Margriet wist niet van Gerda

Nou ja. Het wordt zo wel heel sneu.

Hoofdredactrice Leontine van Margriet meldt vandaag: Bij het nummer (Margriet 11), dat deze week bij u in de bus valt, zit een folder waarover in de pers en in de politiek intussen veel ophef is ontstaan. Helaas wisten wij bij Margriet vooraf niet dat deze folder niet een reguliere folder, maar een (eenmalig) tijdschrift zou zijn, dat Gerda heet. Bij onze afdeling advertentieverkoop was door het Ministerie van Landbouw een aanvraag gedaan om een folder bij te voegen. Pas een dag nadat het tumult in de pers ontstond, kreeg ik dit blad onder ogen. Toen was de distributie van Margriet al op gang. Ik wil hiermee dan ook duidelijk aangeven dat deze bijlage niets met Margriet te maken heeft.

Ze dachten dus dat ze een onnozel foldertje ('insert') meerkregen. Het werd een onnozele glossy. De Kamer is sinds vanmorgeneen motie van treurnis rijker, terwijl Gerda zelf achteraf vindt dat ze wijzer had moeten wezen. Baas Balkenende zet er een protestants treurhoofd bij op en noemt de hele boel ''ongelukkig'' en het ontstane beeld ''betreurenswaardig''.

Kom op jongens, even goed lachen en dan weer lekker door. Je kunt met weinig middelen veel bereiken. Da's winst en dat hebben we geleerd. Nou de content en manier waarop die tot stand komt nog.
Om te lachen stelde ik van de week in de boerenkrant een Gerda nipplegateje met wat geitenmelk voor. Dan kunnen we snel weer door. Net als met Carnaval.

Ben benieuwd of de persvoorlichters al een youtubetje aan het draaien zijn. Dat hadden ze natuurlijk al voor dat debatje van vanmorgen moeten doen. Gerda had dan als volleerd en ongegeneerd cabaretière de zaal kunnen verlaten en de orde der dingen zou hersteld zijn geweest. Nog iemand wat?

Ei ei een probleem erbij

Hoera. De kippen gaan weer naar buiten. Ging vorig jaar Calvé over op binnenscharrelkippen, dit jaar zit je helemaal goed en kun je echt rustig gaan slapen. Voortaan krijg je helemaal verantwoorde buitenscharrelmayonaise van Calvé die best wil deugen. Dat is best opmerkelijk, want een groot bedrijf als Unilever loopt meestal niet voor op de markt, maar volgt die liever. Da's niet zomaar omdat ze het niet willen, maar ook omdat ze zulke hoeveelheden ingrediënten nodig hebben dat die er in de categorie 'verantwoord' vaak niet voldoende zijn om voorop te lopen.

Mar nou is het dus al heel snel gelukt. Je zou zeggen dat er iets veranderd in de samenleving. Bedrijven willen weer aardig worden gevonden en hun goede wil laten zien. Wakker Dier kan tevreden zijn, want die zat achter de actie om Calvé aan de buitenscharrel te krijgen. Dat ging zo snel dat je er donder op kunt zeggen dat de rest van de markt nu snel zal volgen. Van goedkope cake, ijs en koekjes tot dure mayo, het zal allemaal buitenscharrel wezen. Neem zelfs rustig nog een eitje, want het is nog gezond ook. En neem ook rustig nog een lik Yofresh, want die is nu ook scharrelblij.

Maar dan het probleem, want het is niet zo hoera. Wakker Dier denkt weer eens niet na. Eieren van buitenleggers bevatten de meeste PCB's, u weet wel die giftige stoffen waar ons zenuwstelsel van in de war zou raken. Eieren van buitenleggers vergen een nieuw Nederland met veel ruimte voor de dieren of moeten van heel ver komen waar ze wel de ruimte nog wel hebben. Ver van de mensen. Buitendieren verspreiden enge ziektes, vinden we tegenwoordig. Q-koorts en vogelpest, dat is nog niks bij wat er allemaal kan losbreken.

