De fotoselectie waar hierboven naar wordt gelinkt, is toch nog een flinke reportage geworden. En ik heb me nog ingehouden want het is o zo verleidelijk alles maar op Flickr te zetten!  ;-) Maar wat was ‘t leuk! Geen straf om bij dat mooie weer een paar uur op de Ronde Weide te verblijven en te genieten van leuke muziek en....de onbeschrijfelijk lekkere aardbeien van Jan Robben!

De Open Aardbeienlunch tijdens Park Open 2010 gisteren in Arnhem was top, net als de aarbeien trouwens! Ook leuk dat Onno van Eijk nog even de gelegenheid kreeg om op het podium het verhaal van de aardbei te mogen doen.

Geef het volk muziek en aardbeien,

Volksmarketing, zo noemt Dick het hier op foodlog. Een aardbeienlunch, dat was het woord dat wij gebruikten. Het was een prachtige dag in Sonsbeek. En natuurlijk ging het allemaal wat anders dan vooraf bedacht … maar is dat niet automatisch het karakter van zo’n bijeenkomst?
Wat begon als tweede strawberrymob, werd ook in de voorbereiding al heel snel een gelegenheid voor het delen van smaak en het proeven van dé aardbei. Niet alleen met liefhebbers, maar juist ook met mensen die per ongeluk tegen ons aan liepen. Mensen die voor muziek, zon en gezelligheid kwamen en toen de kers en de aardbei ontdekten. Het werd geen flash-sale, maar een slow-story. Een groot verhaal dat langzaam indaalt. Het verhaal dat smaak nog bestaat, maar dat het geen vanzelfsprekendheid is dat dit je komt aanvliegen. In tegendeel als we niks doen verdwijnt de smaak underground.

Lees vooral allemaal het stukje dat Leonore Noorduyn op haar blog schreef . Voor mij is dat ook wat het meest blijft hangen. Het wantrouwen van mensen in de eerste blik, het wegdraaien en vervolgens (uit beleefdheid) toch vallen voor de gratis aardbei. De onverschillige hap en dan de zon die doorbreekt in het gezicht. “Hee, ik wordt niet genept. Het is geen glad reclame praatje. Ze smaken gewoon echt beter dan alles wat ik op markt of in supermarkt koop”.
“Dit is leven” zo floepte een wat oudere heer eruit nadat zijn eerste aardbei naar binnen was gegaan…. “ Dit is echt leven” Zo mijmerde hij nog eens na, alsof hij het zelf nog eens wilde horen. Of die blik van die jonge dame die op het aardbeiendoosje een foto van Jan Robben zag staan en toen Jan zelf ook achter de tafel zag. Verwarring: hee het is echt! Het is geen nostalgisch marketing fotootje….het is ‘m echt.

Mijn les: Wij als consumenten kunnen een rol spelen in het vertellen van dit verhaal. Wij kunnen anderen meenemen in wat er allemaal kan als het gaat om goed eten, lekker eten, boeiend eten. Wij kunnen de verbinding leggen. En iedereen die je benadert moet en mag je wantrouwen. “ Geloof mij niet, maar geloof wat je proeft” dat was gisteren de sleutel die paste.

o ja en dank aan Rene Wouters en alle anderen die de sfeer op de Ronde weide zo prachtig in beeld hebben gebracht....het was heerlijk

@Onno van Eijk Dank voor de organisatie, je woordje gisteren op het podium en je wijze bijdrage hierboven. Hopelijk is er na deze zomer ook nog toekomst voor de smaakaardbei uit Oirschot. Ik word een beetje koud van alle complimenten op twitter en hier, terwijl ik aan zo’n beetje aan het watertrappelen ben in een draaikolk. Ik zeg het zo maar even duidelijk hier in het openbaar, want uit alle leuke berichtjes en filmpjes zouden mensen kunnen opmaken dat het een en al romantiek is met die smaakaardbeien en Jan Robben. Niets is minder waar. Het is een strijd die we al zeker 10 jaar voeren om beter, lekkerder en zeker ook iets duurder en kwetsbaarder product in de winkelschappen te krijgen. Een strijd voor erop of eronder dus.

Een bakje aardbeien van de strawberrymob in Amsterdam belandde bij vrienden hier in het dorp. Ogen dicht, ze waanden zich in de tuin van Oma in Denemarken. Helemaal gelukkig. Maar een Plus is er hier niet echt in de buurt, moet ik naar ongezellige stukken Den Bosch voor.

