de kop suggereert) dat de consument helemaal niet mag weten waar voedsel vandaan komt. Mijn stelling is dat supermarkten als geen ander (en zeker niet de overheid) de wensen van de consument kennen en als land van herkomst belangrijk is dan wordt dat zonder morren gegeven. In ieder geval de Nederlandse supermarkten stellen kwaliteitseisen die verder gaan dan wetgeving. Supermarkten doen dan ook zaken met ketens (en de mensen die daarbij betrokken zijn) en niet met landen. De Landbouwkwaliteitswetgeving wordt door de nieuwe lidstaten gebruikt om de performance van de eigen land- en tuinbouwsector te verbeteren. In de oude lidstaten wordt deze wetgeving door boeren en tuinders gebruikt om importen tegen te gaan. Met de impliciete veronderstelling dat Nederlandse telers het beter doen dan Spaanse of Marokkaanse. Zo generalistisch mag je dat m.i. niet stellen. En wat te denken van de oorsprongseisen op het etiket van rundvlees. Er moet vermeld worden waar het dier is geboren, gemest, geslacht en verwerkt. In potentie 4 verschillende landen dus. En wat zegt dat vervolgens?? Voor rundvlees zijn de 4 landen van herkomst-verplichtingen opgesteld na de BSE-crisis. Frankrijk heeft dat er toen in Brussel doorgedrukt omdat ze zeker wilden stellen dat ze geen Brits rundvlees zouden kunnen importeren. Mijns inziens pure handelspolitiek (en wellicht dieperliggende historische emoties).
Foodlog gaat over feiten, gelukkig maar. Emoties zijn ook feiten, misschien ook maar gelukkig. Ik hoop echter wel op een feitelijke discussie over nut en noodzaak van door de overheid afgedwongen land van herkomst etikettering.

De mening van CBL kan niet objectief genoemd worden. Inderdaad vergroot het de inkoopvrijheid als herkomst weggelaten wordt.

In de foodlog pleidooien voor transparantie en zicht op de werkelijke achtergrond van producten past een complete etiketering, dus inhoud, voedselwaarden, productie methoden, etc. én herkomst.

Zitten consumenten op herkomst informatie te wachten? Ik denk het wel, alhoewel puur specificeren op land te mager is. Het valt mij op dat op een beetje restaurantkaart steeds specifieke herkomst benaming gebruikt wordt.

Is het niet mogelijk dat er een barcodesysteem ontwikkeld wordt waarmee niet alleen het minderjarige kassameisje mee uit de voeten kan maar de kritische consument thuis op de computer kan zien hoe een product gemaakt wordt en waar het vandaan komt?
Judith, hoe vaak wordt die restaurantkaart vernieuwd?

Paul,
Je hebt helemaal gelijk! Die restaurantkaart is wellicht meer dromen dan werkelijkheid. Ik kan het niet controleren maar ze zullen vast allemaal naar Herman den Blijker kijken.

“De rijksoverheid zal vanaf januari 2010 bij de inkoop van producten niet alleen letten op het milieu maar ook op de sociale omstandigheden waaronder het product is gemaakt” ( bron )
Wat klinkt dat mooi. Alleen moeten ze dat niet in de haven van Rotterdam doen, want dan ligt de handel met China stil en giert de inflatie omhoog. Hypocrisie is blijkbaar een trend aan het worden.

Nou belangrijk moment dat de rijksoverheid op gaat letten op sociale omstandigheden.

De overheid moet ook letten op producten die hier geimporteerd worden en dus gegeten worden. Maar hier niet verbouwd mogen worden! Dat brengt scheve concurrentieverhoudingen in de wereld.

Het is toch van den gekke dat hier producten geimporteerd worden van bijvoorbeeld dieren die gevoerd zijn met gmo soja of mais, die wij hier niet mogen verbouwen.
Ook daar moet de overheid opletten.

Het is of het één of het ander. We importeren niet of we mogen het hier ook verbouwen. Anders houd je de burger voor het zootje.

Juist daarom is het nodig dat de herkomst bekend is.

Overigens wil ik als consument gewoon weten waar mijn eten vandaan komt. Bijvoorbeeld: ik koop alleen Nederlandse bloemkolen. De buitenlandse vind ik namelijk niet te eten.

Buitenlandse bloemkool niet te eten? Waar ligt dat dan aan?

