Iedereen wist het al, nu is het een keer in volle omvang naar buiten gekomen. De weinig tactvolle redacteur is overigens ook een fenomeen. Jammer, dat het zo gegaan is.

De quote uit de soundmixshow is hier ook van toepassing: ‘Gewoon doorgaan...’. De volgende keer lukt het vast.

En dat terwijl Levensmiddelenkrant, een vakblad voor de levensmiddelenbranche en voor een groot deel afhankelijk van advertentie-inkomsten, wel een uiterst kritisch interview met Dick Veerman plaatste. Er zijn volgens mijn informatie daardoor niet minder advertenties verkocht…

Maar kritisch zijn over eten betekent nog niet dat je er met (toe)naam - Becel,Sourcy, Ola, Old Amsterdam, AH - over kan schrijven in delicious

Dus ik mag niet meer eerlijke informatie lezen over die boter met toevoeginkjes die eigenlijk helemaal niet zo goed voor je zijn, maar waarvan vroeger werd gezegd dat het hart&vaatziekten;voorkomt, en je cholesterol verlaagt, maar waarbij dat in werkelijkheid niet zo is, en dat grote ijsmerk dat iedereen wel kent, waarvan de naam een Spaanse begroeting is? En zelfs niet over een AH-erlebnis?

Ik snap dat je adverteerders belangrijk zijn, maar blijkbaar zijn ze nóg belangrijker dan de inhoud van je blad.

Het vreemde is dat het in andere sectoren blijkbaar wél kan: Autoweek is regelmatig bijzonder kritisch naar merken toe, maar toch adverteren er nog genoeg. In computertijdschriften worden regelmatig producten de grond in geschreven, maar ook daar: advertenties zat!

Maar bij eten&drinken;ligt dat blijkbaar anders, en mogen we volgens delicous. (mét punt aan het einde!) niet weten hoe het echt zit..

Jammer hoor…

Wat jammer voor de lezers van Delicious! Het zou me verbazen als grote adverteerders heel nerveus werden van een kritisch artikel. Redactie is misschien wel Roomser dan de paus. Misschien is het een goed thema voor een eindejaarsbijeenkomst van adverteerders en redactie: wanneer lopen jullie weg en waarom?

Oei. Oei. Oei.

ps
Ik neem aan dat dit met goedkeuring van Cor hier is geplaatst? Hij kan verdere opdrachten vergeten van delicious denk ik.

Ik kom regelmatig bij de AH om de hoek en smeer gerust Becel op de boterham, dus ik heb een beetje het idee dat ik hier als vloeker in de kerk wordt beschouwd, maar ik wou toch even mijn duit in het zakje doen. Ik denk dat die hoofdredactrice zichzelf ook geen plezier heeft gedaan door die merken met naam en toenaam in haar eigen mail te noemen, omdat ze nu de suggestie wekt dat deze merken wars zijn van kritische noten. Ongeacht of dat wel of niet zo is, brengt ze op die manier zelf wel (geringe) schade toe aan de merknamen die ze expliciet noemt. Als je je adverteerders dan zo graag te vriend wil houden, zou ik het noemen van merknamen in deze context vermijden, omdat dit soort berichten toch gaan rondzingen op internet. Met alle gevolgen van dien.

Arme Cor, al die moeite en tijd voor niets. En dan nog dat commentaar moeten slikken van zo’n ganzennekje op de redactie. Ik hoop maar dat men daar zo coulant is zijn artikel wel te betalen tegen de afgesproken prijs, ook al wordt het niet geplaatst.

KB, ik denk dat je de spijker op z’n kop slaat: waarom zouden adverteerders willen dat bladen gevuld worden met uitsluitend reclame en nog wat bladvulling? Mensen lezen kranten vanwege het nieuws. Hoe beter je nieuws hoe meer mensen het willen lezen, dus daar moet je wezen. Zo was het, zo is het en zo zal het altijd blijven.

Discussie maakt deel uit van het leven en is de motor van vooruitgang. Daar heb je rolverdelingen in en kiest een ieder die naar zijn meug. Ook de Delicieus is niet alleen een wassen neus - dat leek mij althans, maar het bleek toch anders te liggen.

Lia, de schade ligt in de vraag welke censuur of zelfs reclameschrijverij de culischrijvers die in het blad schrijven zich laten opleggen. Het is duidelijk dat er veel niet mag en dat auteurs daar zichzelf al op moeten censureren. Op straffe van een ‘ hoe jammer ook van de samenwerking tot nu toe’. Dus, Joy, als je Cor niet meer aantreft in de volgende Delicious en dus constateert dat het brood hem en zijn bloedjes van kinderen uit de mond is gestoten, dan weet je naar wie je een brief moet sturen. Wordt die niet geplaatst, dan stuur je hem naar hier.

Nee, Cor wist natuurlijk niet dat ik dit zou opnemen. Ik weet toch ook dat die jongen moet eten.

Wat kost het verhaal? Dan gaan we hier een inzameling houden om het verhaal alsnog, op foodlog, te plaatsen.

Eh, of je klinkt op de link natuurlijk. Wellicht wel een idee om een paypal rekening te openen voor vrijwillige bijdrages? (voor dit artikel, maar ook voor Foodlog)

Goed idee, als iedereen een euro stort voor Cor, is hij denkelijk ruimschoots uit de kosten.

Een prachtige blootlegging van hoe het echt werkt. Wie betaalt, die bepaalt.

Ik hoop maar dat Cor hier mee weg komt, want stortingen van een Euro gaan het niet worden.

Wie betaalt eigenlijk foodlog?

Niet geheel opmerkelijk, maar daarom niet minder schrijnend. Zo werkt de bladenwereld. Uitsluitend kritische uitgevers als Will Jansen (Bouillon) en ook Foodlog zijn hier de uitzondering op. Om die reden hebben (of willen) ze dan ook geen adverteerders van deze aard en zullen eeuwig ten gunste van hun journalistiek onafhankelijke karakter op een houtje blijven bijten.