Een ei hoort er bij, maar misschien moet je toch nog eens nadenken. We hebben er een probleem bij. Waar gaan we al die kippen houden of moeten we het maar met minder mensen doen?

Eindelijk begint one issue activisme zichzelf tegen te komen in een complexe wereld. Dat heb je zo als je volwassen wordt. Ik denk dat Unilever, de baas van Calvé, dat al heel lang weet. Maar ja wat moet je? Dat zal ook de mayobaas hebben gedacht. En toch gaf hij zich over. Nee echt, een bravo voor de snelheid is op zijn plaats. Die laat zien dat de goede wil er is. Nou de goeie denkwereld nog om de betere besluiten goed af te kunnen wegen.

Voorlopig moest je maar eens gaan bedenken wat je liever hebt. Haagen-Dasz ijs of Calvé mayo met scharrelei. Alletwee kon wel eens een probleem worden als we ook pasta, gebak, croissantjes en een uitsmijtertje willen blijven eten.

Winden

Van twee culinair publicisten is bekend dat ze winden laten. Ze hebben het zelf in de krant gezet. Johannes van Dam laat veel (of grote) winden van bonen en Janneke Vreugdenhil laat ze van aardperen, maar minder, zegt ze, dan mensen zeggen zoveel als je er laat van aardperen.

Zou dat ook zo zijn met chips van aardperen?

Robin bracht me op het idee om aardpeerchips te maken met haar suggestie van het pijlkruidknolletje. Dat heb ik niet in huis, aardperen wel. Ik heb er chips van gesneden en ze geroosterd. Wat een geweldige smaak. Zonder zout al super, maar met een korreltje zout er op helemaal te dol. Over lichamelijk en sociaal ongemak niets te melden.

Echt knapperig werden ze niet, daar moet ik nog wat aan doen, maar de smaak is werkelijk veurtreffelijk.

de chips:

de aardpeer zelf:

€ 25.000 beloning!

We hebben het hier tegenwoordig wel eens over moderne marketing. Die zou iets anders wezen dan ouderwetse. Ouderwetse zoekt naar onderscheidend vermogen. Moderne zoek naar ont-marketing. Laten we Lays helpen en kijken of we er als foodlog.nl uitkomen. Het gaat niet om niks, want als we winnen krijgen we maar liefst € 25.000!

De case: Lays wil een zakje chips met een nieuw smaakje en een nieuwe naam.

Markt Soetman maakte de redactie op deze kans attent en stemt zelf 'aardappel'. Hier op de redactie stemmen we 'borrelnoot'. Daar kwamen er ook steeds meer van om alleen maar 'onderscheidend' te wezen.

Maar nou serieus dus. Het is een boel geld.

Felix en Martin

De heer op de foto is een van de baronnen Van Tuyll tot Serooskerken in de tuin van zijn slot Zuylen aan de Vecht. Op de foto uit het familie-album doet varkentje Felix mee, zoals bij ons Bonzo of Kittekat erop zouden staan. Was er dan een steekje los aan deze adellijke lieden, net zoals bij moderne minivarkenshouders als juffrouw Paris Hilton die een varkentje in huis houden?

Vorige week schreef ik een stukje over het varken als duurzaamste dier ter wereld. Mensen die Nederland in bloei willen zetten meenden dat dat 'bijna liefkozend' was, maar het ging gewoon - ja doodgewoon - over het varken als onze duurzaamste vriend. Omdat het eet wat wij niet meer blieven maar wel maken. In het lijntje dat naar aanleiding van mijn verhaaltje ontstond bleef een vraag onopgelost: hoeveel eet het moderne van hier en hoeveel komt van ver? Om het uit te zoeken ging ik van de week op bezoek bij een grote varkensboer die zoveel varkens heeft dat hij zelf zijn voer maakt en alle ingrediënten voor de maaltijd van zijn varkens zelf inkoopt. Hij heet Martin Houben en woont in het Noord-Limburgse Ysselstein.

