Over 17% en vreemdgaan
Als 17% van de consumenten tijdens het winkelen op een etiket kijkt, is dat dan veel of weinig? Het zou weleens veel kunnen zijn. Je routine-aankopen gooi je routinematig in je karretje of mandje. Wat er ook op staat, ze horen bij je manier van doen en dus is het logisch dat je allemaal wel gelooft.
Hoeveel routine-aankopen van producten met een etiketje doen we eigenlijk? Als je een nieuw product koopt dan - zo leerde ik in Nederland van marktonderzoekers - kijken veel mensen wel degelijk goed naar het etiket. 'Veel' betekent een procent of 40 tot 60, afhankelijk van het product Stel nou dat je maar voor een procent of 10% aan het vreemd of nieuw gaat, dan is die 17% hoog. Je zou immers verwachten dat we maar in zo'n 4 tot 6% van die gevallen wat verder kijken dan onze neus lang is.
Hoe vreemd gaan foodloggers per keer boodschappen doen bij hun keuze van verpakte producten met een uitgebreide ingrediëntendeclaratie? Niet meer dan 10%? Als dat zo is kijken mensen nl. vreselijk goed naar etiketten.
Consumenten kijken zeer weinig op het etiket van voedingsmiddelen voordat ze een product kopen. Tijdens het winkelen kijkt 16,8% van de consumenten op het etiket. Dat blijkt uit een onderzoek in 6 Europese landen uitgevoerd door de European Food Information Council (EUFIC) en gepubliceerd in het Journal of Public Health.
Het onderzoek werd uitgevoerd in Groot-Brittannië, Zweden, Frankrijk, Duitsland, Polen en Hongarije. Onderzoekers bekeken 6 productgroepen: ontbijtgranen, frisdranken, snoep, kant-en-klaar maaltijden, zoute snacks en yoghurt. In de winkels werd gescoord hoeveel consumenten het voedingswaarde-etiket bekeken voordat ze het product kochten, en werden interviews gehouden. Gemiddeld gebeurde dat door 16,8% van de er consumenten, maar er waren grote verschillen tussen landen.
Als het etiket al werd bekeken, was er vooral aandacht voor vet, calorieën, suiker en zout. Ook werd er veel gekeken naar de Dagelijkse Voedingsrichtlijn, de Guideline Daily Amounts (GDA). De onderzoekers testen ook of consumenten deze GDA-tabel konden gebruiken. In Groot-Brittannië, Zweden, en Duitsland konden consumenten dit goed begrijpen, in de andere landen was dat minder. Er waren meer consumenten die begrip hadden van de Dagelijkse Voedingsrichtlijn dan gebruikers van het etiket, dus volgens onderzoekers is er ook gebrek aan motivatie bij consumenten.
Er bleek een relatie te zijn tussen het begrip van de GDA en de interesse in gezond eten, de voedingskennis en de sociale klasse.
bron: EUFIC met dank aan foodholland
Reacties (11)
Ik kijk op 8 van de 10 producten die ik koop op het etiket. Echter vraag ik mij constant af of wat ik lees nu goed voor me is of goed voor me lijkt. De lezing van Dhr. Lustig over HFCS hielp ook niet mee. Info word gebruikt als marketinginstrument. Geen vet betekend niet dat je er niet dik van word en zonder toegevoegde suiker wil niet zeggen dat er een gezonde hoeveelheid suiker in zit etc.Staat de info erop voor mij of voor de producent om mij tot koop te verleiden? Bijv.bevat vitamine c in 50% van de dagelijkse hoeveelheid. alleen word deze vitamine zonder de vezels wel opgenomen? Net als ijzer in de Kellogs?
Kortom wat is erger? Niet lezen omdat je het allemaal wel gelooft? Of wel lezen en geloven wat je leest?
Ik koop bij voorkeur producten zonder etiketten (markt, slager, bakker...), al begint Europa die brave mensen ook al te verplichten overal etiketten te hangen. En deze zes onderzochte productgroepen koop ik nauwelijks, het zijn nood- of verwenartikelen, en in die gevallen kijkt een mens toch niet op het etiket?
Opvallend en cliché-bevestigend, er werd geteld in zes landen: twee katholieke (PL en F), twee protestantse (S & GB) en twee gemengde (D & H). Enkel de protestanten ( en één van de twee gemengde) hebben geleerd de etiketjes te gebruiken. De andere shoppen omwille van de smaak (?).
Tenslotte vind ik deze zin nogal gekeurd: “volgens onderzoekers is er ook gebrek aan motivatie bij consumenten”. En als ze het nu gewoon onbelangrijk vinden?
ik kijk eigenlijk altijd naar de verpakking (90 %) maar dan wel alleen voor nieuwe producten. Daarbij ligt de focus vooral op de dubieuze ingrediënten ( en bjj voorkeur het gebrek eraan) en niet zo zeer op vet calorieën, suiker of zout.