Toch even twee (kritische) kanttekeningen bij het verhaal.

De heer Hospes, toch ook broodschrijver, had dit van te voren kunnen inschatten. Delicious is een blad voor het grote publiek, met grote adverteerders. Sterker, hij heeft zich in het begin van Foodlog meermalen terecht kritisch geuit tegen het bijna (zijn woorden) incestueuze karakter van de Foodlog-auteurs en -reageerders. Een klein, bijna elitair groepje dat alleen op elkaar reageert. De onderwerpen zijn in-depth geenszins interessant voor de grote gemene deler. Om die reden zal de gemiddelde Delicious lezer, die louter geïnteresseerd is in receptjes, hier nimmer voor warm lopen.

Een ander punt, vind ik toch ook dat deze email nooit zonder zijn medeweten had geplaatst mogen worden. Hoe je het wendt of keert, het treft zijn positie op de Delicious redactie. Redacties zijn namelijk in de regel niet zo happig op kritiek.

In dat kader ben ik wel voor de Paypal oplossing…

Een waardeloos blad dus als je iets wilt weten

Maar de lezers van Delicious willen niet in de eerste plaats iets weten. Ze willen vooral eten, en daar willen ze niet al te veel moeite voor hoeven doen. Dus laat Delicious ze zien hoe je een Magnum in vieren kunt snijden en dat kwartje, opgepimpt met wat fruit, als hip toetje kunt serveren. Aan dat soort feelgood is, als je de hoofdredacteuren moet geloven, vandaag de dag veel meer behoefte dan aan moeilijkdoenerij. Uiteraard van ondergeschikt belang is dat de adverteerders dit ook fijner vinden, vooral als hun spullen moeiteloos worden ingepast in een culinair ogend eetpatroon.

Het hele verhaal doet mij wat denken aan een gesprek dat ik begin dit jaar had met een hoofdredacteur. Die vertelde mij hoe je bij zijn vorige werkgever pas als een goede journalist gold als je minstens één adverteerder ter waarde van een half miljoen had weggejaagd. Volgens die criteria, zei hij snaaks, was ik een héél goede journalist, waarna hij mij moest melden dat het budget voor een project waar ik al een paar maanden mee bezig was, was geschrapt. Aan eetschrijvers die adverteerders de gordijnen injagen met al te kritische verhalen, heeft men bij Delicious (en in deze moeilijke tijden ook bij steeds meer andere bladen) geen behoefte.

@Mark: die boter met toevoeginkjes

Margarine, Mark. Margarine. Hoewel ook veel boter gelijker is dan andere boter.

Ik lees Delicious.
Delicious maakt eten lekker. Foodlog maakt eten ranzig.

@Dick: Hoe beter je nieuws hoe meer mensen het willen lezen, dus daar moet je wezen

Dat lijkt logisch, maar eigenaardig genoeg kan een blad zonder lezers soms beter bestaan dan een blad zonder adverteerders (ik ken daar, hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt, voorbeelden van). Voor het verlies van die laatste is men in elk geval in mijn ervaring een stuk panischer, en dat geldt zo goed als kamerbreed, overigens niet alleen op het gebied van food. De reactie hier vlak boven laat trouwens prima zien dat het gevaar voor lezersverlies echt niet zo groot is.

Bijdragen aan foodlog zijn op basis van liefdewerkoudpapier. Dat zou voor Cor Hospes ook moeten gelden: dat doe je uit idealisme. Ik ga er van uit dat Dick niet zonder medeweten van CH deze mailwisseling heeft geplaatst.
Maakt Delicious eten lekker? Onlangs - je moet eens eens een weekje in het ziekenhuis liggen en aangewezen zijn op de in de kiosk voorhanden lektuur - kreeg ik een exemplaar in handen. Advertorials, al dan niet als redactioneel. Het kon mij niet boeien en over eten ging het al helemaal niet. Wel over overbodige spullen in de keuken. Ik ben de doelgroep kennelijk niet. Doet u mij maar de BBC Good Food Guide en de Essen & Trinken als ik ‘lekker’ gemaakt moet worden voor eten en recepten. Foodstyling niets mis mee overigens, maar dat is een vak apart.

@ Mark Lemmens: er zijn autofabrikanten die bepaalde autobladen geboycot hebben na (in hun ogen onterechte) negatieve artikelen over hun produkten. Het verschil tussen auto- en computerbladen en voedingsbladen is dat er in de voedingsmiddelenindustrie een paar hele grote jongens rondlopen. Als die besluiten tot een (tijdelijke) advertentieboycot dan heb je als tijdschrift wel een probleem, ja.

Aan de andere kant: uiteindelijk zijn het de lezers die het blad kopen, niet de adverteerders. Ook voor een glossy tijdschrift als delicious geldt dat je meer lezers trekt als je gewoon eerlijke, objectieve informatie geeft. Hoe meer lezers, hoe aantrekkelijker het blad word voor adverteerders want die kunnen daardoor een groter publiek bereiken. En adverteren doen ze toch wel.

Laura van Heusden heeft toch ook wel toestemming gegeven? Het hoeft natuurlijk niet. Als je iemand een e-mail stuurt, geef je hem in principe publicatierecht.

HP/De Tijd had geloof ik een tijd lang Volvo als (bijna) enige adverteerder. Natuurlijk stuurden die geen journalisten op pad om kritisch te schrijven over Zweedse automobielen. Laura van Heusden zit misschien met een vergelijkbare struggle for life. Is Laura trouwens familie van wijnschrijver René van Heusden, “berucht om zijn kritische houding jegens rosé”? 

Een inspirerend, maar leerzaam, informatief en waar nodig kritisch eetblad, zou dat echt kunnen lukken?

“Die vertelde mij hoe je bij zijn vorige werkgever pas als een goede journalist gold als je minstens één adverteerder ter waarde van een half miljoen had weggejaagd.”

Daar zit veel in, maar dat geldt dus voor vorige werkgevers. Opinio heeft het zelfs zonder adverteerders niet gered.

