Friese Commissiekaas

Lezeres Jetty trof een kaas, waarover haar markthandelaar maar weinig wist te vertellen. Ze schrijft ons het volgende:

Dit kwam ik afgelopen zaterdag tegen op de Lindenmarkt te Amsterdam. De betreffende kaasboer kon mij niet vertellen waarom het zo heet en wat het dan eigenlijk is, behalve dat er veel caroteen in zat. Ik vind de smaak niet bijzonder, beetje plastic cheddar achtig.

Weet foodlog hier misschien wat meer vanaf?

Trouwe bezoekers van Sligro en EmTe weten dat de Brabantse kaasfirma Rooijakkers daar ook te vinden is.
Wie weet het, wat is Friese Commissiekaas voor boeren, burgers en buitenlui en waar komt'ie vandaan?

Namaakmayo: is dat verstandig?

'We want it all and we want it now', ook al weten we dat dat onverstandig is. Moet je dit soort producten willen? Als je alles op deze manier verbouwt, mogen we alles wat god verboden had. Alle remmingen kunnen aan de kant.

Via een nieuw productieproces worden vette producten als mayonaise en roomijs een stuk magerder gemaakt zonder dat de volvette smaak verloren gaat.
Met deze uitvinding promoveerde levensmiddelentechnoloog Koen van Dijke aan de Wageningen Universiteit.

Moddervet
Bij mayonaise mengt een grote hoeveelheid olie zich bijvoorbeeld in een emulsie met een eidooier met mosterd en een drupje azijn. Doordat er veel olie nodig is, is gewone mayonaise moddervet.
'We hebben een systeem op microschaal ontworpen waarbij we een heel dun filmpje olie in water lieten stromen', vertelt de promovendus.
Dit systeem laat de olie uiteen vallen in tweeduizend druppels per seconde, die veel beter mengen met water.

Water-in-olie
Deze emulsie van water-in-olie mengde Van Dijke opnieuw met een waterachtige massa. Daardoor ontstond een nieuwe emulsie, die grotendeels uit water bestaat, maar die toch de olieachtige smaak houdt die bijvoorbeeld mayonaise lekker maakt.

Op die manier ligt supermagere maar toch smakelijke mayonaise binnen handbereik, aldus de technoloog.

bron: EVMI

Vrouw komt bij de slager: ‘een onsje hondenbil alstublieft’

Zie je het al voor je? Die vrouw?

De Amerikaanse schrijver en vegetariër Jonathan Safran Foer wil af van het taboe op het eten van hondenvlees. 'Want waarom eten we zo vaak varken en nooit hond?'
Volgens hem is een varken minstens zo intelligent en gevoelig als een hond. 'Niet iedereen houdt een hond als gezelschapsdier en een stukje hond is net zo gezond als een varkenslapje’, betoogt hij in de Wall Street Journal. Foer's nieuwste boek Dieren eten kwam eerder deze maand uit.

Welke dieren gegeten worden (en welke niet) is volgens hem vooral cultureel bepaald. 'Fransen houden van hun honden en eten soms paarden; Spanjaarden houden van hun paarden en eten soms koeien en Indiërs houden van hun koeien en eten soms honden.' In de westerse wereld is het niet gebruikelijk om hond te eten. In Europa is het zelfs verboden.

Huisdier in veevoer
Foer stelt dat Amerikanen het eten van honden al een stap dichter zijn genaderd dan Europeanen. 'In de VS worden geëuthanaseerde huisdieren namelijk verwerkt in veevoer, waar dit in de EU sinds de

BSE-crisis verboden is.' Volgens Foer is het taboe op het eten van hond onhoudbaar in een wereld waar miljarden omnivoren een lapje vlees bij hun avondeten eisen.