En waar het aan ligt? Ik weet het echt niet. Ik ben geen bloemkoolteler. Wellicht weet iemand anders dit?

Ik proef echter een duidelijk verschil in smaak. Ten gunste van de Nederlandse bloemkool. Dus daarom graag wel een herkomst erbij.

Wat ik wel weet is dat ik in de winter zeker geen bloemkool eet en lekker tot het voorjaar wacht tot er nieuwe echte Nederlandse bloemkolen zijn.

@ Marc, ik vind het super dat je hier een reactie achterlaat. Je hebt gelijk laten we proberen te discussiëren over de feiten (of helder meningen poneren). Ik hoop dat je nog even meedoet, alvast bedankt voor je reactie.

Mijn mening is als volgt: Ik zou zelfs een stap verder willen gaan. Niet alleen het land moet verplicht op het etiket (blijven) staan, maar ook het oogst en/of slachtmoment en/of productiemoment. Voorbeeldje een vers geperst sapje krijgt twee data (1) die van de productie (= P+0) en (2) die van de THT. Op verpakkingen van koelversvlees komt te staan of het bevroren is geweest of niet, en natuurlijk het slachtmoment. Op een zak met appels komt voortaan te staan wanneer ze geplukt zijn.

Neen als het aan mij ligt wordt het nog transparanter. Laat maar zien waar het vandaan komt. Consumenten zijn slimmer dan ooit, maar tevens ook wantrouwiger dan ooit. Ik zou zeggen gooi de luiken maar open, schudt het kussen maar op. Het land is het minimum, liever achterhaal ik aan de hand van de streepjescode wat de oorspronkelijke boer/tuinder is geweest (zie ook reactie Paul Jansen). Dit soort informatie is voor velen erg bepalend als onderdeel van de ‘kwaliteit/smaak/beleving’. Er is toch niets mis mee om een beetje chauvinistisch te zijn?

Nu ik er over nadenk. Waarom weten we niet voor de 5 belangrijkste ingrediënten van een geproduceerd product (een zak soep? een koekje, ...) waar deze ingrediënten vandaan komen? Ik ben voor, kunnen we de wetgeving niet aanpassen?

(PS ik ben geen voorstander voor een tht op een stoplicht paprika’s, dit is een voorstel dat intern Greenery ooit speelde :-) )

(PPS wij -TOP b.v.- werken voor tientallen huismerk leveranciers, de meeste in koelvers / vers bewerkt, ik deze problematiek zeer goed. het voorstel van Marc is alleen in het voordeel van de supermarkten en wellicht enkele tussenhandelaren. Het is niet in het voordeel van consumenten en producenten)

Marc, foodlog gaat over zeer zeker feiten en juist niet over door emoties geleide oordelen. Dat moest ik vanmorgen helaas hardhandig duidelijk maken in een andere draad op deze site.

Naar de feiten dus. Mijn titel zet de door jou uitgesproken woorden aan om de kern te bereiken. Feit is dat jouw woordkeuze over regelgeving ‘uit het dinosaurussentijdperk’ iets heel scherp aanzet. De vraag is wat? Er zijn twee scenario’s mogelijk:
- het was een bliksemafleider, in de zin die ik hierboven aangeef
- het Nederlandse supermarktwezen vindt dat kwaliteitsaanduidingen voor herkomstbepalingen moeten gaan, zoals jij in je reactie aangeeft

Ik ben een warm voorstander van veel betere kwaliteitsaanduidingen. Vermoedelijk zijn velen hier dat met mij. Daarom een vraag aan jou: zijn supers er dan ook voor om consumenten daadwerkelijke smaakkwaliteitsindelingen te gaan bieden? Een systeem dus dat ons laat weten dat we in april echt onsmakelijke aardbeien krijgen voorgezet en dat die we soms in september nog krijgen ook altijd weer enorm tegenvallen. Een systeem ook dat laat zien dat tomaten, al zijn het geen waterbommen meer, nog altijd een eind beter kunnen dan in de grootste en duurste super op het gebied van vers van het land.

En als dat helder allemaal helder en inzichtelijk is, waarom zou de consument dan niet ook nog mogen weten waar het product vandaan komt? Omdat de consument dom is en nog denkt dat Engels rundvlees nog voor Creutzfeld-Jacob? Waarom zeg je dat op een groentenbijeenkomst, waar je weet dat zo’n uitspraak olie op het vuur is?