Schokkend!  Heel goed dat je dit publiceert. Al kan ik me niet voorstellen dat bedrijven als AH en Unilever minder zullen adverteren als dit soort artikelen worden geplaatst. Het feit dat de redactie daar bang voor is is al erg genoeg!

Tijd voor de papieren versie van foodlog.nl! Als de schrijvers op foodlog dan zo’n elitair clubje vormen is de tijd rijp om breder te gaan. En adverteerders? Neem gewoon de producenten van lekkere worstjes, verse groenten en bijzondere zuivel. Ze hebben niet veel geld, maar er zijn er wel heel veel van.

Ik heb hier ook Delicious liggen, maar het is vooral bladvulling met in het buitenland aangekochte artikelen.

Dit is een beetje een open deur ingooien. Ik begrijp Delicious helemaal hierin; dat blad kan alleen maar worden uitgegeven door de advertenties die erin staan. Ik vind het interview ook niet passen bij Delicious. Foodlog heeft een negatieve sfeer, het gaat bijna alleen maar over wat er niet goed is. Delicious is een feelgood glossy, en dat heeft weer niks met de waarheid te maken.

Dit soort machtsvertoon wordt in alle lagen van de maatschappij vertoont. Je danst naar hun pijpen of je danst de Horlepiep. Wat moet je tegenwoordig nog met een dode boom variant?
Zet je recepten en ideeen op een Foodwiki. Smaakt het, print het uit en maak je eigen TopKookBoek.
Ik vraag me af wie er tegenwoordig nog uitgebreidt naar reclames kijkt. In magazines blader je door naar interressante artikelen en op tv zap je naar een andere zender tot die 6 of 7 minuten geschreeuw voorbij zijn.
Zelfs op internet vallen mij de reclames al niet meer op. Reclame en informatie zoek ik wel op als ik een product nodig heb of als het op een of andere manier in het nieuws is.

@ Alex: Sinds wanneer is een kritische blik een negatieve sfeer?

Foodlog louter negatief? Kom nou, en al die verheerlijking van goede aardbeien, worsten, appelen, peren, noem maar op? Kritisch, dat wel, maar omdat de meeste foodloggers begaan zijn met wat er op hun bord terecht komt en daar grip op willen krijgen/hebben/houden.
Voor je lekkerste recept heb je de smulwebben van deze wereld.

Trouwens, liever geen papieren versie van foodlog. Drukwerk per definitie traag, en hier gaat het vaak juist om de actualiteit en de discussie.

@Lizet: Voor je lekkerste recept heb je de smulwebben van deze wereld

<off-topic>Al eens goed naar die recepten gekeken? Ik schat dat ongeveer de helft min of meer klopt. Dan heb ik het nog niet over lekker.</off-topic>

Lizet, ik vind dat je een verkeerd beeld op dit medium hebt. Waarschijnlijk omdat je hier al te lang rond loopt.
Foodlog is in mijn beeldvorming ook kritisch negatief. Dat is ook logisch, want het draait om ontmaskeringen, het bekijken naar producten zonder de marketing, de verhoudingen in de keten en de toekomst van ons voedsel.

Let wel, ik geniet geregeld van de discussie, maar het niveau is soms beroerd:
- commentaar op producten zonder dat iemand iets geproefd heeft (inclusief de redactie)
- vanuit de allerhoogste idealen, bepalen dat grootgrutters ons eten naar de gallemiezen helpen
- boeren, die nogal consequent blijven zeuren over de verloren strijd tegen de inkopers

Ik zie ook toppertjes qua bijdragen (bijv. het proeven bij kasteel groeneveld), maar het is een zeer kritisch medium. En daaruit volgend meestal negatief.

Dus logisch dat Delicious zich hier niet aan wil branden. Ik wil de keuze van Delicious hiermee niet goed praten!!!

“Foodlog heeft een negatieve sfeer, het gaat bijna alleen maar over wat er niet goed is. Delicious is een feelgood glossy, en dat heeft weer niks met de waarheid te maken.” zegt Alex.

Dat kan nog best een valide argument zijn om dat interview niet te willen plaatsen, maar het gaat geloof ik nu om de andere redenen die ze gaf. En waarbij ze er alvast even vanuit gaat wat haar adverteerders wel of niet willen. Terwijl dat nog best wel mee zou kunnen vallen. Ze is een beetje te dienstbaar aan haar broodheren, denk ik.

@Judith: een zeer kritisch medium. En daaruit volgend meestal negatief

Sorry hoor, maar als Foodlog er met zijn kritische insteek ook maar een klein beetje toe kan bijdragen dat in de mainstream van voedselproducten weer wat meer producten komen die smaken zoals ze van nature horen te smaken, kan ik daar met de beste wil van de wereld niets negatiefs in zien. Al begrijp ik heel goed waarom een blad dat een groot deel van zijn inkomsten haalt uit advertenties voor kunstvoedsel, er niet zo blij mee is.

Maar met een abonnementsprijs van 65,60 per jaar ben ik ook een broodheer. En ik wil als lezer even serieus worden genomen als adverteerder.

Gerrit Jan,
Je onderstreept eigenlijk mijn punt. Ik mis het proeven en dus kan foodlog nog beter. MEER AANDACHT VOOR SMAAK. Het gaat op deze weblog te vaak alleen om de context, niet om het product zelf, want dat wordt niet geproefd.

“verhalen over eten en wat je ervan wilt weten”

Judith, interessant punt. Kun je schrijven over smaak, of wordt het niet al heel snel wijn- en eetzeiken?

Ik denk dat je over smaak kunt schrijven - maar dan moet je weten voor wie je schrijft. Dat is moeilijk in de fles op zee die foodlog door z’n lezersomvang inmiddels ook al weer is geworden. Smaak moet je doen.

Ik zeg het vaak half gekkende weg, half serieus: laten we iedere maand met 1000 man proeven in de Jaarbeurs en naar aanleiding daarvan over de smaak vh geproefde schrijven. Dan heeft het zin.
Verder is er heel veel over eten te schrijven dat niet over smaak gaat. Neem nou dit onderwerp.