Die strijd voor erop of eronder, zoals Jan dat opschrijft. Dat is denk ik ook de reden waarom ik me met hart en ziel heb ingezet deze week. Ik schrijf zo vaak over boeren en tuinders, over de landbouw, over “innovatieve” boeren, zoals dat dan zo mooi in Wagenings/Haags jargon heet. Vaak mensen zoals Jan Robben, die hun nek uitsteken, de voorbeeldboer worden genoemd omdat zij een richting zijn opgegaan waar de rest van de land- en tuinbouw nog naar toe moet. Zo wordt dan dan gezegd. Het zijn vaak boeren en tuinders, die net als Jan Robben, de publiciteit weten te halen, prijzen winnen.

Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die dan denkt: dat zijn de mensen die het wel redden.  Niets blijkt dus minder waar te zijn. Het was voor mij een schok om te horen dat het zelfs voor Jan Robben erop of eronder is. En ik besef dan heel goed dat 600 doosjes verkopen natuurlijk niet het keerpunt zal zijn.

Het is geweldig om te merken dat mensen smaak waarderen en er ook wel voor willen betalen. Maar dan? Hoe kan je een teler constructief verder helpen? Er is al gezegd dat er meer smaakaardbeientelers moeten komen, zodat ze met elkaar een continu aanbod kunnen leveren, iets wat iedere supermarkt als eerste vraagt. Een consortium zoals de Noord-Franse perziktelers vormen, waar Dick het elders over heeft. Maar als pionierende ondernemende teler ben je niet ook automatisch pionier in organisatievormen. Een nieuwe stap is dus nodig. Hoe?

o ja, wat ik ook nog wilde melden: wat een mooie foto’s van René Wouters!

Jan ik vind dat je lef toont door te zeggen hoe de vlag erbij hangt.Ik weet uit eigen ervaring dat dit heel moeilijk is. Je kan nog zo’n mooi product hebben maar het kan zo moeilijk zijn om het aan de man te brengen. Dat is ook de rede dat ik helemaal achter deze actie stond. Er zijn zoveel mooie producten die met zoveel liefde en vakmanschap worden gemaakt. Mensen beseffen niet waar ze zomaar aan voorbij gaan als ze niet voor deze producten kiezen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat we een verschil kunnen maken.Ik hoop het echt.
Shit, wat baal ik dat mijn toko het niet gered heeft. Ambacht en liefde voor je vak of het nu brood of aardbeien zijn,kan zo mooi zijn maar aan het einde van de dag moeten de rekeningen en je personeel toch betaald worden. En als je mazzel hebt blijft er aan het eind van het jaar ook nog wat voor jezelf over.

Volksmarketing is makkelijk. Winkelmarketing niet. Ik ging vanmorgen naar een PLUS, vanwege de perziken. Ze komen waarschijnlijk donderdag. Kan gebeuren.

Had ik me daar dan helemaal voor niks gefietst? Nee dus, daarom nam ik maar aardbeien mee. Gewone - die @eetschrijver vies noemt - en die van GIJS. De gewone kosten 1,99 per 500 gram en de GIJS-aardbeien 3,49 per 400 gram, 4,36 dus als je ze prijs per pond vergelijkbaar maakt. En welke waren lekkerder? De gewone. Duidelijk zoeter, dieper en voller. De dure GIJZEN bleken waterig en zurig.

Rara, hoe kan dat? Dat kan als je alles in hetzelfde doosje met het opschrift GIJS en EXTRA ZOET duwt. Nee, die GIJZEN waren niet van Jan maar van een ander. Om die beste man en de inkoper maar niet te beledigen zal ik zijn naam niet noemen. Maar zo gaat het natuurlijk niet. Dat doet kwaad aan het opbouwen van iets goeds.

De winkelman had het overigens goed door. Hij had de GIJS-aardbeien verstopt. ‘Anders krijg ik voortdurend gezeur over waarom ze dik twee keer zo duur zijn’.

Marketing is een vak. Smaak ook.

Sorry GIJS, maar dit moet ook even. Ook hier is weer wat te leren. Zeker omdat dit nieuws op twitter circuleert. Imago’s komen te voet en gaan te paard.

Jan, Ik leef zo met je mee. Wij zijn (dan maar eenvoudige, niet-biologische) melkveehouders en zijn ook dagelijks bezig met puzzelen hoe het beter kan, roeien met de riemen die je hebt (en water scheppen uit een soms meer, soms meer lekkende boot) overleven.

