In de marge van een discussie over wie nu eigenlijk 'het brein' is achter de smaaklessen voor kinderen ontstond hier een discussie die me teveel 'begraven' blijft in de comments.

Het onderwerp is belangrijk genoeg om het eens naar de voorpagina te tillen. Vandaar.

Over feiten kibbel je niet, er duikt vast wel een datum op waaruit blijkt wie de eigenlijkste uitvinder van de smaaklessen is, Eurotoques of Pierre Wind of Johannes van Dam.

Zouden die fameuze smaaklessen zélf niet eens het onderwerp van discussie moeten zijn? Over de geboden leerstof van E en W heb ik enige twijfels, want ik hoor (over de Eurotoques-Dag-van-de-Smaak) jaar in jaar uit nooit iets anders dan dat in zo’n les wordt voorgedaan hoe je échte mayonaise maakt, doorgaans tot afgrijzen van de klas, die zich de pleuris schrikt van de hoeveelheid olie, en massaal de conclusie trekt dat Remia frietsaus uit een emmer veel lekkerder en gezonder is (daar is het Voedingscentrum het van harte mee eens).

De stormachtigheid van Wind moet voor kinderen op zichzelf al een sensatie wezen, nog sensationeler dan de inhoud van zijn smaakles. Bij mijn weten zet hij ze blauw, groen, geel of rood gekleurde yoghurt voor, en dan is de gein dat de gele het lekkerst wordt gevonden. Hoogst interessant in psychologisch opzicht, maar het lijkt me nóg opzienbarender om het smaakverschil tussen yoghurt en yoghurt te laten proeven. Of heb ik het verkeerd begrepen en gaat het helemaal niet om het overbrengen van kwaliteitsbesef?