Vrouw komt bij de slager: ‘een onsje hondenbil alstublieft’
Zie je het al voor je? Die vrouw?
De Amerikaanse schrijver en vegetariër Jonathan Safran Foer wil af van het taboe op het eten van hondenvlees. 'Want waarom eten we zo vaak varken en nooit hond?'
Volgens hem is een varken minstens zo intelligent en gevoelig als een hond. 'Niet iedereen houdt een hond als gezelschapsdier en een stukje hond is net zo gezond als een varkenslapje’, betoogt hij in de Wall Street Journal. Foer's nieuwste boek Dieren eten kwam eerder deze maand uit.
Welke dieren gegeten worden (en welke niet) is volgens hem vooral cultureel bepaald. 'Fransen houden van hun honden en eten soms paarden; Spanjaarden houden van hun paarden en eten soms koeien en Indiërs houden van hun koeien en eten soms honden.' In de westerse wereld is het niet gebruikelijk om hond te eten. In Europa is het zelfs verboden.
Huisdier in veevoer
Foer stelt dat Amerikanen het eten van honden al een stap dichter zijn genaderd dan Europeanen. 'In de VS worden geëuthanaseerde huisdieren namelijk verwerkt in veevoer, waar dit in de EU sinds de
BSE-crisis verboden is.' Volgens Foer is het taboe op het eten van hond onhoudbaar in een wereld waar miljarden omnivoren een lapje vlees bij hun avondeten eisen.
'Als honden zich ongehinderd kunnen voortplanten, zouden we een blijvende stroom van plaatselijke vleesproductie kunnen hebben die weinig energie kost en waar zelfs de meest efficiënte veehouderij bij verbleekt.' 'Voor ecologen en mensen die milieu een warm hart toedragen, is het tijd om toe te geven dat hond een realistisch vleesalternatief is', aldus de schrijver.
bron: meat&meal
Reacties (17)
Grappig dat in een Anglo-Saksische omgeving over het taboe op hondeneten wordt gesproken. Het taboe op de consumptie van paard of hond gaat zeker tot de ijzertijd terug. Dus waarom niet tegelijkertijd een pleidooi voor het eten van paarden in de USA? Of mag je niet aan My Little Pony komen en wél aan Lassie?
Wat er gegeten wordt ligt puur aan het aanbod voedsel dat voorhanden is.
Eetcultuur ontstaat uit die vorm van aanbod. Dieren die op de maatschappelijke ladder geklommen zijn tot arbeidsdier of gezelschapsdier worden ontzien zolang er een alternatief is.
In de Amerikaanse burgeroorlog werden paarden gegeten, in de hongerwinter 1944-45 bleven er weinig huisdieren over en de sportploeg die in de Andes neerstortte at mensenvlees.
Overleven kent vreemde waarden.
Hoe zou de dierenwereld zich anders ontwikkeld hebben?
In India blijft - honger of niet - de koe heilig. En de Andes-menseneters gaven er een religieus tintje aan: het was net als de hosti: eet dit, het is mijn vlees.
Ik heb op zich geen principieel bezwaar tegen het eten van hond. Maar na het zien van een reportage over een redelijk “humane” hondenboederij ergens in Azie weet ik het niet meer. Omdat die honden nog steeds echt heel erg op mensen reageerden, aandacht vroegen, kwispelden als je ze aanhaalden vond ik het toch wel hartverscheurend. Hartverscheurender dan een varken, kip of koe in een hok.
Maar uiteindelijk geldt wel, als het een normaal leven heeft gehad heb ik geen enkele moeite welk dier dan ook op te eten. Dus ook niet de hond van de buren. Het taboe ligt dus wat mij betreft niet op het eten van hond, maar op het het intensief houden van honden.
Mijn zus en zwager zijn net terug uit Korea van een bezoek aan hun zoon die daar stage loopt. Voor vertrek hadden ze een mail verstuurd van een restaurantmaaltijd met hond
“maar dat we dat ook nog op tafel zouden krijgen hadden we toch niet verwacht.