'Als honden zich ongehinderd kunnen voortplanten, zouden we een blijvende stroom van plaatselijke vleesproductie kunnen hebben die weinig energie kost en waar zelfs de meest efficiënte veehouderij bij verbleekt.' 'Voor ecologen en mensen die milieu een warm hart toedragen, is het tijd om toe te geven dat hond een realistisch vleesalternatief is', aldus de schrijver.

bron: meat&meal

Combikip: milieu-onvriendelijke vragen

De Partij van de Dieren wilde de combikip die eieren zou leggen en waarvan het vlees te eten zou zijn. De PvdD wilde de combikip omdat de partij tegen het vergassen van tientallen miljoenen mannelijke eendagskuikens is.

Duurzaamheid blijkt de makers van Meat the Truth te snel af. Nu ook algemeen bekend is dat de plofkip om milieuredenen te prefereren valt boven de biologische stelt zich de vraag wat voor moet gaan: het milieu of dierenleed?

De combikip is niet rendabel en leidt tot een verslechtering van het milieu.

Bij de combinatiekip gaat het erom dat de kippensector werkt met minder gespecialiseerde rassen, waarbij de hennen geschikt zijn voor eieren en de hanen voor vlees. Nu worden haantjes na de geboorte gedood omdat zij niet geschikt genoeg zijn voor vlees.

Een onderzoek van de Wageningen Universiteit in opdracht van de Tweede Kamer wijst uit dat het produceren van eieren en vlees met eenzelfde ras gepaard gaat met een fors hogere milieubelasting en een stijging van de kosten.

Alternatief
Pluimveevlees wordt zelfs tweemaal zo duur bij het gebruik van een combikip. Daarom zien de onderzoekers alleen op beperkte schaal kansen voor omschakeling.

De Tweede Kamer zag de combikip als mogelijk alternatief voor het doden van eendagshaantjes. Jaarlijks worden 30 miljoen haantjes gedood om zij niet geschikt zijn voor de kippenvleesproductie.

bron: Meat & Meal

Nieuw!? - Dr Oetker’s vanillevlokken

Regelmatig blader ik door de Allerhande of een culi-glossy. Ik moet dan altijd weer aan de lessen goed-uit-je-ogen-kijken die ik kreeg in mijn opleiding Food & Business aan de HAN in Nijmegen. Al denken waarschijnlijk heel wat foodloggers dat zij patent hebben op het doorprikken van flauwekul, dat doen we daar ook. Met studenten en zonder gene. Tijdens de lessen pluisden we de Allerhande uit op de waarde van het woordje 'NIEUW". We zagen de wereld opeens heel anders. Alles werd nieuw en nog nieuwer. Lipton thee met piramidevormige zakjes was 'nieuw!'. Calvé pindakaas 'met nootjes' ook. Chocolademelk van Optimel was een revolutie. Célavíta aardappeltjes in een grotere hoeveelheidverpakking, het ei van Columbus. Uncle Ben’s express-rijst was ook wit en daarom wel heel bijzonder. Lays chips gebakken in zonnebloemolie en Appelsientje light, waren zo gezond nieuw dat we er wel pap van moesten willen drinken. Moeiteloos vonden we NIEUWE producten die oud nieuws bleken.

Waren ze dat ook of zit er een marketing-trukendoos achter? Jazeker. De Niks Nieuws doos. Line Extensions noemen professionals dat, een variatie op een thema. Verander een krul of een kruiding en de consument koopt je zoveelste variant weer. Niet in de aanbieding maar omdat het Nieuw! is. Meester lijnuitbreider is Pickwick, je-weet -wel het theemerk met al die eindeloze theevariaties. Niks nieuw dus! Gewoon een variant op een product dat al jaren in de winkel ligt.

Van de week kwam ik weer eens iets NIEUWS! tegen. Dr. Oetker Pudding met echte vanillevlokken. Het staat er echt. Bereid 'uit' echte vanillevlokken, van echte Bourbon vanille nog wel. Geen mens op aarde heeft zulke vlokken ooit in het wild ontmoet, want vanille komt als pitjes uit zgn. stokjes die nog op het pak staan afgebeeld ook. Dr Oetker staat voor niets. Wat zijn hoofd bedenkt, maakt zijn droge puddingfabriek. Het is REVOLUTIONAIR.