Oorspronkelijk kom ik uit blaricum. Daar zit een visboer waar het storm loopt. Ja, het is zo, deze visboer is echt geweldig. Maar de prijzen...! Ik sta perplex ongelooflijk wat de mensen voor een beetje vis neertellen! Het loopt er storm, mensen van ver rijden erheen. 

Vis is niet met Aardbeien te vergelijken :) maar wat ik bedoel is Naamsbekendheid.

@eetschrijver (dat ben ik dus) heeft op zijn medium maar 140 tekens en dan gaat het wel eens (te) kort door de bocht, maar Elsanta’s uit de super zijn inderdaad doorgaans bepaald geen sensationele aardbeien. Dat heeft overigens niet alleen met het ras te maken, maar ook met de zorg waarmee het fruit al dan niet wordt omringd en de tijd die het krijgt om te rijpen.

Inderdaad was het me onlangs ook al opgevallen dat GIJS aardbeien er in meer dan één soort zijn. Die andere, van die andere teler, zijn niet de Darselect die Jan Robben in de doosjes van GIJS doet, maar van een ras dat Figaro heet: een aardbeienras dat het, net als de Elsanta, vooral van zijn rendement moet hebben. Bepaald geen aardbei waarvoor je de hoofdprijs wilt neertellen, laat staan een omfietsaardbei.

Nee, ik denk dat GIJS daar nog eens heel goed--en vooral heel snel--over moet nadenken. Anders is het toch nog voor niks, allemaal.

Overigens denk ik niet dat je iemand beledigt door namen te noemen die gewoon op verpakkingen staan afgedrukt. Dat ga ik dus nu doen, want al grasduinend kom ik nu wel even iets heel vreemds tegen waarover ik het fijne wil weten.

Luysterburg, de andere teler die aardbeien aan GIJS levert en daarvoor de Figaro in de doosjes doet, blijkt ook leverancier van The Greenery. En The Greenery is dan weer waar PLUS zijn bulk-aardbeien betrekt.

Daar wil ik dus meer van weten. Betekent dit dat de klant de kans heeft dat hij voor 1,99 per pond precies dezelfde aardbeien koopt als voor 3,99 per 400 gram voorzien van een GIJS-wikkel? Dat zou toch wel ronduit kwalijk zijn.

René Bink, hoe zit dat?

@Dick

Graag reageer ik op de smaakbeleving van de GIJS aardbeien.

Wij hebben vorige week met Jan Robben en Rob Luysterburg aardbeien uitgeleverd. Hierbij maken we gebruik van verschillende rassen. Dat is belangrijk omdat de smaak naast ras, zeer afhangt van het oogstmoment en -proces. Smaak is daarbij altijd het uitgangspunt en dagelijks proeven en keuren hoort daarbij.

Jan Robben teelt Dar Select en Lambada en heeft daarmee zijn sporen verdient. Dar Select vind je onder GIJS. Lambada hebben we in juni bij Deen verkocht en ook daar ligt nu Dar Select.
Rob Luysterburg teelt ook meerdere rassen. Wij maken gebruik van Dar Select, Sonata en Figaro. Hierbij zijn we niet over een nacht ijs gegaan en inmiddels vele doosjes mogen proeven.

Door het seizoen kan de smaak en de uitstraling van elk van deze rassen verschillen en dat vraagt dus aandacht. Ook ik heb dit weekend geproefd en ervaren dat bijv. Figaro in smaak wat zuurder is geworden. Het extreme weer (zon en regen) heeft hier een rol gespeeld. Daarom zul je eerdaags geen Figaro meer in de winkels aantreffen, pas wanneer de oogst het weer toelaat. Dit alles in overleg met de teler zelf.

Op twitter hebben we het verzoek gekregen voor ras aanduiding. Hier denken we graag in mee en is iets voor volgend seizoen.

@Gerrit Jan:

Voor GIJS selecteert de teler op kwaliteit (ras, teeltmethode, oogstmoment) en geldt op = op.