Judith, er staan genoeg verhalen over smaak in, zelfs ‘vergeten’ smaken in de historische context, dus ook al schrijf ik hier wat langer mee, ik ben het niet met je eens dat de teneur vooral kritisch negatief is. Misschien wel in de rubrieken waaraan jij de voorkeur geeft?

Gerrit Jan, smiley vergeten achter de smulweb-opmerking ;-).

Lizet, Dick,
Je hoeft met niet gelijk te geven, als jullie tevreden zijn. Dan vooral doorgaan. Ik vind het een leuke site, met veel meer mogelijkheden dan op dit moment benut worden. Ook omdat het altijd hetzelfde kringetje van mensen is, die leest/reageert. Type fijnslijper?

Ik vind een proefexperiment een aantrekkelijk idee. Helemaal geen gek idee. Ik vermoed dat dat veel aandacht kan krijgen waardoor Foodlog ook voor een breed publiek interessant wordt. Nu scoren programma als Kassa hiermee (wie heeft de lekkerste stroopwafel), maar het niveau kan eenvoudig overtroffen worden met dit platform. Ga eens met de omroepen praten (of de bladen...)!

Ik vind dat Judith gelijk heeft. Kritisch negatief. En als het niet om producten of etiketten gaat, dan maar elkaar de loef proberen af te steken. En nu ben ik weer kritisch negatief :-)

Ik denk echt, ook al eerder deze week hier gemeld, dat de volgende stap moet worden gezet om van het grachtengordelimago-van-alles-beter-weten af te komen.

Kritisch is goed. Het negatieve krijgt de overhand. Kijk maar naar de ragoutkwestie. Een fabrikant mag toch ragout maken? Ik eet het niet, maar ik brand zo’n fabriek niet af. Gelukkig was Dick zich daar ook van bewust en greep min of meer in. Fijn om te zien.

Judith, er zijn op veel niveau’s proeverijen, ook bij de regionale omroepen. Dat is allemaal heel goed: kijk en vergelijk. Moet foodlog dat dan ook doen? Of heeft foodlog een andere missie? Dick?
De Groeneveld-proeverijen van Dick hebben een zondags zusje aldaar met proeverij na een lezing, passend bij het thema van de lezing. Dat vind ik een mooie manier om theorie en praktijk te verbinden. Bij lezingen en workshops (zo smaakte het vroeger, heel breed samengevat) werkt dat ook.
Voor alles een tijd en een plaats.

Joy: ik geloof niet dat er één foodlogger tot het gremium ‘de grachtengordel in Amsterdam’ behoort.

@Lizet: Die mensen hebben ook internet hoor. Maar je begrijpt vast wat ik bedoel.

Joy, met grachtengordeligheid raak je me een beetje ... onder de gordel.

Maar ik vind dat je gelijk hebt: er kan veel meer positief nieuws worden gemaakt, al zou ik subiet vertrekken als het hier een halleluja Ode zou worden. Dan wordt het venijn dat nu teveel overheerst tot plaagstoot en laten we meer zien wat anders kan. Overigens: een krant moet ook de stand van zaken in de dierentuin die maatschappij heet laten zien. Die is nu eenmaal wat hij is en heeft zijn critici nodig.

Nadat ik een tijdje bij een uitgeverij (Audax) had gewerkt realiseerde ik me pas echt hoe het daar werkt: de meerderheid van de bladen daar -op een enkele prestige-titel na misschien, worden enkel en alleen uitgegeven om adverteerders binnen te halen. Al het andere is daaraan ondergeschikt.

B.A. je bent een ervaringsdeskundige. Leidt volgens jou de redactie van bladen in alle jou bekende gevallen onder het adverteerdersregime?

Joy, ik had het over de schrijvers van foodlog, niet over de lezers ;-).

Ha Dick,
Wist Cor nou wel of niet dat jij zijn mail zou plaatsen?

Natuurlijk niet. En als je het niet gelooft, dan moet je hem even bellen.
Ik heb z’n mobiel eventueel om per mail te sturen.

Ik geloof je op je woord. Heeft hij al gereageerd?

Dat vind ik toch niet netjes Dick, dat je die mail hebt geplaatst. Ben benieuwd wat Cor daar nu van vindt.

Karine

Hoe hij gereageerd heeft, lees je in zijn reactie hierboven. Karine, je kunt hem rustig even bellen.

Dick blij! Nu is hij een echte held! Een verzetsstrijder!

Cor had dit natuurlijk net zo goed aan Allerhande of de Sparbode kunnen aanbieden ;-). Delicious is geen journalistiek medium en dus wat dit te verwachten. Wel buitengewoon onnozel van het wicht dat er de scepter zwaait. Maar wie wel eens in dat Hoofddorpse kippenhok komt, hoeft ook daar niet echt verbaasd over te zijn.

Uiteraard krijgt Cor gewoon betaald voor zijn bijdrage. Zelf kreeg ik in min of meer vergelijkbare gevallen zelfs extra betaald, omdat betreffende redacties ineens vonden dat ik toch wel erg veel werk in het zo sneu op de klippen gelopen project had geinvesteerd. Vervolgens verkocht ik het soms aan een argeloze derde, die ook netjes betaalde, om het op het laatste nippertje toch maar van de pers te halen. Zo kun je drie keer vangen voor een verhaal dat nooit verschijnt. Iedereen blij ;-).

Veel kwalijker is het wanneer zogenaamd journalistieke media dit soort schijtluizerij aan de dag leggen. En dat doen ze voortdurend. Sterker nog, ze dansen de tango met de macht. Herinnert iemand zich nog de 12 pagina’s grote advertorial van Wilhelm de Heuler in het magazine van NRC over de wonderpil van Sanofi Aventis?

Het is oorlog. Maar anders dan in ‘40 - ‘45 is de pers nu moreel failliet. Journalisten mogen (deels van zichzelf) zelfs geen vraagtekens plaatsen bij officiele lezingen van maatschappelijk relevante gebeurtenissen die de zwaartekracht tarten. Een bijzonder zorgelijke toestand.