Vlokken. Ik krijg er nou al jeuk van. Ik wil gewoon goeie vanille.

Gratis eten

Een marketier wou in het nieuws komen en heeft daarom bedacht dat eten helemaal niks meer hoeft te kosten. Je plakt er gewoon een merkje op zodat een adverteerder niet meer op billboards, kranten, TV of banners op je scherm hoeft. Eten kost toch niks en de bestedingen aan non-food zijn van 30% voor de oorlog toegenomen tot 84% nu. Een Amerikaan geeft nog maar 10% van zijn inkomen aan eten uit en de rest aan non-food. Aangezien wij die kant toch op gaan moet eten als reclamedrager makkelijk uit kunnen. Nike op de melk. Mercedes op de pindakaas. Brabantia op de hagelslag. Philips op lamskotellletjes. Natuurlijk Gucci op de tomaten om ze toch nog een beetje het gevoel te geven dat ze wat waard zijn. Shell op de Unox cremesoep en Sony op de Olijfolie. Je kunt even kijken naar zo'n gesponsorde super
Handig of onverstandig?

Supermarkten zonder kassa's, met uitsluitend gratis producten. Het is het ideaalbeeld van Theo Brandenbarg, bedenker van Free Food for All. Tien jaar geleden liepen supermarktorganisaties nog niet warm voor het idee, maar door de financiële positie waarin we nu verkeren hoopt Brandenbarg wel voet aan de grond te krijgen.

"Het idee is simpel", legt Brandenbarg uit. "Door middel van reclame-uitingen op producten hoeven consumenten er niet meer voor te betalen. Adverteerders betalen de fabrikant, die er voor zorgt dat de uitingen op een product terecht komen, en de fabrikant genereert op deze manier volledige inkomsten, waardoor de consument de portemonnee niet meer hoeft te trekken. Visualiseer het pak melk op de ontbijttafel als een grote reclame-zuil… Tijdens de maaltijd heeft men veel aandacht voor uitingen op producten en komt de boodschap extra goed aan.”

Het Free Food for All-principe is dé nieuwe manier van adverteren, vindt Brandenberg. “We staan aan de vooravond van de opkomst van digitale televisie, maar adverteerders zijn huiverig om hier geld in te steken. Ze gaan dus andere manieren zoeken om grip op de consument te krijgen en dit is een goed alternatief.”

Het voordeel voor supermarktorganisaties is volgens Brandenbarg het trekken van klanten. “Met het Free Food for All-principe creëer je koopkracht. In de meest ideale uitwerking van het concept kan de consument drie- tot vierhonderd euro per maand besparen die hij weer aan andere zaken, lees: non food, besteedt. Nu al zien we namelijk dat non-food harder groeit dan food.”
Brandenbarg heeft niet de illusie dat supermarktorganisaties meteen alle food-producten volgens het Free Food for All-principe gaan aanbieden. “Ik zou zeggen, begin met een drietal eerste levensbehoeften, zodat de klant getriggerd wordt. Langzaam maar zeker kun je het dan gaan uitbreiden.” Tien jaar geleden zat de initiatiatiefnemer al rond de tafel met Albert Heijn, maar de directie durfde het idee toen nog niet aan. Albert Heijn was bang een doos van Pandora te openen en de weg terug te verwoesten. Brandenbarg verwacht in deze tijden van recessie dat er wellicht wel animo is. “Het is een goed wapen om in te zetten in de prijzenslag onder supermarkten.” Tot dusver heeft de initiatiefnemer nog geen gesprekken met supermarktorganisaties of fabrikanten gehad. “Na tien jaar laat ik weer van me horen, en het idee moet eerst even doordringen. Het is nogal een omslag en daar moeten bedrijven over nadenken.”

Bron: Levenmiddelenkrant

Enquete over Ganzelever

Afgelopen maand kreeg ik een enquête formulier digitaal toegestuurd over mijn mening inzake ganzenlever van de site : bijzondere restaurants Vandaag ontving ik de verkorte resultaten.