In een restaurant kregen we e.e.a voorgeschoteld, maar die pootjes konden we
niet goed identificeren. Met het woordenboek in de aanslag de bediening
gevraagd wat het was ( Helaas spreken ze bijna overal Koreaans, Chinees en
veel Japans, maar bij Engels blijft het bij yes en no, met de vraag of ze
die 2 woorden nog wel uitelkaar kunnen houden)
Na allerlei dieren opgezocht te hebben en er steeds niet de goede bijzat,
voor de lol “hond” opgezocht en de Koreaanse vertaling aan de bediening te
hebben laten lezen werd er ineens positief gereageerd.
Dan weet je eerst niet goed wat je er mee aanmoet, maar met de spreuk “nu we
er toch zijn” in het achterhoofd, hebben we er toch maar een stukje van
geproefd. Nu blaffen en grommen we allemaal een beetje.....” aldus een mail van hen na terugkomst.
Tsja , we zitten met ons menu Tussen vegetariërs en kannibalen.
Misschien is een hondenboerderij in de toekomst wel heel gewoon. Dan kies je zelf een hondje uit en brengt dat naar het hondenteeltbedrijf. Hier zorgen ze er optimaal voor, uiteraard met diermeel in multi-volumes, in het weekend en in vakanties kun je via een verlofregeling je eigen hond meenemen en als hij eenmaal op gewicht is gaat Bello “even een dutje doen” en kun je hem K-en-K voorverpakt ophalen. Gelijk kies je weer een nieuwe puppy uit. (puppys zijn immers veel leuker dan volwassen honden). Ook aan hondenwelzijn wordt uiteraard volop aandacht besteed - via de uitlaatservice, groepshuisvesting, etc.
Vorige week trof ik in de trein bij toeval een Wageningse bodemkundige. Het werd een heel informatieve reis. Nee, we moeten niet aan de honden maar massaal aan het konijn. Dat dier eet net als de koe en het schaap gras waar wij niks mee kunnen. Het grote verschil is echter dat het veel sneller groeit, maar een maag heeft en voor veel nageslacht zorgt.
Vleeseters met een ontwikkelde geest eten dus ‘naturally farmed’ konijn van lokaal gras en ander nutteloos gewas want anders toch maar groeit doodgaat en weer opkomt. Het koei kan de wei uit, het konijn erin. Het diertje schijnt maar heel beperkt te ruften, dus dan dat scheelt een slok op een luchtballon methaan.
Naar ik begreep van mijn reisgenoot zou het bovenaan de duurzame vleeswijzer moeten verschijnen. Honden zijn trage groeiers, maar bovenal vleeseters en dus uitermate onduurzaam, al bevat het nodige hondenvoer tegenwoordig een behoorlijke portie granen.
Konijnen worden intensief gehouden in draadstalen kooien. Ga je ze buiten zetten en laten rennen, dan gaan ze zeker ergens naar smaken, maar de NL consument mot ze nu al niet, dus laat staan als het vlees een beetje bit krijgt....
Jonathan Safran Foer die pleit voor hond, pleit voor het opeten van onze babies. Het is stuntje. Als hij serieus was, zou hij nadenken over konijnen. De mensen van de vleeswijzer zouden dat ook moeten doen.
Toch staat konijn niet bepaald bovenaan in de vleeswijzer (zie rapport.
Helaas kan ik het uitgebreide rapport niet vinden Japsers [sic] 2008 staat niet bij de referenties… Er staat wel dat ze inderdaad relatief efficient voer omzetten.
Nu praat ik natuurlijk voor mijn beurt, want ik heb Foer niet gelezen. Ongetwijfeld staan er passages in over bugs en kangoeroes als bush meat. Weet iemand of hij dat dappere dier der kleyne luyden - het konijn - is vergeten, cq. wat hij daarover zegt?
Lizet 13.09, het is een misverstand dat er in India geen koe gegeten wordt. De lagere Kasten eten er gewoon van.
Als je in de hogere Kaste zit en je wordt betrapt op het nuttigen van koe dan wordt je naar een lagere Kaste verbannen en verlies je, zoals bekent, aardig wat privileges.