Doe je ogen even dicht en raadt hoeveel eten hij uit de buurt haalt en hoeveel uit verre streken.

Gedaan? Dan mag je ze nu weer open doen. Schrijf nu eerst bij de reacties hoeveel je denkt dat het is. Ik wed alvast dat je dik boven de 50% voer van ver zit. Je raadt het al. Dan zit je goed mis.

Houben voert zijn varkens voor vijfentachtig procent met voer dat hij uit een straal van zo'n 200 kilometer om zijn boerderij haalt. Graan haalt hij van wisselteelten die nodig zijn om akkers niet uit te putten. Bovendien haalt hij het van oogsten die wat verregend zijn. Van brouwerijen en aardappelverwerkers haalt hij spul waar de beesten van smullen. Van kaasmakers haalt hij wei die we voor 99,9% niet in de Rivella kwijt kunnen. Van broodgrootbakkers overgebleven brood, crackers en cake en zo gaat het maar door. Tot die vijfentachuntig procenten aan toe. Hij zei me dan ook: "dat kunnen we toch niet allemaal maar weggooien? We hebben hier zo'n grote voedselproductie en verwerkende industrie dat we het varken niet kunnen missen. Net zoals vroeger in jouw verhaal."

Houben koopt nog wel wat mais of tapioca in op de wereldmarkt. Ook koopt hij sojaschillen. Die komen van heel ver, al gaat het maar om 5% van wat de varkens eten. Maar, vroeg hij, weet je wat er overblijft van al dat vegetarische eten waar kwistig soja in gaat vanwege de zo gewenste eiwitten? Juist, die schillen dus.

Ook de baron was wel wijzer dan wij die niet meer weten hoe we met het varken moeten samenwonen. Dan wij, die ons met dierenwelzijnswerkers boos zijn gaan maken op iedereen die maar vindt dat je varkens moet houden omdat ze ... zo duurzaam zijn. Ze missen iets, al hebben ze volstrekt gelijk op een ander punt. Ieder varken moet Felix - gelukkig - kunnen heten. Maar hun andere punt is onzin. We moeten het varken mogen eten omdat we niet mogen knoeien met kostbaar eten in een wereld waarin we eindelijk weer eens moeten gaan begrijpen dat we ons geen verspilling kunnen veroorloven.

Wist je trouwens dat tot in de jaren '60 van de vorige eeuw iedere tuinder een varken had? Die at op wat er overbleef van zijn tuin en nog wat meer. Daarna at hij het varken op of verkocht hij zijn toompje varkens aan de slager. Dat deed de baron ook met zo'n bofkont als Felix op de foto. En Martin Houben doet nog steeds hetzelfde. Alleen hoeven we nou niet meer allemaal zelf een varkentje in de tuin te houden.


DV, 23:09h: ik voegde het stroomschema van Martin Houben's voorstelling van de kringloop die het varken voor ons sluit toe.

Fake - erfgoeddagen in Vlaanderen

Nep. Het aantal bijdragen over dat onderwerp op foodlog is bijkans ontelbaar. Nick Trachet stuurde me een heel andere, of misschien toch wel dezelfde, kijk op nep uit Vlaanderen. Daar staan de erfgoeddagen in het teken van Fake. Het is een heel originele invalshoek. Het verleden, zegt Fake, is dood. Om het te laten herleven is altijd een nieuwe gebeurtenis nodig, die niet het verleden uit de dood laat opstaan maar altijd iets nieuws laat leven. Wij kunnen niet kijken naar een Rembrandt zoals zijn tijdgenoten. Wij kunnen de Bourgogne die de oude hertogen dronken niet meer proeven. Wij proeven de zalmen niet meer die vroeger uit onze rivieren werden gevist. Al evenmin kunnen we de door SlowFood beschermde Osschenworst proeven zoals die ooit smaakte. We weten niet hoe die smaakte en zelfs al smaakt hij als toen, we proeven hem nu met onze moderne mond die ook Fristi en Fanta wegdrinkt.