Conclusies BijzondereRestaurants-enquête foie gras

Roep om ethisch label voor foie gras
Vorige week hield de website BijzondereRestaurants een enquête over foie gras ... daarmee haal je je zogezegd wat op de hals. In totaal reageerden ruim 516 van de ruim 3500 abonnees** op de nieuwsbrief van de website (bijna 15%). Het is in ieder geval duidelijk een onderwerp dat leeft bij velen, hoewel veel mensen aangaven nooit (12,7%) of slechts sporadisch (enkele keren per jaar: 54%) foie gras voorgeschoteld te krijgen. Maar iedereen heeft er wel een mening over. En hoe ... soms fel, bijna agressief of cynisch, dan weer relativerend, weloverwogen en soms verrassend.

De conclusies in een notendop:
Bijna alle respondenten (ruim 90%) is voor een herkenbaar label voor diervriendelijk(er) geproduceerde foie gras. De enquête gaat verder niet in op de manier hoe dat bereikt moet worden, maar hier ligt duidelijk een taak voor de politiek. Ruim 55% vindt het onduidelijk waar diervriendelijkere foie gras te koop is. Het grootste deel van de respondenten vindt foie gras lekker (84%) en meer dan de helft wil alles weten over dat wat op het bord verschijnt (herkomst en behandeling). In het algemeen wordt erkend dat foie gras doorgaans dieronvriendelijk tot stand komt. Zo’n 16% trekt daar conclusies uit (niet bestellen) en 5% is naar aanleiding van deze enquête gestopt met foie gras. Bijna driekwart wil meer voor foie gras betalen als het diervriendelijk(er) gemaakt kan worden, maar 14% gelooft er niet in dat dit kan. Noch de activistische stichting Wakker Dier, noch de hotelketens die volgens deze stichting geen foie gras meer verkopen, kunnen rekenen op veel sympathie van deze nieuwsbriefabonnees. Ruim tweederde vermoedt dat onvoldoende onderzoek is gedaan naar de mogelijkheid om diervriendelijkere foie gras in te kopen.

Inmenging PvdD
Helaas hebben we in de stroom van ingevulde enquêtes een cesuur moeten aanbrengen op het moment dat we merkten dat een oproep van Marianne Thieme (PvdD) onze enquête in te vullen onder haar achterban, leidde tot een buitensporig hoog aantal vegetariërs (voor haar oproep was het gehalte 3,04%, erna bijna 43%!). De gerespecteerde mening van de achterban van de PvdD is ons genoegzaam bekend dus die leidde duidelijk tot contaminatie van onze gegevens. 121 reacties zijn derhalve niet meegeteld (de algemene opmerkingen zijn wel in het uitgebreide verslag opgenomen). Vandaar de cesuur, ruim zeven uur nadat mevrouw Thieme haar helaas inhoudelijk slecht onderbouwde oproep deed.

Profiel respondent
De respondenten uit ons nieuwsbriefbestand zijn min of meer gelijk verdeeld qua geslacht. Iets meer dan 3% is vegetariër. Opvallend is dat 83% van de vegetariërs vrouw is. Ongeveer 45% heeft direct of indirect professioneel met de keuken te maken van een restaurant en ruim 10% is toeleverancier. De rest is consument. Het grootste deel van de respondenten (54,5%) zegt altijd te willen weten waar eten vandaan komt en hoe het geproduceerd, dan wel behandeld is. Gevoelsmatig zal dit ver boven een landelijk gemiddelde liggen, vermoedt de redactie. Iets meer van 40% zegt eten belangrijk te vinden, maar de herkomst niet per se.