Over vlees zegt Annechien zojuist wat interessante dingen. Ik moet meteen denken aan kip. Nederlandse, Braziliaanse en Thaise ploffers zijn even goed van vleeskwaliteit. Goed bevroren en vers ontdooid zullen zelfs professionele proevers het verschil met filets uit Thailand en hele kippen uit Brazilie niet proeven.

Maar vertel, want je woorden hierboven intrigeren, komt het CBL binnenkort met nadere mededelingen over een nieuw en herkenbaar kwaliteitsindelingssysteem?

Wouter de Heij, als je in je PPS op basis van je werkervaring aangeeft dat het CBL-voorstel niet in het voordeel van consumenten is, wil je dat dan wel expliciet maken of anders het PPS verwijderen? We zijn niet geinteresseerd in autoriteitsoordelen, maar willen het weten. Anders zijn zulke uitspraken irrelevant.

Marc, hardstikke goed dat je reageert! Het lijkt erop dat je eigenlijk zegt dat wanneer er GEEN land van herkomst vermeld wordt dit de kwaliteitsperceptie van het product kan beinvloeden. Wordt anoniem dan minder goed dan gekend? Is dit niet een juist mogelijk ongewenst gevolg voor de supers dat misschien niet opweegt tegen de mogelijke voordelen?

Ik denk overigens dat er juist meer info gegeven kan worden over de producten, maar niet meer noodzakelijkerwijze met leesbare etiketten. Met Shotcode en dat soort zaken kan heel veel extra info op mijn gsm terecht komen.

Ik zou graag eerst eens Marc’s mogelijk verblijdende mededeling afwachten. Maar als we dan toch bezig zijn: met RIFD is ieder kistje en de kwaliteitscode waarmee het het boerenerf verliet keurig door de hele keten na te speuren. Hang een schermpje boven het groentenschap en je bent het toonbeeld van transparantie. Foto van de boer in de rechterhoek van het schermpje erbij. Je kunt zelfs aangeven of er al met de teler is afgerekend. In deze tijden waarin de consument de boer zielig vindt, nu dus, kan dat laatste nog een prachtverkoopargument wezen ook.

Het is een misverstand om te veronderstellen dat consumenten dom gehouden moeten worden omdat je aan domme consumenten wellicht meer geld zou kunnen verdienen. Ik denk dat in de nabije toekomst technieken (zoals RFID, nu nog te duur voor consumenten-eenheden) en goed gevulde en ontsloten databases ongekende mogelijkheden gaat geven. Je kunt tot de GPS-coordinaten van de appelboom in Nieuw Zeeland gaan of tot de webcam van de varkenshouder die laat zien hoe hij zijn dieren verzorgt. Het is de core-business van supermarkten om de consument te kennen en hem/haar een vrije keuze te laten maken uit een grote (1000 tot 40.000) hoeveelheid producten. En met 4 miljoen consumenten dagelijks in de supermarkt heb je 4 miljoen meningen. Vermenigvuldig dat met de meningen van de burger, de ngo, de producent en de overheid en zie hier het dilemma; je moet keuzes maken in de keten. Maar geloof me, vragen stellen of klagen over de kwaliteit van producten helpt. Wanneer dat het niveau van incidenten overstijgt, gaat die boodschap terug de keten in.
Terug naar de discussie over verplichte herkomst aanduiding. Het is geen need-to-know informatie maar nice-to-know waar je mogelijk als consument je keuze op wilt baseren. Need-to-know is voedselveiligheidsinformatie inclusief traceerbaarheid voor het geval er iets mis is. Daar hoef je de consument via het etiket niet mee te belasten. Reken maar dat in de back-office presies bekend is wie de leverancier is. Om er zeker van te zijn dat dat in de keten goed geregeld is hebben we terecht wetgeving. Land van herkomst is nice-to-know, is emotie, is chauvinisme, is marketing, is niets mis mee. Ik vraag me af wat de overheid ermee beoogt om dit verplichtend in wet- en regelgeving op te nemen. Een schot voor de boeg heb ik hierboven gedaan.

Marc, ik zei niet dat jullie consumenten dom willen houden, maar dat jullie kennelijk denken ze dat zijn. Je refereerde immers aan het anti-imago van Engels rundvlees vanwege Creutzfeld-Jacob of - om met Annechien ten Have te spreken - aan het anti-imago van niet-Nederlandse bloemkool (wat bij veel nog zelf kokende Nederlanders speelt). Vanuit die gedachte beargumenteer je immers dat je de consument herkomstvreemd moet maken om hem tot onvooringenomen kwaliteitspercepties te brengen.