Judas (die ook flink uit de bekritiseerde ruif eet en dat voorlopig ondanks alles graag zo houdt wegens gebrek aan timmercapaciteiten).

Blij? Het is aardig dat wat velen denken, door zo’n geval eens te bewijzen valt.

Judas heeft een niet onbelangrijk punt, alleen al omdat zelfs een serieuze journalist als hij moet eten en een dak boven z’n hoofd nodig heeft. Hier valt slechts op hout te bijten. Wie zei dat ook alweer: ‘in onafhankelijkheid kun je niet wonen?’
O nee, het was anders geloof ik.

En toch, nogmaals de serieus bedoelde vraag onder komedie van die mails hierboven: willen adverteerders dat nou echt? Ik geloof er eerlijk gezegd niks van.  De hypothese lijkt me gerechtvaardigd dat redacties Roomser dan de Paus zijn, zeker die van glossies. Dat adverteerders dat wel handig vinden, is dan natuurlijk ook waar.

Wat jammer dat mijn blog op deze manier genoemd wordt. Ik ben blij dat er mensen zijn die serieus en kritisch alles over voeding volgen. Ik vind foodlog een belangrijke informatie bron en lees er graag. Jammer dat delicious zo’n artikel niet durft te plaatsen. Ga vooral zo door want het is hard nodig! Vriendelijke groeten Mevrouw Gerritsen.

Dick, het gaat er naar mijn overtuiging niet zozeer om dat de adverteerders dit willen als wel dat de acquisiteurs het niet al te moeilijk willen hebben. Als zij de uitgevers vertellen dat het ze meer moeite kost om in een kritisch umfeld te werven, dan ontstaat er druk op de redactie. De vraag is in hoeverre de redactie op zo’n moment de rug recht houdt. Politiek getinte media zijn daarin eigenlijk nog de enige die dat in de regel doen--logisch, want zij zijn niet kwetsbaar omdat hun kritische insteek de adverteerders niet raakt. Maar elk medium dat het voor zijn content moet (of in de overtuiging verkeert het te moeten) hebben van de goodwill van producenten van consumentengoederen (dat geldt dus niet alleen waar het food/culi betreft), loopt op eieren en neemt liefst niet al te veel risico. De hoofdredacteur die het veld moet ruimen omdat hij naar de mening van de uitgever de adverteerders te veel voor het hoofd stoot, zal de eerste niet zijn.

Er is formeel uiteraard geen druk, want iedereen doet mondbelijdenis aan het “heilige principe” van scheiding van redactie en reclame. Maar in de praktijk wordt die druk door alle partijen gevoeld, meestal ook door de stukjesschrijvers die wel weten aan welke kant hun boterham gesmeerd wordt.

Dick,

Ik vrees dat adverteerders dat echt zo willen. De salesmensen van een goedlopende titel die wordt gemakt in genoemd Sanoma-kippenhok worden gebeld door een Vlaardingse fabrikant met ‘het dringende advies’ er voor te zorgen dat Judas oortaan geen verhalen meer voor die titel schrijft, want anders… Judas hoort dat van zijn schat van een redactrice, denkt aan haar en zijn eigen hypotheek en schrijft een tijdje braaf over koetjes en kalfjes (beetje onhandig voorbeeld ;-) ).

Dus: in veel opzichten zijn redacties Roomser dan de Paus, maar als je (ander voorbeeld) een jaar lang een paginagrote advertentie verliest omdat een bevlogen journalist zo nodig wetenschappers en studies moest citeren die zeggen dat suiker…

Dit is een erg lastig dilemma. Ik geloof nog steeds dat Internet de oplossing gaat bieden, maar hoe? Kun jij met jouw lovenswaardige project winst maken?

Ik denk, Judas, dat het economisch duurzaam te maken is. Dat is een ‘ja’ dus ten aanzien van: 1. ervan kunnen leven en 2. wat geld over kunnen houden om verder te kunnen ontwikkelen.

Allemaal waar Judas, ik ken zelfs een grote krant die zijn freelancers betaalde van de advertentieinkomsten. Geen inkomsten, geen werk voor de freelancers. Dat was dan dankzij de crisis. Maar het zal ook zonder crisis zeker zo werken.
Rest de vraag: waar ligt het compromis? Ga je al door de knieën als redactie vóór er iets gezegd is, of maak je het jezelf gemakkelijk: wiens brood met eet, wiens woord men spreekt? Bladvulling BV - kortom, meer copywriting dan journalistiek.
Maar wanneer het om een kritische houding ten opzichte van goed eten gaat, zou ik als eerste verwachten dat er hier verzekeraars en fitnesscenters aan de bel trekken om te adverteren op foodlog ;-).

Mevrouw Gerritsen, ook namens Cor (want dat weet ik wel zeker): onze excuses dat jouw naam in deze affaire is meegesleept. Dat was zeker de beodeling niet.

Er zijn ouderwetse journalistieke media die zich niet buigen naar de wensen van adverteerders. Een paar vertegenwoordigers verschijnen regelmatig op deze pagina’s. En de betrouwbaarheid van internet? Neem het berichtje, ergens op deze pagina’s, waarin gemeld wordt dat vlees goed is voor de sex. Dat verscheen anoniem (dwz: er stond een naam onder, maar ik ken haar niet) en zonder onderbouwing op nieuwslog. Daarna nam Meat&Meal;het over, en even later stond het zelfs hier.

Is het overigens niet zo dat adverteerders én én willen? Een handtam blad als Delicious en onafhankelijke bladen, omdat een beetje kritiek wel goed is voor het imago?

wanneer het om een kritische houding ten opzichte van goed eten gaat, zou ik als eerste verwachten dat er hier verzekeraars en fitnesscenters aan de bel trekken om te adverteren op foodlog

Natuurlijk niet. Die verzekeraars en fitnesscenters deinen namelijk vrolijk met de stroom mee. Allemaal de aanbevelingen van het Voedingscentrum volgen, korting op de premie voor wie aankoopbewijzen van Becel instuurt of korting op je abonnement met een bonnetje van Optimel. Die zitten echt niet te wachten op controverses die het voor de consument alleen maar weer “moeilijk” maken.