De smaak van foie gras
Heel veel geënquêteerden vinden foie gras ‘extreem lekker’ (43,3%) en bijna 41% houdt het op ‘lekker’ (84% vindt foie gras dus lekker). De rest vindt het weinigzeggend en overgewaardeerd (5,3%), staat neutraal (4,6%), vindt het ‘niet lekker’ (2,5%) en ‘extreem onsmakelijk’ (3,5%). Opvallend is ook de nadrukkelijke voorkeur voor ganzen- boven eendenlever (bijna 40%). Ruim 30% zegt het beide even lekker te vinden en 11% vindt het niet lekker. Fanatici zijn er ook: een vijfde bestelt het altijd als het op de kaart staat. Bijna 10% zegt ‘schande’ als het op de kaart staat.Mensen die nu geen foie gras eten, maar het wel lekker vonden en gestopt zijn: 7,5%. Zij die gestopt zijn en het maar matig lekker vonden: 4,1%. Van dezelfde groep zegt het grootste deel dat dit vanwege de dieronvriendelijke productiewijze is. Een heel klein deel zegt het te duur te vinden (0,5%) en bijna 5% zegt het gewoon niet lekker te vinden.

Dwangvoeding
Goed 90% is welbekend met het fenomeen ‘dwangvoeding’ (gavage) en men heeft daar een breed aantal meningen over. Van ‘afgrijselijk’ en activistische kreten als ‘stop dierenleed!!!’ tot ‘als het alleen in de laatste drie weken van het leven van de vogel is, dan valt het allemaal wel mee’. Veel respondenten vragen zich ook af welk maatschappelijk gewicht deze kwestie heeft: verdient de aanpak van misstanden in de hele bio-industrie niet veel meer prioriteit? ‘Hoeveel mensen eten er nou foie gras?’ is in dat licht ook een opmerking die tot nadenken stemt. Sommigen storen zich er dan ook aan dat organisaties als Wakker Dier op dit vlak vaak luid te horen zijn, maar veel minder als het gaat om de bestrijding van misstanden tijdens dierentransport, de varkens- en veehouderij en bijvoorbeeld de korte en tamelijk tragische levenscyclus van vleeskippen.

Hongarije
Vaak worden ook opmerkingen gemaakt dat Hongaarse foie gras diervriendelijker zou zijn dan die uit andere landen. De Belgische foie gras-importeur Nivo Finess haalt zijn levers uit Hongarije bij boerderijen waar zogenaamde ‘milde gavage’ toegepast wordt, maar waarschuwt dat dit alleen gebeurt op nadrukkelijke instructie van de importeur zelf. Nivo Finess zegt ook een inspecteur ter plaatse te hebben die de gang van zaken volcontinu controleert, maar zoiets als ‘de Hongaarse methode’ die synoniem zou zijn aan ‘de diervriendelijke variant’ bestaat niet, zo waarschuwen zij. Veel andere producenten (waaronder de Fransen die foie gras zien als een product dat onlosmakelijk aan gavage verbonden is) hebben de weg naar Hongarije als lagelonenland gevonden.

‘Sentimenteel gedoe’
Uiteindelijk zegt 16,2% ‘afgrijselijk’ tegen dwangvoeding (dit komt overeen met de uitkomst op de vraag ‘Wat vindt u van foie gras?’ waarbij 84% aangaf het ‘lekker’ te vinden). ‘Gavage is een traditionele methode die al heel lang bestaat en inderdaad dieronvriendelijk is, maar ja ... het kan niet anders. En het is zo lekker!’ zegt 36,6%. ‘ Ach ... dat sentimentele gedoe, ik vraag me af of dit echt zo dieronvriendelijk is als gezegd wordt’, is het stoere geluid van bijna 12%. De enquête heeft ook een effect gehad want ruim 5% zegt: ‘Lijkt me niet fijn voor de vogel, en nu ik er over nadenk, stop ik ook maar met die foie gras.’De lange lijst met overige opmerkingen over gavage (30% maakte die) is opgenomen in het uitgebreide enquêteverslag.*

Foie gras van ‘milde’ gavage, waar kan ik die krijgen ... ?
Er zijn foie gras-producenten die een diervriendelijkere methode van gavage toepassen (geen voeding tot in de maag, maar tot de krop, geen stalen pijp, maar rubberen slang waardoor minder kans op verwonding bestaat, minder lange dwangvoeding, lagere frequentie van voeden, minder voeding qua volume). Ruim 55% juicht dat toe, maar kent de weg niet naar dat product. Slechts ruim 3% zegt dit niet interessant te vinden en bijna 17% zegt niet te geloven in ‘milde gavage’. En natuurlijk had men hier ook een mening over die te lezen is in het uitgebreide verslag*.