Iets wat me opvalt in het nieuws van deze week: in de 2 sterren varkens die de Dierenbescherming een van jouw leden toekent wordt nergens gesproken waar die dieren vandaan komen. Toeval wil dat ik het weet: niet uit Nederland. Ik hoop maar dat ze dood over het Kanaal hierheen komen om ze het reizen te besparen. Is het emotie om zoiets te weten, zeker als je weet dat wij weer zgn. ongecastreerde bacon-varkens naar the UK uitvoeren?

Ik denk dat het vooral te maken heeft met intransparantie. Als het ministerie iets goed doet - ik zie vooral een boel laissez faire en een accent op natuurbeleid, terwijl er alle reden is tot daadwerkelijk voedselbeleid, maar dat terzijde - is het werken aan het herstel van een band met de origine van eten. Omdat dat niet om het even kan zijn. Daar is hier al veel over geschreven.

Ik constateer dat de super het vertrouwen van zijn klanten niet wil uitbreiden. Jij, als supermarktenman die consumenten snapt, weet waarom ze daar blijven kopen:
- het eten is voedselveilig en voedzaam
- de prijs is OK, dwz betaalbaar

Maar je weet ook wat emotie doet en hoe je emotie kunt gebruiken om producten uit de buurt te verkopen. Toch komen die varkens uit Engeland en straks vanwaar het beter uitkomt want ze zijn niet traceerbaar voor de consument. Net zoals Volwaards die nu Puur & Eerlijk zijn geworden, straks best uit Thailand of Zuid-Amerika kunnen komen. Zeker als Europa in zijn geheel wat diervriendelijker aantrekt.

Wat ik niet snap is waarom supers de regionaliteit en naamsbekendheid van boeren niet veel meer aanzetten (met Plus en Jumbo als uitzonderingen voor niches). Iedere boer is immers uniek, zodat iedere winkel zich kan onderscheiden. De consument gaat het - jij kent de onderzoeken vast ook - om inzicht in een korte keten. Willem & Drees bewijzen dat zoiets ook logistiek te regelen is. Bij volume kan dat bij de full service supers en softdiscounters voor gangbare prijzen. Onderzoeken laten zien dat de consument er dan voor gaat.
En toch geef je je schot voor de boeg precies de andere kant op, onder het mom van kwaliteitseisen waarover we in je laatste reactie niets meer lezen.

Vergeef me m’n wantrouwen: supers gaan voor een huismerken-strategie en willen geen identificeerbare leveranciers om ze uitwisselbaar te houden. Om De Heij’s PPS van hierboven in te vullen: dat is ook de reden dat kwaliteit slechts staat voor standaardisering en niet voor het maken van meer keuze.
Dat zijn een keuze en een businessmodel dat ik kan billijken. Maar het is niet de enige en wellicht wel helemaal niet wat ‘de’ consument zou willen als hij het zou weten. Zoals je zegt, we moeten de consument niet dom houden. Ook op dat punt niet. Zelfs supers zouden er wel bij kunnen varen. In die richting kwamen hier de afgelopen dagen zelfs ideeën van onder de Rode Hoed aangewaaid.

Marc schrijft : “Terug naar de discussie over verplichte herkomst aanduiding. Het is geen need-to-know informatie maar nice-to-know waar je mogelijk als consument je keuze op wilt baseren. Need-to-know is voedselveiligheidsinformatie inclusief traceerbaarheid voor het geval er iets mis is.”

Klopt, alle producenten kunnen binnen een paar uur achterhalen waar producten vandaan komen. Dit systeem van tracking&tracing;is wettelijk geregeld om inderdaad in geval van incidenten snel te kunnen reageren. De basis is inderdaad voedsel(on)veiligheid. Voedselveiligheid is echter een randvoorwaarde, kritische moderne consumenten willen gewoon veel meer weten.

Ik spits me graag even op je opmerking nice-to-know versus need-to-know. De groep “duurzame consumenten” wil wel degelijk weten waar het product vandaan komt (ivm foodmiles), de groep die wat meer chauvinistisch is, wil graag NL asperges hebben. En Judith wil graag Nederlandse bloemkool omdat ze deze lekkerder vindt. Voor deze drie voorbeelden zijn land aanduidingen dus need-to-knows. Wie bepaalt de nice en de need-to-knows?

