In de lik met Jan
Het viel ons gistermorgen al op in de Volkskrant. Jan de Boef had vooral last van rijst tijdens zijn korte verblijf in de lik.
Jan blieft namelijk geen rijst.
Gisteravond in de NRC maakte hij pas echt duidelijk hoe erg het daar werkelijk is.
Je krijgt er magnetroneten!
Hij belegde er speciaal een persconferentie over en hamerde, zoals blijkt, flink op het waardeloze voer dat Justitie hem had durven voorzetten.
Waarom had hij niet te klagen over het meubilair en de inrichting? Hij kreeg nota bene een potloodje om een en ander te verbouwen.
Reacties (47)
Het deed me denken aan die mode-muts die tijdens een interview met een blik vol afschuw zei dat ze in het begin van haar carriere wel eens zo krap bij kas was geweest dat ze gehakt had moeten eten. Die mensen leven echt in een andere wereld.
In wat voor een wereld leven we dat je wordt opgepakt, 2 dagen de cel in wordt gepleurd en vervolgen weer wordt vrijgelaten bij onvoldoende bewijs.
De FIOD moest zich schamen!
Grappig dat Robin de gehaktbal memoreert. Een van de lekkerste culinaire creaties die ik ken. Verwende mensen die opeens uit hun doen raken, even de bak in of even een nieuwe heup in het ziekenhuis, hebben het als eerste over wat ze tijdens hun machteloze periode in bed of in een cel te eten kregen.
Een paar jaar geleden meende een Foodlogverslaggever nog dat het interessant is om te vertellen wat je in een ziekenhuis te eten krijgt en schamperde over een ‘volkse gehaktbal’.
Kak klaagt. Ik zou voor zo’n gehaktbal mijn heup...nee, nu ga ik te ver.
@Klootwijk. Robin memoreerde gehakt, niet een gehaktbal. Da’s een groot verschil. Gehakt houdt vaak in dat er gemakshalve nare groenteprutjes mee worden gemaakt. Voor een bal gehakt moet je wel even je best doen.
Mevrouw Boucher zegt: ‘Gehakt houdt vaak in dat er gemakshalve nare groenteprutjes mee worden gemaakt.’
Maar wat wilt u nu als u wordt opgesloten, rijst?
Wat is er mis met boevenvoer?
Er was een tijd dat ik vanuit zeeuws-vlaanderen geroepen werd den Hollandsche Armee te versterken. In die tijd (67-6) werd er in de kazernes nog echt gekookt. Het was beslist niet slecht, maar ook niet zoals bij ‘ons’. Het was zelfs redelijk gevarieerd.
Wat mij opviel, was dat vooral Hollandse stedelingen geen donder gewend waren en heel veel ‘vies’ vonden. De boertjes zoals ik, en die uit Friesland, Achterhoek en Limburg snapten er niets van.
En ik herinner me, dat een mager jongetje met een brilletje dat verdomd veel op Jan de Boef leek, altijd zijn bordje liet staan.
Zo te horen is hij nog steeds niet veel gewend…
Daar heb je het brilletje weer (Guillaume). Designbrilletje? Wilders zit werkelijk overal.
Bouvrie klaagt over rijst die hij kreeg in de gevangenis. Laat hem sukkel zijn en maak het niet erger, opa Guillaume.
Verdomd Wouter ...! Jij was dat ventje die aan tafel altijd de vis van anderen weg bietste ! Nou herinner ik het me !
Overigens, als je nog ooit eens naar zeeuws-vlaanderen komt hoef je je boterham niet op het fietsveer op te eten, maar mag je bij ons aanschuiven. Wel ruim van te voren plannen. Is dat niet aardig ? We hangen het statieportret van Wilders zo lang wel in de schuur.
Ik kan er echt niet opkomen, Dick. En het ook niet vinden/googelen. Het is zo’n mode mevrouw die lijkt een beetje op Ellen Brusse, zo’n typje. Amsterdams natuurlijk. Zal wel op de PC Hoofdstraat een winkeltje hebben. Gok ik. Iemand een naam? Dan zoek ik er daarna het filmpje wel bij…
In de Den Haag Centraal legde een advocaat een keer uit dat de kwaliteit van het eten in huizen van bewaring en gevangenissen zeer wisselend is. Er zijn gevangenen die expres aankoersen op overplaatsing om zo in die in Zoetermeer te komen (zeg ik uit mijn hoofd), omdat de ingezetenen daar zelf mogen/moeten koken. Bij de gedetineerden van het Joegoslavië-tribunaal schijnt het eten ook beter te zijn, maar daar kom je alleen als je verdacht wordt van oorlogsmisdaden. Des Bouvrie had de pech van een klein HvB met alleen een magnetron. Zal een soort Struyck-maaltijd zijn geweest.