Een weinig schokkend en onthullend onderzoek, dit EUFIC-rapport. De conclusie dat er een relatie is tussen begrip GDA en interesse in, etc. is eveneens voor de hand liggend. Zin heeft een dergelijk onderzoek pas als naar boven gehaald wordt waarom consumenten handelen zoals ze doen. Daar zou je wat mee kunnen.
En ikzelf? Ik doe meest zoals Nick ook doet: slager, bakker… En wat ik koop in de supermarkt is meestal dat wat ik eerder kocht, dus weet ik wat het is.
Het lezen van de ingredientendeclaratie op voedingsmiddelen is er bij mij ingebakken. Met name om die producten te elimineren die zoetstoffen, smaakversterkers en andere ongein bevatten waar ik geen prijs op stel. Of om te kijken welke vetten of meelsoorten er gebruikt worden in biscuits en ander banket. Je zou het eigenlijk altijd moeten doen, want zelfs de producten waarvan je het denkt te weten, kunnen zomaar veranderen qua ingredienten....
Voor alle nieuwe producten kijk ik op de etiketten (als ik dus in een nieuwe winkel kom, ben ik heel lang bezig met ‘gewone’ zaken kopen).
De reden is een allergie bij een van de huisgenoten. Ik kijk dus alleen of ik de ingredientenlijst iets verbodens zie. Ik kan je na afloop niet vertellen wat de calorien zijn (daar kijk ik niet naar) of wat de ingredienten zijn. Ik scan alleen op herkenning van bepaalde woorden.
Hoor ik nou bij die 17%?
Of ben ik de ongeïntereseerde consument?
Ah, dat zou wel eens een reden kunnen zijn waarom zoveel mensen etiketten lijken te lezen, de recente explosie aan allergiën! Hoewel, dat zouden de onderzoekers toch ook wel hebben kunnen constateren bij hun interviews. Hm.
Ik lees soms etiketten. In ieder geval van nieuwe producten en soms van bekende. Ik denk wel dat ik onder dat gemiddelde van 17% zit. En dan veronderstel ik dat het alleen om het voedingswaarde gedeelte gaat, want gewoon op een etiket kijken doe ik veel vaker. Zo kom ik nooit thuis met het verkeerde merk of verkeerde variant, mijn lief geregeld. Zal wel in de genen zitten.
Misschien een beetje off-topic: als er ‘biologisch’ of ‘ambachtelijk’ op het etiket staat, zijn de mensen dan minder kien op het etikettengelees?
Nou ja, en wat ook nog kan. Stapte ik vroeg in de middag in de auto, zette de radio aan en hoorde dat er een kaashandelaar vanwege frauderen van de datums op de kaas opgepakt is.
Kaas of bedorven, of met kaasmijt besmet.
Ja, Pjotr, dat denk ik zeker. Maar ook wanneer er, b.v., een klavertje op staat, of enkel al met koeienwoorden: GEZOND, MINDER VET, SLANKIE, VERS GEPERST, ZONDER TOEVOEGINGEN, ZONDER TOEGEVOEGD SUIKER, SEIZOENSPRODUCT, en ga zo maar een tijdje door. Zelfs al wanneer de verpakking in groene tinten is gekleurd (groen, dus vers, dus...).
Allerlei vormen van groenwassen, eigenlijk.
Valt er veel tegen te doen? Jawel, maar dat ingrijpen in marketinginstrumenten kent geen politiek draagvlak en de overheid heb je hierbij nodig, of we dat nou leuk vinden of niet.
Je kunt zondermeer stellen, dat vrijwel alle mensen die aandachtig etiketten plegen te lezen per definitie JUIST NIET weten wat ze aan het kopen zijn, dat argwanend pogen te controleren, maar vervolgens 80% van de kunstmatige toevoegingen niet begrijpen, dan naar het plaatje en verpakking kijken of het er lekker uit ziet, en dan beslissen.
Eh… na eerst zeer aandachtig het belangrijkste (!) etiketje bekeken te hebben… de prijs.
Ik durf er alles om te verwedden, dat een laag calorisch/wetarm product in een verpakking met een wat molliger kokkin er op slechter verkoopt, dan een veel vetter product met een mooi in de lucht springend slank katholiek meisje er op. (Om op Nick’s voorkeur te anticiperen die ik graag onderschrijf…)
Daarbij.. maken etiketten waar, wat ze pretenderen ?
Wie controleert dat ?
Als alle aangeboden producten 1x per jaar gecontroleerd worden, loopt onze maatschappij vast ! Beetje sjoemelen daarmee lijkt me eerder gewoonte dan uitzondering. Ik ken dat een beetje van de suikerverwerkende industrie. Zoveel trucjes om met het gehalte suiker versus glucose in snoep te sjoemelen. Leverde vroeger verdomd meer restitutie suikeraccijns op bij export.