Daarom ben ik toch mild over je voorstel (als zie ik het als een proef ballonetje) . Volgens mij wil je gewoon de discussie aanzwengelen over de vraag ‘wat wordt er via wetgeving geregeld en wat regelt de sector zelf’. Ik ben liberaal en verwacht dat overheden zich zo min mogelijk bemoeien met ‘ons’. Aan de andere kant vind ik consumentenbescherming een heel groot goed. Wetgeving gaat heden ten dagen niet alleen meer over ‘veiligheid’ maar ook over consumentenmisleiding. Waarom staat het e-teken om de verpakking? De gemiddelde consument weet niet wat dat betekent en toch is het bij wet geregeld om te voorkomen dat consumenten worden misleid. Voor mij is het e-teken dus een must-have.

Standaardisatie, specificaties, kwaliteitsklassen, ... zijn deels in het voordeel van consumenten ‘deze krijgt dan elke keer hetzelfde product’. Het werkelijke belang voor de consument ligt echter alleen op het vlak wat heet de “final product specifications”. De belangen voor de keten (incl. retail) zijn echter veel groter. Door specificaties van grondstoffen maak je inkooponderhandelingen gemakkelijker. Vergelijk het maar met het kopen van een auto waar je ook vastlegt welke kleur, welke motor, welke carrosserie type. Hoe eenduidiger je de ‘wat-vraag’ vastlegt hoe beter pricing geregeld kan worden.

Vroeger moest de handelaar zelf nog even in het fruit zien en proeven, voordat er een prijs werd gemaakt. Nu kan je alles bestellen vanaf achter de computer. Producten worden ‘anoniem’ en kwaliteit wordt geregeld via kwaliteitsspecificaties. Echter hoe minder specificaties hoe gemakkelijker het is om grondstoffen onderling uit te ruilen. En ook land van herkomst is een kwaliteitsindicator. Hiermee creëer je dus vanzelf bulk! Ik ken maar weinig inkopers die echt verstand hebben van de intrinsieke productkwaliteit (want dat is de taak voor QA). Het probleem voor ons allemaal is echter dat kwaliteitsparameters soms wel, maar vaak niet met smaak correleren (op foodlog lijkt het erop of smaak en kwaliteit synoniemen zijn, maar dat is niet zo).

Een voorbeeldje. Rijpheid van fruit kan niet worden bepaald met een instrument. In de praktijk wordt daarom van fruit brix, ph en grootte (de klasse) bepaald. De rijpheid/smaak correleert echter maar heel beperkt met brix en pH. Handelaren vinden het checken van kwaliteitsparameters maar lastig (en ook nog eens duur), dus wordt er in de praktijk weinig gecontroleerd (voor de insiders : hoe zit het monitoringsplan er werkelijk uit? Hoe ga je om met een lot dat niet voldoen aan de specs?). We vertrouwen onze suppliers onder het mom dat er een ‘certificaat’ bij zit. Het inkoopproces gaat dan weer lekker gemakkelijk over prijs en aantallen.

Dat Judith blijkbaar een NL bloemkool wilt hebben ivm betere smaak, kan dus heel goed kloppen. De smaak van bloemkool (noch het droge stof gehalte) is namelijk geen kwaliteitsindicator die op inkoopspecificaties staat! Judith wil daarom terecht de landcode behouden.

kortom. Ik blijf zelf een voorstander van de VERPLICHTE aanduiding rondom land van herkomst.

Het zal mijn liberale inslag zijn om eraan te willen bijdragen dat de overheid zich niet met alles wil bemoeien. Bij gebrek aan daadkracht wordt vanalles verplicht gesteld om op het etiket te melden (estimated symbol bijvoorbeeld maar ook andere E-nummers die met het e-nummer weer niks te maken hebben en inmiddels zijn uitgegroeid tot symbool van onnatuurlijkheid). Kortom, het etiket wordt misbruikt en roept door al deze verplichtingen meer vragen op dan dat het antwoorden geeft.
In mijn bijdrage aan de debatreeks in de Rode Hoed op 29 oktober zal ik op dit soort zaken terugkomen. Het grappige is dat in de discussie hier over herkomstetikettering al heel veel zit waar ik het over zou willen hebben.
Overigens ging mijn betoog in Almeria er vooral over dat voedsel als een vanzelfsprekendheid wordt gezien, maar dat m.i. niet is. Het is veel bijzonderder dan vanzelfsprekend en het moet en kan nog veel bijzonderder worden. En daar heb je de hele keten voor nodig.