Sorry mensen, het lijkt wel alsof ik een aflevering van Star Trek aan het lezen ben.
Konijnen zijn altijd volksvoedsel par excellence geweest, want te voeren met wat groeit aan de straatkant. Duiven waren al wat kieskeuriger. Traditionele varkenskwekers vertelden mij dat doodgereden honden dankbaar hun plaats kregen in de gekookte varkensdraf (sinds de traceerbaarheid mag dat niet meer, tot groot profijt van de transnationale voederconcerns).
En Lizet: nooit is er een paard gestorven zonder de gemeenschap te hebben gediend. Paardenvlees is gewoon té lekker om niet te eten, en dat weet men al millenia. Germaanse stammen weigerden zich te laten kerstenen indien dat impliceerde dat ze geen paard meer mochten eten (Joodse spijswetten). De zendelingen vermeldden daarom ook expliciet dat men als christen zeker paard mag eten.
Dat bepaalde Dandy’s daar problemen mee hadden heeft het gewone volk nooit een zier gescheeld.
En wat honden betreft: laat maar komen. Over katten schreef ik al, met veel boze lezersbrieven als gevolg.
Op de voorpagina van de NRC van vanavond: ‘Vlees in Abidjan: palmrat’. Op de voorpagina van het economiekatern liggen ze op de ‘BBQ’, zoals een grachtengordelaar zou zeggen. Er liggen ook grote stukken vlees. Op de achtergrond ontwaar ik een hond, maar het kan een oude geit zijn.
Ook wij eten nog steeds ‘beestjes’, kleintjes zoals bijv. roodborstjes. Kleine beestjes, niks weggooien en het gewone volk, dat hoort bij elkaar.
En natuurlijk Nick, een konijnenhok was ook hier doodnormaal. Tot ergens in de jaren ‘70 van de vorige eeuw. Hier en daar zlfs tot in de jaren ‘80.
Ik moet zeggen dat ik na een paar ontmoetingen met varkens nog minder vlees ben gaan eten - de intelligentie in de ogen… En sinds het filmpje van een octopus die een potje opendraait, een ander die met lego speelt en het verhaal van de octopus die een irritant licht boven zijn aquarium ‘uitspoot’, moet ik ook goed nadenken voor ik dit dier klaarmaak. Ik zou hem al helemaal niet levend kunnen ‘mals hameren’ en dan koken, zoals Zuid Fransen en Japanners soms aanraden. De hypocrisie van de moderne mens: ieder dier is een vriend dus iemand anders mag hem doden voor op het bord.
Sentimentaliteit terzijde: alles moet gegeten kunnen worden. Met mensenvlees zou ik moeite hebben in niet-levensbedreigende situaties, maar honden en katten: why not. De hamvraag is: hoe smaakt het? Heeft iemand hier wel eens hond of kat gegeten? En als we het toch over alles eten hebben: NL en de VS zouden weer terug moeten naar het ultieme respect voor het dier, iets wat ze in bijvoorbeeld Frankrijk nog niet (helemaal) afgeleerd hebben: eet het hele dier op, niet alleen de laffe lapjes. Dan kun je Fifi nog even in haar benchje laten liggen. Laatst konijneniertjes, -lever, -longen en -hart gegeten, gewoon door de bloem gewenteld en in boter gebakken. Wat een ontdekking! En mag ik bij deze ook pleiten voor de terugkeer van de eenvoudige, donkerbruine paardenvleeskroket, in plaats van al die semi-culi paneerhapjes waar stukken ‘kalfs’separatorvlees zwemmen in bremzout slijm van water en onbestemd bindmiddel?
Merel, er lijkt wereldwijd een consensus te bestaan dat het vlees van carnivoren niet zo lekker is als dat van alleseters en herbivoren.
Kleine leukogende vogeltjes zijn lekker, stiekem aan een stokje gaargestoofd boven een vuurtje in het bos. Dat herinner ik me nog uit mijn pubertijd. Zat wel weinig vlees aan.
Foer vertelt hier live over in Paradiso volgende week donderdagavond. Ik kan onverhoopt niet op 14 januari en doe graag mijn twee kaartjes van de hand.