Wij stelden de vraag: ‘Stel, foie gras wordt een stuk duurder omdat er alleen nog maar diervriendelijk geproduceerd mag worden, wat vindt u daarvan?’ Marianne Thieme protesteert in een weblog dat zoiets helemaal niet kan (“Trap er niet in” blogte zij). Uit ons onderzoek blijkt in ieder geval dat bijna 60% dit een goede zaak zou vinden. ‘Leuke stelling, maar dat gaat niet lukken’, zegt bijna 14%. De losse opmerkingen hierover staan in het uitgebreide verslag*.

Ethisch label gewenst!
Wij legden ook het volgende voor:
Foie gras is nu te krijgen via delicatessenzaken en voor restaurants via de groothandel of rechtstreeks via een importeur. Kopers worden er nu niet op gewezen in hoeverre het product op diervriendelijke dan wel dieronvriendelijke wijze tot stand kwam. Is dat voor foie gras wenselijk? Een label voor ethisch correcte foie gras bijvoorbeeld? Het verrast ons niet te merken dat de respondenten massaal vóór zijn (vaak met veel uitroeptekens en kapitalen) , maar de cynici die hier niet in geloven zijn ook aanwezig (‘en het varken dan?’ of bijvoorbeeld ‘geloof daar niet in!’ of ‘ik vraag me af of dat het gedrag van de consument verandert’). Slechts 9,75% vindt dit geen goed idee.

Acties Wakker Dier
Wakker Dier kan, ondanks hun ontegenzeggelijk goede bedoelingen, niet rekenen op erg veel sympathie over hun methoden onder onze respondenten. Bijna 20% staat achter hen, maar bijna 38% vindt dat zij te ver gaan in hun campagnes waarbij restaurants onder druk gezet worden foie gras te schrappen. Bijna een derde vindt hun acties ongenuanceerd en bijna 10% vulde zelf iets in, te lezen in de uitgebreide versie*. Een drastische opmerking van een (activistische) respondent kunnen we u nu niet onthouden: “Ze moeten de vraag bestrijden en dus de consument. Als die wegvalt, zetten restaurants het ook niet meer op de kaart.” Waarvan acte ...


Bilderberg, Carlton en Mövenpick
Het bericht van Wakker Dier dat de hotelketens Bilderberg, Carlton en Mövenpick geen foie gras meer op de kaart zetten, wordt verschillend beoordeeld: ‘verstandig’ zegt bijna 20%, maar bijna tweederde (62,7%) zegt ‘jammer, kennelijk is niet gezocht naar een diervriendelijkere variant’. En dan waren er natuurlijk nog wat opmerkingen aan het adres van deze hotels, te lezen in het uitgebreide verslag*.

Laatste vraag: ‘Wat vindt u van de acties van Wakker Dier in het algemeen?’. Het merendeel vindt dat de nuance ontbreekt in hun acties, maar vindt het verder prima dat ze er zijn (145 resp.). ‘Zolang dwangvoeding bestaat, zijn hun acties gerechtvaardigd’ (80 resp.). ‘Ze lijken onbereikbaar voor discussie over dit onderwerp’ (88 resp.). ‘Ik ben niet zo’n fan van Wakker Dier (115 resp.) ‘Ik vind dat er andere zaken zijn die meer prioriteit verdienen’ (49 resp.) en er waren nog wat eigen meningen, opgenomen in het uitgebreide verslag*.

Breed aantal opmerkingen
Tot slot mocht elke respondent nog een opmerking maken over de kwestie ‘foie gras’ en daar is goed gebruik van gemaakt, soms door mensen die met naam en toenaam genoemd wilden worden.
Dit alles kunt u teruglezen in het uitgebreide verslag dat u via e-mail bij de redactie van BijzondereRestaurants kunt opvragen (). Als u op enigerlei wijze wilt citeren uit dit verslag, gelieve dan de bron te noemen (de website BijzondereRestaurants.nl & .be). Als u ons mailt, dan graag met volledige naam en eventueel voor wie het bedoeld is.