Voor de liefhebbers. E-nummers zijn niet gelijk aan het e-teken. (kijk maar ff op wikipedia)

@ Marc, ik kijk uit naar het debat op 29 oktober. Toppie dat je nu alvast meedoet met de discussie. Zijn we allemaal voorbereid en zal het een mooie avond worden. Tot dan. (ps hoe kijkt CBL aan tegen de scheve machtsverhouding in de keten?, zie ook http://www.foodlog.nl/vandaag/bericht/rode_hoed_on_looking_a t_an_elephant/)

@ Marc2, natuurlijk wil de hele keten samenwerken. Samenwerken is altijd goed. We leven nu in een Open Innovatie wereld. Open Innovatie, dat betekent samen investeren en samen renderen. Dat betekent ook de vaste (project) ontwikkelkosten aan de voorkant willen delen. Of bedoel je een ander soort samenwerking?

Marc, ik ben zeer liberaal, maar niet gek. M.n. vleeswaar geeft mooie voorbeelden. Consumenten kopen met communicatie bijzonder gemaakte, dus niet echte ‘authentiek Spaanse’ Chorizo uit een Nederlandse worstfabriek. Onderwijl vragen hun supers de hoofdprijs voor die worst die intrinsiek nauwelijks verschilt van gekookte worst. Er zijn er ook die Spaanse buitenvarkens met zwarte poten afbeelden op worst van echt Duits roze schuurvarken, maar de prijs laaghouden. Die bedotten niet de portemonnee van de klant, maar rotzooien wel met z’n hoofd.

Een echt goed worstje komt het land niet meer in, de neppers hebben het immers overgenomen. Verdienstelijke worstmakers van eigen bodem zijn vrijwel uitgeroeid omdat de super hun producten niet wil verkopen (als we het dan toch hebben over de hele keten). Matig spul met een leuke naam en verpakking is goed genoeg. Maakt iemand echt goede tomaten of komkommers, dan zoekt hij zijn weg om de supers heen. Het publiek heeft er geen weet van en wordt dus van zijn bijzondere keuzemogelijkheden afgesneden.
Ik zal hier niet de hele bak voorbeelden uit het foodlog-archief opentrekken.

Ik ben heel liberaal, maar weet hoe het gaat. Onder het mom van de ‘minder regels’-mode (ben ik voor!), creëert een handige handelaar graag nog meer ruimte om producten en kwaliteiten te verbulken en slechts in naam en verpakking bijzonder te maken. Met een zorg voor intrinsieke productkwaliteit - behoudens voedselveiligheid en voedzaamheid - heeft dat niets te maken.

Heeft eurocommissaris Fischer-Boel ongelijk als ze wil dat herkomst- en kwaliteitseisen wettelijk geborgd worden omdat ze anders een grote nepperij van namen en verpakkingen, maar geen echt onderscheiden producten voorziet?

Vertel ons waarom zij ongelijk heeft en ik het te zwart zie.

Het is moeilijk om het midden te zoeken tussen regulering en de vrije markt.
In principe ben ik van de vrije markt. Als er informatie wordt verschaft moet het wel eerlijke informatie zijn. Daar schort het aan.

Een product met een verplichte landen etikettering levert niet veel echte informatie over het product op. Behalve dan bij mijn Nederlandse bloemkool.

Om een voorbeeld te noemen over de twee sterren varkensvlees van AH. Geen herkomstinformatie en wat meer. Morgen kan AH zijn twee sterrenvlees in Frankrijk kopen. In plaats van zoals nu in de UK. Geen mens die er wat van merkt als ze van leverancier wisselen. AH geeft bewust niet meer informatie over dit varkensvlees omdat ze willen kunnnen wisselen van leverancier. Als ze informatie over de herkomst en een specificatie prijs geven, zitten ze geklonken aan de leverancier. Nee, dat wil de grootsuper niet. Ze willen leveranciers tegen elkaar kunnen uitspelen!

Dat moet wat mij betreft aangepakt worden. Op de manier zoals de grootsupers dit nu doen, is het voor de leverancier heel lastig om met een onderscheidend nieuw product binnen te komen. Nee, dat wil de grootsuper niet, want dan worden ze te afhankelijk van één leverancier.