He, Dick, prik nou niet meteen dit balonnetje door ;-), het was een vrome wens. Ik weet het, zelfs met Sensodyne mag je met je vriendin voor de halve prijs naar een Wellnesscenter. Brrrr.

Joy en Judith, lees even het stukje over de ragout van Gijs. En daarna nog even wat jullie zelf hebben geschreven op deze lijn. Voel je ‘em?

@dick veerman 8.52

Nou, dat valt wel mee, zulke details weet ik niet: ik werkte op de ICT afdeling, maar had genoeg contact met de rest om mee te krijgen hoe daar de tijdschriftenbusiness draaide. Bladen werden niet opgericht om iets uit te dragen, maar om als advertentieblad te dienen voor fabriekanten en producenten. Het zal bij de Groene Amsterdammer heus wel anders werken dan bij de Aktueel, maar het grootste deel van de tijdschriftenmarkt bestaat volgens mij uit advertentie-titels.

flipse… sorry ik volg je niet. Ik wijs zelf ook naar de ragout in deze lijn. Laten we het niet te moeilijk maken :-)

Wat een rattenstreek, trouwens, om die particuliere mails van Cor Hospes zomaar te publiceren…
En dan dit zinnetje, het excuus om e.e.a. buiten Hospes’ medeweten de publiciteit in te smijten: ‘’Ik weet toch ook dat die jongen moet eten.’’
Mag Hospes zelf even uitmaken of ie nog wil eten van Delicious na dit voorval? Of was een lekker stukje bakken soms belangrijker? Da’s dan erg commercieel gedacht van Foodlog.

Michael, zoals hierboven al gezegd: als je wilt weten wat Cor ervan vindt moet je hem even bellen.

Cor heeft keurig gedaan waar hij opdracht toe had van zijn redacteur, voor zover ik weet. Hij heeft recht op betaling.

Dick, met alle respect… ik heb net de site bekeken, waarop je een goede indruk krijgt van de reeds verschenen periodiekjes, en het is is typisch een blad voor bij de dameskapper, het welnesscentrum, de wachtkamer voor liposuctie en cosmetische correctieve ingrepen en het zonnebankcentrum…
Ik zou er maar niet over treuren ;-)

Ik geloof niet dat Cor er erg om teurt. Deze tweet liet hij een uurtje geleden achter bij reclameman Michael van Os hierboven:

@MivOs Nou ja, ik kan er wel om lachen eigenlijk. Heb nog niks van delicious gehoord. Dat was al bekend, die kennen foodlog ook niet about 1 hour ago from web in reply to MivOs

@dick veerman Ik ben een journalist die o.m. jaren over reclame en media schreef, Cor Hospes is medewerker van het blad waarvoor ik vroeger werkte. Maar los daarvan: ik blijf zeggen dat het geen stijl is om die mails te plaatsen. Tenzij het stilzwijgend toch de bedoeling was van Cor, hij heeft die voor hem bedoelde onthullende en onbegrijpelijke reacties van Delicious immers ook doorgemaild aan jou (maar dat is nog niet hetzelfde als ze op een publieke site gooien...)

eh… journalistieke vrijheid houdt niet op bij het ‘recht’ inhoudelijk kleur te geven (wat hier blijkbaar onderuit werd gehaald..), maar betreft ook het openbaren van processen, die niet geheel kosher met die journalistieke vrijheid omgaan..(wat hier blijkbaar het geval is)
of zie ik dat verkeerd ?

@Guillaume Dat laatste is zeker een nobel streven, maar netheid gebiedt om zulke zaken niet naar buiten te brengen zonder toestemming van betrokkene. Maar ik ben behoorlijk ouderwets hoor! ;-)

‘Wat een rattenstreek, trouwens, om die particuliere mails van Cor Hospes zomaar te publiceren? ‘, zegt Michael van Os, voormalig hoofdredacteur van het reclamevakblad Adformatie.
Wat een naieve ‘journalist’.
Het is Hospes’ bedoeling geweest dat dit naar buiten kwam.
Veerman zijn neus bloedt ogenschijnlijk hevig in het openbaar, hij heeft geen zin, denk ik, nee weet ik zeker, om te zeggen hoe het precies zit. Maar ik verwed er mijn drie dochters om dat niet hij aan Hospes vroeg of het in de krant mocht, maar Hospes hem vroeg om de correspondentie met Delicious hier openbaar te maken en verder mondje dicht.
Nou nee, niet alledrie mijn dochters, maar toch.

Michael, ik ben erg voor netheid en zo mogelijk nog ouderwetser dan jij. Ik kan je verzekeren dat ik de belangen van alle betrokkenen zorgvuldig heb gewogen voor ik bovenstaand stukje knipte, plakte en schreef.

Ik had het overigens prima gevonden als Cor uit nood speculaasjes was gaan bakken met mevrouw Gerritsen en heb hem dat laten weten. Wat hij er zelf van vindt is hierboven te lezen.

Het is een prachtige gelegenheid geworden om het publiek te laten weten wat het leest en dat het altijd weer moet opletten.

En wat mij betreft nu punt. Ik kan mezelf uitstekend in de spiegel zien, ‘s ochtend bij het scheren en ‘s avond voor het slapen gaan nog een keer.

Als Wouter Klootwijk gelijk heeft, prima allemaal dan! I rest my case.

Even over het niveau van de discussies: zonder negatief te willen doen en mensen onder de gordel te willen stompen, vind ik dat die hier soms (te) hoog ligt voor de gemiddelde Nederlander, maar ook voor degenen die daar net boven zitten. Ik heb voedingsmiddelentechnologie gestudeerd (HBO), drie jaar gewerkt voor een (duurzame) koffiebrander maar haak regelmatig af door het te hoge abstractieniveau. Mijn probleem/tekortkoming? Ja zeker. Maar die feedback wil ik toch graag de redactie meegeven, ik zal vast niet de enige (stille) meelezer zijn. Wellicht dat de redactie sommige discussies een downswing to earth kan geven zonder op de inhoud in te boeten.