Hiervoor spreken we voor het seizoen een teeltplan (met meerdere rassen) af, om zo vraag en aanbod op elkaar af te stemmen.
Rob Luysterburg en Jan Robben zullen met hun aardbeien vanzelfsprekend alternatieve afzet zoeken, mocht de GIJS vraag ontoereikend zijn. Dat is niet makkelijk, want bijvoorbeeld Dar Select past niet in de grote volume stroom van de veilingen. Ik ben van mening dat de benoemde rassen daadwerkelijk heerlijk zijn mits juiste teelt/oogst. Dat laatste vraagt vakmanschap en dat hebben beiden.

Het is niet mijn rol om de kwaliteit van reguliere aardbeien te benoemen. Hier zijn verschillen in. In mijn ervaring zijn de reguliere supermarkt aardbeien vrijwel altijd Elsanta, waar wij geen gebruik van maken.

René, goed dat je meteen reageert en laat weten dat jullie wel kritisch zijn op kwaliteit. Ik kan best begrijpen dat dit gebeurt en ik wil geloven dat jullie er nu des te scherper op zullen zijn.

Ik stel voor dat we hier de link maken met de hele litanie over kwaliteit in het draadje over de perziken tussen Flipse, ‘Henk’ (met veel verstand van Zuid-Europese fruit en fruithandel), professor Olaf van Kooten en Wouter de Heij.

Ras is niet alleen zaligmakend. Het gaat om de totale procesbeheersing, die volgens De Heij - ik parafraseer onbeschaamd - ‘naatje’ is. De Heij wil het allemaal heel ideaal. Ook bij Jan Robben is het nog lang zo ver niet en bij de perziken is dat volgens De Heij niet anders. Toch constateer ik - het is ervaringskennis van 2 jaar regelmatig Robben-aardbeien proeven - dat Robben in al zijn soorten altijd waar voor zijn geld weet te leveren (bij de perziken wil ik graag ervaren dat het van net zo’n laken een pak is, ondanks de natuurlijk waardevolle idealen van De Heij en Olaf van Kooten). Met beperkte middelen kan kennelijk ook al een boel.

Wat ik vanmorgen ervoer moet niet kunnen. De ‘gewone’ aardbeien voor de helft waren echt beter (op een paar aardbeien na; dus ook nog eens veel kwaliteitsverschil binnen het dure bakje GIJS). Dat moet binnen die bandbreedte die Jan kennelijk voor zichzelf wel weet te halen niet kunnen.

Ik snap de uitdaging wel: er moet veel meer omzet in komen, dan loop je niet tegen dit soort problemen aan. Dan moet daar aan gewerkt worden. Dit werkt het tegen en da’s zonde voor GIJS, voor Jan en voor Rob. Net nu er zo lekker aan gepromoot wordt.

Kortom: blijf dat spul kopen en laat het weten als je niet tevreden bent. Dan wordt het beter en weet de winkelier dat we kwaliteit op prijs stelen. Da’s beter dan mokken thuis en genoegen nemen met derde keus en de winkelier laten denken dat dat is wat ‘de consument wil’.

@gerrit jan, het is toch begrijpelijk dat die teler niet al zijn geld op 1 soort aardbeien zet? Ook Plus voert twee productlijnen. Kwalitieit en bulk. Niets mis mee toch?

@Boy: Natuurlijk niet, sterker, ik wou dat er nog méér variatie was in het aanbod en dat er bij alle verkooppunten te kiezen was. Maar als je goed leest, zie je dat het me daar totaal niet om gaat. Waar het mij om te doen is, is dat de kwaliteitslijn niet op willekeurige momenten inwisselbaar wordt met de bulklijn. Anders kun je die moeite namelijk net zo goed niet doen.

@Gerrit Jan, Eens! Maar in dit geval kun je het misschien ook als een vreemd soort van promotie zien? Als je een keer smaakaardbeien eet ben je verpest!

@Boy: Ik vrees dat die vorm van promotie voor het grote publiek wat te subtiel is. Als het er ook maar de schijn van heeft dat de geadverteerde kwaliteit een toevalstreffer zou kunnen zijn, haakt de modale consument af. Daar moet elke aanbieder van smaakproducten zich permanent van bewust zijn.

Weet ik ook wel @Gerrit Jan ;-) Ik vond uit jouw reactie de mogelijkheid dat het goed zat maar erg subtiel naar voren komen, vandaar. Dat laatste was een duidelijk slecht gelukte grap.