Relativerende redactionele noot:
Het valt ons op dat velen te kampen hebben met vooroordelen over foie gras en radicale stellingen aan beide kanten van het spectrum. Wie zich verdiept in de problematiek komt erachter dat – zoals bij bijna alles – de zaken bepaald niet zwart-wit zijn, maar ook deskundigen spreken elkaar helaas tegen over het wel en wee van de vogels. Dit maakt het voor de consument niet makkelijker.

Het spijt de redactie dat op sommige momenten de indruk gewekt kan zijn dat wij bij voorbaat een stelling ingenomen hebben over dit onderwerp. Het begrip ‘diervriendelijke foie gras’ hadden wij bijvoorbeeld moeten vervangen door ‘diervriendelijkere foie gras’ omdat ook wij van mening zijn dat alleen dwangvoedingvrije foie gras echt diervriendelijk is. Dat Marianne Thieme van de PvdD echter blijft ontkennen dat dit fenomeen bestaat en hardnekkig over ‘zieke levers’ blijft praten, ergert ons. Het bestaan van dwangvoedingloze foie gras is een gegeven en aan gebruik van de kreet ‘zieke levers’ kleeft iets demagogisch. Het zonder dwangvoeding produceren van foie gras is echter een zeer moeilijk proces waarbij de gans in feite in het wild gehouden moet worden en in deze zin herkent u de tegenstelling natuurlijk al. Lees hier ons recente artikel over dit onderwerp. Ontwikkelingen zijn echter in volle gang en het onderwerp vraagt nog om veel onderzoek naar alternatieve methoden.

Foie gras: ‘klein probleem’
Evenwel zijn wij het met vele respondenten eens dat foie gras maar een klein probleem is binnen de hele bio-industrie die in de regel weinig respect voor dieren toont. Wij huldigen dan ook de stelling: beschaving kan afgemeten worden aan de manier waarop men met dieren omgaat.


Pieter J. Bogaers

hoofdredacteur

Nota bene:

BijzondereRestaurants is een objectieve niet-commerciële website die kwaliteit onder restaurants inventariseert. Restaurants worden opgenomen die voldoen aan een kwaliteitsdrempel. Restaurantprofielen worden kosteloos geplaatst indien een restaurant voldoet aan één van de volgende criteria: een hoge waardering van de gidsen Michelin, GaultMillau in Nederland en België, Lekker in Nederland en Delta Gids en Gids Lemaire in België (ster, 15 GM, top-100 Lekker, 2 of meer toques in Delta Gids en een 8,5 in de Gids Lemaire of meer) of men is lid van een van de negen balloterende kwaliteitsorganisaties actief in Nederland. De redactie heeft geen inspecterende functie.

De website neemt nieuwsberichten op en publiceert opiniërende artikelen in de vorm van columns.

Nieuw verfijnd borrelhapje

Is dit een duurzaam hapje - minder vis, meer plant - wordt het woord vermeden?

Productontwikkeling staat nooit stil en zo is er nu, als alternatief of als aanvulling op de bitterbal, de zalmbeignet. Het smakelijke krokant gefrituurde balletje werd ontwikkeld door cuisinier Robert Kranenborg in samenwerking met Nico Meijles van Patisserie Holtkamp in Amsterdam. Versvishandel Jan van As zorgt voor de distributie. “Bij de eerste hap is het even wennen”, zegt Kranenborg, “want de vulling is gemaakt op basis van aardappel. We hebben gekozen voor Bintjes die verrijkt worden met gerookte zalm van Zalmhuis Steur (een dochter van Van As, red.), mierikswortel en onder meer zeekraalcress (Salicornia cress) van Koppert Cress. Dat is een zoute en cress met een bite, eigenlijk de jonge fase van de zeekraal, en heeft een veel constantere kwaliteit dan reguliere zeekraal en is bovendien het hele jaar door goed verkrijgbaar.” In de monumentale winkel van Holtkamp aan de Vijzelstraat in Amsterdam (let op de Jugenstil-motieven uit de Amsterdamse School), werd – tussen prachtige taarten – door