Rene, daar streven we naar. Voorwaarde is - bijzonder om het in deze draad te zeggen - dat foodlog een economische basis krijgt. Op dat moment wordt een echte afdeling krant mogelijk naast deze afdeling van ontspoorde eetintellectuelen.

Mooi de reactie van Wouter Klootwijk, maar iedereen begreep toch hoop ik al dat het zo zat?  Een klein beetje tussen de regels van de bijdragen van Dick doorlezen is toch niet teveel gevraagd.  Hoe duidelijk moet je zijn?

Haha, wat moet je in huis hebben om journalist en geen reclameman te zijn?

Het leuke van deze lijn is niet zozeer hoe redacties omgaan met (zelf)censuur, als wel hoe de wraak van de journalisten verloopt.
Is kritiek op een product nadelig voor de adverteerders? Een sterk voorbeeld: Milieudefensie had ooit de actie Gifpieper. Ze noemden een aantal aardappelrassen die extra gevoelig waren voor de schimmel Phytophtora. Hun doelstelling was dat deze rassen minder gebruikt zouden worden, omdat ze meer bestrijdingsmiddelen nodig hadden. Naast het ras Bintje viel ook Bildtstar in de categorie gifpiepers. Dit had een onverwacht effect: de omzet van Bildtstar is sindsdien gestadig toegenomen.

Toch is het begrijpelijk dat adverteerders bang zijn voor kritiek. Of iets meevalt of zelfs positief uitvalt blijkt pas op langere termijn. De automatische reactie van de redactie is dan ook om problemen bij voorbaat uit de weg te gaan. Toch is er verschil. Ik heb de redactie van Nieuwe Oogst, het officiele blad van LTO, een aantal keren gesproken. De vorige hoofdredacteur, Wiebe Dijkstra, heeft de vrijheid van meningsuiting een aantal keren uitdrukkelijk moeten bevechten. Bestuurders van LTO (en daaraan voorafgaande organisaties) lieten soms blijken dat ze kritiek op hun eigen functioneren liever niet in het blad hadden. “Nee, dat moet juist er in opgenomen worden want het blad moet open staan voor alle meningen van de leden”. Hulde voor dit optreden.

Zeker bij een clubblad - zoals dat van LTO - moet duidelijk zijn : is het een spreekbuis van het management, of een platform voor de leden?

Bij deze wil ik u allen graag laten weten dat mijn rubriek in delicious. is opgeheven. Ik kreeg dit niet te horen van de hoofdredactrice van dienst, noch van een redacteur, maar via een journalist van HP/De Tijd. Het moet inderdaad niet gekker worden.

Cor, dat is absurd!

Het heeft me verbaasd dat Delicious niet op deze blog heeft gereageerd, zoals dat enige tijd geleden wel gebeurde bij Happinez. Het zegt me genoeg over de redactie. Gemiste kans om als blad serieus genomen te worden (zei deze freelance journalist, die ook wel eens de wind van voren krijgt van redacties). In ieder geval krijgt kokend en smullend Nederland geen objectief beeld voorgeschoteld via Delicious.

Actueel TV tip. http://www.einsfestival.de/programmplan.jsp

Wat lullig voor je, Cor, en wat een dubbelnare mensen bij Delicious. Ben benieuwd wat er over dit internetrelletje staat in de HP/DT, die vandaag in de bus valt.
PS Het is misschien hard, maar titels die zó dansen naar de pijpen van de commercie mogen van mij worden opgeheven. Lang leve een koude sanering! En dat komt de kwaliteit van andere bladen alleen maar ten goede.

Cor, Het spijt me voor je maar het verbaast me niets na wat je recentelijk al meemaakte met dit maandblad.

Zou er dan iets in HP/De Tijd komen, of hoorde je het van een journalist, Cor?

Cor, dat is afschuwelijk, maar had je anders van deze mensen verwacht? Delicious is een spreekbuis van de adverteerders, geen platform voor consumenten die geïnformeerd willen worden. Pasten jullie eigenlijk wel bij elkaar?

Cor, ik neem aan--anders zou ik deze coming out onverstandig want prematuur vinden--dat je vervolgens ook van officiële kant hebt gehoord van het opheffen van je rubriek? Ik ben eigenlijk wel benieuwd welke reden daarvoor in voorkomend geval is gegeven.

@Dick Veerman Ja, er staat inderdaad een stukje over dit relletje in de HP/De Tijd van vandaag. Compleet met commentaar van Makkie Mulder, hoofdredacteur van Delicious die vindt dat de geventileerde kritiek ‘’kant noch wal raakt.’’ En Cor suggereert jou als zijn opvolger daar ;-)

Michael, dank! Ik val echt van m’n stoel dat HP/De Tijd aandacht besteed aan zo’n onderwerp. Jammer voor Mulder: ik ben niet beschikbaar.

Moet Cor nu hier aan tafel?

Natuurlijk mag Cor hier aan tafel, als hij dat wil. Maar nog aardiger zou het zijn als hier het gewraakte artikel werd geplaatst. Want daar ben ik nu wel benieuwd naar.

Lizet, hier. Staat er overigens al een hele tijd. :-)

Dank je GJ, de geschudde hersentjes werken nog niet helemaal als vanouds :-(.

Is dat alles? Dus door zo’n stukje raakt een journalist zijn baan kwijt? wat een onzin.

Zelfcensuur vooraf vele malen schadelijker dan kritiek van adverteerders post quem. Ik zou wel eens willen weten welke adverteerder hiervoor bij D. zou weglopen.

Er gaat hier iets een eigen leven leiden. Ik zou zelf mijn oordeel willen opschorten tot ik meer heb gehoord van Cor. Als ik moet gokken, geef ik het buitenhangen van de vuile was aanzienlijk meer kans als aanleiding dan het schrijven van het stukje.