Verwende apen. Het is onmogelijk om natuurproducten een constante perfecte(wat dat ook moge zijn)smaak mee te geven. Dan moet je naar in kassen geteelde soorten overschakelen en de natuur gaan beïnvloeden. Dan nog kun je de natuur niet kopiëren. Weet je waarom die aardbeien van Jan Robben en GIJS zo lekker zijn of waren? Omdat ze slechts tijdelijk beschikbaar zijn en je de rest van het jaar er opnieuw naar uit kan kijken. Stel dat die aardbeien constant beschikbaar waren, dat duurt geen half jaar of je bent er op uitgekeken en smacht je naar een doosje meuk.

Dubieus is wel de constatering van Gerrit-Jan dat een wikkel van GIJS 2 euro moet schijnen te kosten. Da’s zuur of waren dat alleen de aardbeien?

Nounou, apen… kan het wat minder?

Natuurlijk kun je natuurproducten geen constante smaak geven; dat is ook onwenselijk. Maar er zijn binnen variaties wel verschillende niveaus mogelijk, zoals een teler als Jan Robben nu al jaren bewijst. Dat heeft met veel meer te maken dan alleen met het tijdelijk beschikbaar zijn. Wie dat beweert, minacht het vakmanschap van een teler die uitstekend in de gaten heeft hoe hij aardbeien kan telen die zeer ruim boven de middelmaat uitsteken.

Overigens heb ik niets geconstateerd, laat dat duidelijk zijn. Ik heb me alleen iets afgevraagd.

Paul, precies en half ernaast. Aardbeien uit de volle grond zijn geen merkartikel. Ze hebben ups en downs, net als wij. Maar als kwaliteit verkoopt (belooft), moet je wel beter zijn dan de reguliere meuk. Anders loopt het spaak en klopt je belofte niet want die verwende apen kopen altijd dezelfde Cola.

Maar nou het mooie nieuws: Olaf van Kooten en Wouter de Heij beloofden dit weekend dat het WEL beter kan. Wat vind je daarvan?

Dick, ik heb het gelezen. Procestechnologie in de open teelt. Roterende aardbeienvelden en fruitbomen om egaal zongerijpt fruit te verkrijgen?

@Paul, waar komt toch die obsessie vandaan dat een constante hoge kwaliteit iets te maken zou hebben met mathematische eenvormigheid?

Laat ik een parallel trekken met een orkest. Je hebt orkesten waarvan je nooit weet of ze wel zuiver spelen. Daar ga je niet naar kijken. Je hebt ook orkesten die weliswaar nooit tweemaal precies hetzelfde klinken (als dat zo was kon je net zo goed thuis een cd-tje draaien), maar wel altijd welluidend zijn. Je snapt het verschil in kwaliteit?

Beste Jan,

Complimenten met je ludieke acties. De tomaten zouden tegenwoordig nog niet smaken als we Janssen niet hadden gehad. We proberen bij de Makro “proef het seizoen” neer te zetten en er van alle telers hun lekkerste produkten te testen. Het blijft een lange weg, maar als we maar volhouden dan komen we er wel. Helaas mogen we nog geen aardbeien voeren…

Ga zo door,

Han Fleuren, kersengek.

Gerrit-Jan, die obsessie ligt bij de retail. Die willen consumenten iets bieden dat voldoet aan gewoonte van smaak en “herhalingsgenot”. Dit is decennia lang doorgevoerd en de klant is het proefkonijn die heeft moeten wennen aan producten die in het circuit aan houdbaarheid en kostprijs voldoen.
Gelukkig is er een kentering gaande die consumenten weer gaat herinneren aan smaak.
Werd tijd ook want een hele generatie heeft geen benul meer van het verschil tussen kwaliteit en eenheidsworst.

Ik herken wel wat in de bovenstaande reactie over de consument als gewoontedier. Mijn ervaringen binnen de natuurvoeding zijn ook zo. Op het moment dat je reguliere producten aanbied maar dan bijvoorbeeld volkoren of minder gezoet zoals vaak binnen biologisch het geval is zie je dat de gewone supermarkt consument het niet zo enthousiast begroet als je zou willen. Een kleine groep stapt wel over maar de grote massa vind de afwijking ten opzichte van wat ze gewend zijn toch te groot.
Er is mijns inziens nog een hoop werk an de winkel qua smaak beleving en bewustwording.

Han, het zijn geen acties van Jan, maar voor Jan. Raar maar heel waar.

Mooi geschreven Dick! We moeten samen aan de slag om smaak te communiceren. We hebben zelf ook een bedrijf zonder dak, dus moeten we de voorlopers steunen. Ga zo door!