alle drie de betrokken partijen de tanden gezet in het nieuwe krokante balletje. Ook een aantal klanten in de winkel keurde de zalmbeignet met instemming; een chic borrelhapje dat goed combineert met wat citroen en wellicht een speciale saus die goed bij iets vissigs past (losgeklopte crème fraiche met verse bieslook lijkt mij wel wat ...).

Kranenborgs zalmbeignet wordt door Holtkamp gemaakt op de plek waar ook 2,5 miljoen van hun beroemde kroketten ieder jaar het levenslicht zien in Amsterdam Slotermeer. En nu maar afwachten of de beignet net zo aanslaat ...

bron: Bijzondere restaurants

Light live wijn?

Afgelopen zaterdag kreeg ik drie flessen LFE, waarin een voor mij nieuwe drank zat. De fles suggereert wijn, maar de inhoud mag niet zo heten. Light Live heet de drank. Op de fles lees je:

Drink je ook zo graag een glas wijn, maar zie je op tegen de calorieën? Kies dan nu voor de wijnen van Light Live. De eerste wijn met een Ik Kies Bewust certificering. Light Live bevat gemiddeld 50% minder calorieën dan reguliere wijn, is gemaakt van kwaliteitswijn en is verkrijgbaar in zowel rood, wit, rosé, en mousserend wit/rosé. Bovendien is Light Live alcoholvrij, dus geschikt voor jong en oud, zwangere vrouwen, mensen die medicijnen gebruiken en ook ‘ BoB’ kan nu genieten van een glas wijn. Light Live is te vinden tussen de wijnen van de supermarkt.

Ik heb meteen een fles koud gelegd. 's Avonds ontvingen we een bekende uit de wijnwereld. Uiteraard was ook zij nieuwsgierig. Met z'n drieën probeerden we de mousserende wijn (0,5% alcohol; in de stille wijnen zit helemaal geen alcohol).
Zelden heb ik zoiets slechts in mijn glas gehad. Mariëlla Beukers schreef het al: "het spul is niet te drinken. De witte heeft de geur van vieze gist en karton, de rosé van penicilline. Ook kun je denken aan ranja met prik... De rode is weer kartonnig en bitter, verder niets."

Het lijkt in niets op wijn en mag gelukkig ook niet zo heten. Neem druivensap, dat is niet alleen veel

goedkoper maar ook veel lekkerder. Ik begrijp überhaupt niet die drang om van een goede wijn eerst de alcohol eruit te halen en dan te zeggen dat het van oorsprong een wijn was. Het lijkt me voral een ingewikkelde en dure manier van sap maken. De 4 euro die het in de super moet kosten is het zeker niet waard.

Marketingtechnisch lijkt het slim, met een Ik Kies Bewust plakkertje en al. Maar voor de liefhebbers van een lekker glas deze zomer….. u bent gewaarschuwd.

Friese Commissiekaas

Lezeres Jetty trof een kaas, waarover haar markthandelaar maar weinig wist te vertellen. Ze schrijft ons het volgende:

Dit kwam ik afgelopen zaterdag tegen op de Lindenmarkt te Amsterdam. De betreffende kaasboer kon mij niet vertellen waarom het zo heet en wat het dan eigenlijk is, behalve dat er veel caroteen in zat. Ik vind de smaak niet bijzonder, beetje plastic cheddar achtig.

Weet foodlog hier misschien wat meer vanaf?

Trouwe bezoekers van Sligro en EmTe weten dat de Brabantse kaasfirma Rooijakkers daar ook te vinden is.
Wie weet het, wat is Friese Commissiekaas voor boeren, burgers en buitenlui en waar komt'ie vandaan?