GJ, je hebt misschien wel gelijk, als ik het zo hoor, lag de verhouding al niet echt lekker. Anders zou Cor deze zwanenzang niet zo georkestreerd hebben. Althans, dat zou ik me kunnen voorstellen. Het lijkt mij geen ernstig naief culischrijver.

Dank voor jullie warme woorden.
De voorgeschiedenis kennen jullie. De nageschiedenis wellicht niet.

Sinds de publicatie van 1 en ander op dit onvolprezen blog heb ik geen enkele reactie van delicious gekregen. Ik voelde mezelf niet genood de redactie van plaatsing op foodblog te attenderen noch mij daarover te verontschuldigen. Publicatie was immers buiten mij om gebeurd, dus waarom daarvoor excuses aanbieden. En ja, de dames van de redactie kenden foodlog toch (ineens wel). Nee dus, in al die dagen dat onder meer op Foodlog over het (niet plaatsen van het) interview met Dick werd geschreven en daarop werd gereageerd, niks. Ook naar aanleiding van de reuring op Twitter en andere blogs die het bericht overnamen of erover schreven, niks.

Tot dat telefoontje van een journalist van HP/De Tijd.

Die had Foodlog of een andere site gelezen, en rook een leuk artikeltje. Hij had eerst delicious. gebeld waar hij de verantwoordelijke hoofdredacteur niet te pakken kon krijgen, en toen sprak hij kort met mij voor een korte toelichting over het 1 en ander. Daarna belde hij terug. Met de mededeling: dat de rubriek was gestopt en dat mijn freelance verbintenis met het tijdschrift was verbroken.

O.

Ik zei dat ik daarover voor het eerst hoorde.

Daar schrok hij van en daarvoor verontschuldigde hij zich.

Maar, vervolgde hij, volgens hoofdredacteur Makkie Mulder wist ik van het stoppen van de rubriek. Want die zou sowieso stoppen.

Onzin. Daar wist ik niks van.

Ik wist wel dat er plannen waren de rubriek op te heffen. Had redactrice Van Heusden mij verteld. Misschien moest ik eens nadenken over een andere interviewrubriek. Redactie was zeer tevreden over mijn bijdragen. Maar geen woord over een definitief verbreken van de overeenkomst.

Nu dus ineens wel. Enige causaal verband, nou ja, zal wel toeval zijn.

De medewerker van HP/De Tijd had trouwens ook het stelligste vermoeden dat de hoofdredacteur nog nimmer van Foodlog had gehoord en dat inderdaad verwaarde met foodblogs. Ik parafraseer een beetje haar woorden via de mond van de HP/De Tijd-medewerker: ‘Cor zou een stuk over foodblogs schrijven. Omdat die een opkomend fenomeen zijn.’

Een onkunde toegeven en/of goed kunnen lezen (zie correspondentie met mij en redactrice Van Heusden), tja, het is kennelijk te veel gevraagd bij een angstig tijdschrift dat zich laat regeren door adverteerders. Toeval bestaat niet: ik was 13 oktober op het hoofdkantoor van Unilever om te praten met het opperhoofd Benelux waarin ik het rumoer omtrent Becel in mijn rubriek in delicious aankondigde. Hij reageerde, opnieuw ik parafraseer: ‘Laat maar komen die kritiek. Wij weten waarover wij praten. De Hartstichting en tal van organisaties staan achter het product.’

delicious. houdt niet van discussie en enkel van mooie plaatjes en praatjes. Dat is niet erg, en dat weet ik ook wel, maar doe dan niet alsof je een journalistiek medium vertegenwoordigd. Dat doet de Allerhande ook niet. En geef dan ook niet iemand de opdracht te praten met Foodlog. Want dat hoor je te weten wat voor artikel je krijgt. Want zo’n interview gaat niet over Mevr. Gerritsen (ander blog), speculaasjes bakken en gezellig kletsen over dat leuke chocoladewinkeltje met een kopje thee.

Samenwerking dus na ruim twee jaar voorbij. Boem. Alles doet des te meer een beetje pijn, omdat ik tot het verschijnen van het artikel een zeer prettige band had met het tijdschrift. Nooit geen moeilijkheden. En dan dit.

Gelukkig dat er een Foodlog en Keuringsdienst van Waarde bestaat. Ik zou dan ook graag Aan Tafel schuiven bij Foodblog… uhh Foodlog.

Hé Cor, welkom in het land der eenogen ;-).

Niet zo delicious-affaire nu ook op Villamedia. http://www.villamedia.nl/

Hier vallen me toch wel de schellen van de ogen. Was al een tijdje op zoek naar een serieus blad over eten (zonder die eeuwige recepten) in Nederland. (Nog bemoeilijkt door het feit dat ik er niet meer woon.) Behalve Bouillon stuitte ik enkel op popie-jopie geschrijf, tandartswachtkamerverhaaltjes en algemene leegte. Plus slecht geredigeerde artikelen vol spelfouten en spreektaal en foto’s+recepten direct van bedrijven aangekocht. Dan nog zo’n kwestie erbovenop. Treurig gesteld dus, of heb ik het mis? Bestaan er dergelijke bladen?
Uit het buitenland ken ik Gastronomica (helaas moeilijk verkrijgbaar) en Essen&Trinken;. (Leest iemand the Art of Eating?)
Is er inhoud, ergens, of moet ik het bij elkaar scharrelen op internet?

Mij viel in al het bovenstaande dan weer iets heel anders op. Zal wel beroepsdeviatie zijn.

“Het gesprek vond plaats vlak voor zijn deadline zodat hij me opzadelde met nachturen om de tekst na te kijken. “
Eh...uren? Als lezer van delicious-met-een-punt-erachter heb ik die stukjes van Cor altijd binnen een kwartier uit. Als geïnterviewde hoef je uitsluitend te kijken of je je kunt vinden in het genoteerde, of alle feiten kloppen. Was de kwaliteit zo matig? Misschien dat de rubriek daarom al op het punt stond te stoppen…