Dit is mijns inziens de kern van het probleem. (Let wel, het staat iedere super vrij om van leverancier te wisslen, maar dan wel met open visier) Kan dat probleem opgelost worden via de boerensuper? Kan die de aanjager zijn om ook de grootsupers tot inkeer te brengen? Of is dat een brug tever? Kan ook een distributie via internet een eerste aanzet zijn?

Voor mij veel vragen, die ik lastig vind om te beantwoorden. Het is mij wel helder dat er iets moet gebeuren om beweging te krijgen. En als het echt wat voor moet stellen dan spreken we toch over een stroom van 5-10%. Anders blijven we kneuteren in achtertuintjes.

@Marc, herkomst is geen nice-to-know informatie, maar need-to-know. Ik ben het met Annechien eens dat het nog geen echte productinformatie is.

Voorbeeld: ik weiger paprika’s uit Spanje te eten. Ik weet dat Hollandse paprika’s zoveel mogelijk met biologische bestrijding, ofwel geïntegreerde bestrijding zijn geteeld. Van Spaanse paprika’s weet ik dat niet. Er komen zeker paprika’s uit
Spanje die gelijkwaardig zijn aan de Hollandse, maar dat staat juist weer niet op het etiket aangegeven. Aangezien ik die schoongepoetste vruchten mijd, mijd ik alle Spaanse paprika’s.

Vorige week werd nog bekend dat consumenten de meeste angst hebben voor bestrijdingsmiddelen die op groente en fruit aanwezig kunnen zijn. Dit lijkt me dus een wezenlijk argument.

Het gevaar van de herkomst is chauvinisme. Ik ken Nederlandse telers, die naast bedrijven op het vasteland ook productiecapaciteit in het Verenigd Koninkrijk hebben. Zij verschepen het bulkproduct naar Engeland om het daar te verzamelen, sorteren en verpakken. En daar komt een stickertje herkomst Engeland’ op te staan. Engelsen willen namelijk graag Engelse paprika’s eten.

Het is dus een beetje onterecht om de retail de schuld van dit fenomeen te geven, want alle partijen in de markt doen er aan mee.

Samenvattend: ik wil weten onder welke omstandigheden mijn eten is geteeld of gefokt. Zolang dat niet op het etiket staat wil ik weten waar het vandaan komt. Dan kies ik voor de landen met de best nageleefde wetgeving op gebied van bestrijdingsmiddelen. Heb ik het nog helemaal niet over smaak. Die heeft voor mij een hele hoge prioriteit, maar dat kan ik zelf wel proeven.

@Dick: leuke opmerking ‘nog zelf kokende Nederlanders’. Klinkt als een bedreigde diersoort.

Vanavond van 18.00 u tot 20.00 u reportage op Eins Extra over Gen food.
http://www.eins-extra.de/Programm/Tagesprogramm-EinsExtra

Het zit allemaal heel simpel.
Zonder vermelding van bron kan het produkt overal vandaan gehaald worden, nml daar waar de prijs het laagst is.
Dit zijn natuurlijk de lage(kinder)lonen landen waar hele andere regels gelden inzake produktie, ARBO, gebruik chemie,milieu, produktveiligheid voor de consument en waarschijnlijk nog een hele waslijst.
Nu al wordt met grote letters holland vermeld als het produkt maar een bepaald percentage inhoud heeft van Nederlandse afkomst.
Dit is natuurlijk de grootste onzin, een “hollands” produkt zou helemaal hollands moeten zijn.
En dan bent U en ik, de consument, gewaarborgd van een met zorg geproduceerd produkt, waat niet alleen aan het produkt, maar ook aan alle factoren er omheen rekening gehouden wordt.
De kwaliteit is ook navenant, een Hollandse roos als voorbeeld zal minstens 3 dagen langer bij U in de vaas in bloei staan dan zijn Afrikaanse evenknie.
Maar de Hollander is wel duurder…
U moet trouwens ook niet een moment denken dat produkt uit de goedkope landen voor u ook echt goedkoper in het schap ligt.
Dit voorbeeld zien we ook al duidelijk bij de groenten en fruit, en zuivel.
U betaalt hetzelfde, de producent kan net boter op zijn brood doen en degenen ertussenin hebben de lol ervan. Lekker krom.