In een beschouwing over Fake valt te lezen: De actuele erfgoedwaarheid is steeds fake, in die zin dat ze geen eeuwigheidswaarde kan hebben, zelfs niet wil hebben, maar juist haar tijdelijkheid en voorwaardelijkheid mee thematiseert en tracht in beeld te brengen. Het is in die optiek dat Barbara Kirshenblatt-Gimblett elke vorm van erfgoed – ook het gematerialiseerde en zelfs het onroerende – als een (soms heel traag verlopende) gebeurtenis definieert. Hoe laten wij vandaag en in Vlaanderen een zakhorloge of een Van der Weyden of een begijnhof of een urban legend gebeuren?

Fake is dus gedefinieerd als de echte gebeurtenis die je nu meemaakt. Vraag: is yoghurt met bosvruchten die nooit een bosvrucht hebben gezien een echte ervaring of een gestolen emotie?

Dezelfde vraag voor:
- Jaap Karsten die nooit een koksmuts draagt maar er wel mee op een blik Gijs-ragout verschijnt

- zelf verklaarde 'beroemde' Ardeense Montenauerham waarvan zelfs een Brusselse genieter als Nick nog nooit had gehoord

- Piccolini fake worstjes met hun prachtige zuiphumor die een Ollander niet eens begrijpt en Serrano salami die twee hoofdstukken eetgeschiedenis episch verdicht tot een eigentijds 'authentiek' worstje

- SlowFood's Osschenworst en aan de geschiedenis ontrukte Messenklever of Boeren Goudse Oplegkaas

Nee, die vragen zijn niet triviaal. Het gaat erom of je een echte Fake ervaring krijgt voorgezet of een nepper. Die laatste is zielloos en gemeen want hij brengt niets tot leven maar neemt onze emoties bewust in het ootje.

Margriet wist niet van Gerda

Nou ja. Het wordt zo wel heel sneu.

Hoofdredactrice Leontine van Margriet meldt vandaag: Bij het nummer (Margriet 11), dat deze week bij u in de bus valt, zit een folder waarover in de pers en in de politiek intussen veel ophef is ontstaan. Helaas wisten wij bij Margriet vooraf niet dat deze folder niet een reguliere folder, maar een (eenmalig) tijdschrift zou zijn, dat Gerda heet. Bij onze afdeling advertentieverkoop was door het Ministerie van Landbouw een aanvraag gedaan om een folder bij te voegen. Pas een dag nadat het tumult in de pers ontstond, kreeg ik dit blad onder ogen. Toen was de distributie van Margriet al op gang. Ik wil hiermee dan ook duidelijk aangeven dat deze bijlage niets met Margriet te maken heeft.

Ze dachten dus dat ze een onnozel foldertje ('insert') meerkregen. Het werd een onnozele glossy. De Kamer is sinds vanmorgeneen motie van treurnis rijker, terwijl Gerda zelf achteraf vindt dat ze wijzer had moeten wezen. Baas Balkenende zet er een protestants treurhoofd bij op en noemt de hele boel ''ongelukkig'' en het ontstane beeld ''betreurenswaardig''.

Kom op jongens, even goed lachen en dan weer lekker door. Je kunt met weinig middelen veel bereiken. Da's winst en dat hebben we geleerd. Nou de content en manier waarop die tot stand komt nog.
Om te lachen stelde ik van de week in de boerenkrant een Gerda nipplegateje met wat geitenmelk voor. Dan kunnen we snel weer door. Net als met Carnaval.

Ben benieuwd of de persvoorlichters al een youtubetje aan het draaien zijn. Dat hadden ze natuurlijk al voor dat debatje van vanmorgen moeten doen. Gerda had dan als volleerd en ongegeneerd cabaretière de zaal kunnen verlaten en de orde der dingen zou hersteld zijn geweest. Nog iemand wat?