Het zou ze wel sieren om te melden dat het vlees uit het buitenland komt - zeker als “British made” vermeld staat, maar Lincolnshire en Cumberland refereren inderdaad tegenwoordig aan streekrecepten.
Vroeger was de Cumberland uitsluitend gemaakt van een bepaald ras varkens, maar die is inmiddels al lang uitgestorven. De naam Lincolnshire is naar mijn weten nooit gebonden geweest aan een bepaald soort varken.

Er is een lobby om deze streekproducten een beschermd status te geven, en ik snap wel waarom. Veel grote fabrikanten maken deze worsten in een afgezwakte vorm om bij een bredere publiek aan te sluiten (worsten te dun, vlees te fijn gemalen), maar als deze namen wettelijke bescherming zouden genieten dan zouden veel kleine producenten - die wel authentieke producten leveren - de dupe van worden.

“The revelation has prompted angry reaction from the British pig industry which is regulated by much tougher animal welfare laws than elsewhere on the Continent. (...) According to industry figures, the cost of producing a kilo of pork is typically about one-fifth cheaper in Holland and Denmark, where pig farmers are not bound by strict welfare laws introduced in the UK in 1999.
The same rules, which will ban among other practices the use of sow stalls – a method of keeping pigs in very confined spaces – will not be adopted in the European Union until 2013 at the earliest.”
Zo staat in het oorspronkelijke artikel in de Telegraph te lezen. Niet alleen consumentenverontwaardiging, die overigens verwoord wordt door organisaties die varkensfokkers vertegenwoordigen, maar dus juist verontwaardiging van de boeren (National Pig Association en BPEX, die de Britse varkensindustrie vertegenwoordigt).

Dave, ik dacht altijd dat Cumberland en Lincolnshire beiden naar een varkensras refereerden. Dan heb ik het hier dus niet helemaal goed omschreven.
In ieder geval zijn het nu aanduidingen van verschillende worsten, Cumberland met meer peper en Lincolnshire met oa salie.

Beiden zijn wat wij hier verse worst zouden noemen, het mooie van Engeland is de enorme variatie aan smaken en tradities in dit soort worsten.

Bemoedigend dat er in Engeland een relletje is ontstaan. Dat zie ik hier inderdaad niet gebeuren. Maar is het omdat de Engelsen hun worsttraditie in stand willen houden of een vorm van protectionisme?
Ik heb het idee dat de Engelsen veel nationalistischer zijn over waar hun eten vandaan komt dan wij.

Die variatie in worsten qua smaak zijn in Engeland gebleven, maar je vindt ze in oude kookboeken hier ook terug. Salie om het vet te breken, net als hysop trouwens. Hier hebben we als variatie dan de droë worst met kruidnagel en niet veel anders meer.

Voor echt lekkere droge worst moet je als je in de gelegenheid bent, eens langsgaan bij Slager John van Broekhuizen in Balkbrug. Europees kampioen 2009, en nog veel meer prijzen gewonnen. Droge worst, van lokale varkens, zelfgeslacht, zelfgedroogd in een bunker, en echt enorm lekker van smaak, structuur en kleur. Droge worst met bijvoorbeeld venkel, of rode wijn en zwarte peper, of oregano, of basilicum in olijfolie.. Ook zijn bloedworst smaakte overigens prima!

In Nederland kunnen we het heus wel! :-)

Mmm, klinkt goed. Ook in Heusden bij slager Janson volop zelfgemaakte goede worsten. Maar wanneer ik langs Balkbrug rijd, zal ik een keer afstappen. Dank voor de tip.

Ik kom er langs, als ik vanwege de files even binnendoor rijd, van Zwolle, via Nieuwsleusden, Balkrug, in de richting van Hoogeveen. Nauwelijks om dus…

En elke keer opnieuw moet ik mij bedwingen om niet even te stoppen. Want: lekker! Zo! Lekker!

Jurgen - Je hebt wellicht gelijk over de Lincolnshires, ik zou het niet met zekerheid kunnen zeggen. ik heb wel gehoord (van maar één bron) dat de Lincolnshire vroeger een soort jagers worst was, met niet alleen varkensvlees, maar ook soms met konijn vlees toegevoegd.

Engeland is altijd sterk geweest in het in stand houden van streekproducten - denk alleen al aan al die verschillende regiogebonden kazen - en ik denk dat de populariteit alleen maar groeit met de invloed van celebrity koks, bewustwording over carbon footprint en de toenemende populariteit van “organic” eten.

Ook ik kan John van Broekhuizen van harte aanbevelen. Ben zelf wel eens bij de slacht geweest. Net zo zorgvuldig en rustig als beschreven wordt in NRC van dit weekend bij Slager ter Weele in Oene.
Hij heeft de runderen en varkens van een boer die ze ook langer laat groeien en hangt ze ook wat langer af om meer smaak te krijgen.
Kortom een ouderwetse vakman die zich richt op kwaliteit en smaak.

Die slagerij in Balkbrug van John van Broekhuizen is echt fantastisch.
Zijn rookworst is heel lekker. Ik droog ze wel eens in de koelkast.
Verder een aanrader: gerookt vet spek, heel vet en heel lekker.

De bewoording “culinair nationalisme” slaat de spijker op de kop. Het Verenigd Koninkrijk heeft op zijn zachtst gezegd een tweeslachtige houding ten opzichte van haar Appellations Controlées. Zo was er een rel enkele jaren geleden omdat de beruchte breakfast sausages niet meer “sausage” heten mochten omdat ze te weinig vlees bevatten. Uiteraard lag de schuld in Brussel en niet in de waarlijk miserabele kwaliteit van de meel-met-vet rolletjes van de grote supermarkten. 
Op het hoogtepunt van de BSE uitbraak lag de verkoop van brits rundvlees vrijwel stil. De slagers adverteerden “we sell beef from New Zealand” of andere engelstalige landen - nooit van het continent. Enige tijd later was de angst over het hoogtepunt en verschenen Union Jacks en slogans “buy british beef”. Hoe dan ook, ik heb van deze periode volop geprofiteerd van de lage prijs van rundvlees om meester te worden in de bereiding van Roast beef met Yorkshire pudding.