Wel apart dat de NRC en de Volkskrant er zo uitgebreid over berichten over een nieuwtje dat niet groter zou hoeven te zijn dan bekende interieurdesigner met groot politievertoon opgepakt wegens correctie factuur.
“bekende interieurdesigner met groot politievertoon opgepakt wegens correctie factuur. “
Dat zijn zijn eigen woorden he? Hij kan zeggen wat ie wil, net zo onnozel doen als zijn vrouw de eerste dag, justitie mag er toch niks over zeggen. Ik wacht liever nog even af.
Laten we in ieder geval van het brilletje afblijven. Intellectuelen mogen dan weer eens door een meneer Wilders op de korrel zijn genomen als wereldvreemde sjempotkijkers, dat geeft nog geen recht om iedereen die iets verkeerds doet als een brilhannes af te schilderen of om te leggen zoals dat gebeurde in ‘heilstaten’ die niet van pottekijkers of lezende mensen hielden.
Jeemig ja, ik heb ook een brilletje.
De naar Tilburg overgeplaatste Belgische boeven klagen dat ze te weinig frietjes krijgen. Er is blijkbaar meer mis met het Nederlandse gevangenisvoedsel. Een open kans voor een topkok om een gevangenismaaltijdlijn te beginnen. Jan de Boef kent er vast wel een paar.
Robin, het was in ieder geval niet Irene van Lippe, die toen nog mevrouw de Bourbon ofzo was, die beweerde zo ongeveer: iedere moeder kan koken, want hoe moeilijk is het om biefstuk te bakken en sla te maken?
Onlangs is het bajeskookboek uitgekomen. Met recepten en tips. Bijvoorbeeld hoe een tosti te maken zónder tosti-ijzer: met behulp een strijkijzer. Of hoe je een ei perfect kookt in het koffiezetapparaat. Creatief en back-to basics. Maar ja, Jan de Boef is dyslectisch, dus die zal het niet lezen.
Een gevangenismaaltijdenlijn door een topkok? In wat voor tijden leven we? Laat de dames en heren zelf koken en resocialiseren. Dat is nog hip ook.
Te gevaarlijk met al dat keukengerei? Dan moet je er maar buiten zien te blijven.
Neem van mij aan Henny dat er in de bajes verschrikkelijk goed én lekker wordt gekookt.
Margje wat goed zeg, wist ik niet, dat je in de gevangenis een strijkijzer krijgt, weer iets om me geen zorgen meer over te hoeven maken. En Henny ik geloof dat je heel goed kunt koken zonder gevaarlijk keukengerei. Ja nee, eh, een strijkijzer…
Ik pieker nu al uren mee aan Robin’s blonde modemuts, maar kom er maar niet op. Wie helpt even mee Jan’s culinaire snobisme in het perspectief te stellen van Dat Soort Mensen?
Ik ben erachter! Het was Sheila de Vries. Alleen kan ik het filmpje nergens vinden. :-(
Ik keek net even naar The Devil Wears Prada met de dames Streep en Hathaway. Ik moet bekennen mevrouw De Vries niet eens te kennen.
In een van de vele pauzes zag in reclame van de Keurslager langskomen met reusachtige gehaktballen. Ook al slechte smaak.
Kom maar op met dat fragment. Ik hang het eronder.
Ik denk dat ze het uit de online uitzending geknipt hebben want kwam het niet tegen. Maar ze heeft het echt gezegd, genoeg reacties daarop op internet te vinden…
Snobisme of niet. Instellingseten (gevangenissen, ziekenhuizen) is vaak niet het lekkerste eten. De smaak moet voor iedereen geschikt zijn waardoor het eten geen smaak meer heeft. Het eten wordt soms 100 km verderop gemaakt, op bordjes verdeeld, in kasten geplaatst die het opwarmen. Ik werk al jaren in instellingen, en gelukkig draai ik diensten waardoor ik niet vaak hoef mee te eten en mijn eigen eten kan meebrengen. Maar als ik dan eens pedagogisch mee eet en een warme maaltijd nuttig wordt ik er vooral winderig van en heb ik zodra het opgeblazen gevoel verdwenen is weer trek. En dan maakt het niet uit of het rijst, aardappelen of gehaktballen waren. De kwaliteit van instellingseten laat vaak te wensen over.
@Fleur. Wat je daar schrijft over de smaak van het eten in instellingen is meer dan triest. Voor mensen die daar langdurig of voor altijd moeten verblijven zijn maaltijden toch kleine hoogtepunten van de dag. Vooral voor (oudere) verpleeghuis-patiënten vind ik het een blamage dat men in dit welvarende land niet in staat is behoorlijke en smakelijk maaltijden te leveren aan deze groep mensen die niet meer voor zichzelf kunnen zorgen of mogen zorgen.
De afgelopen winter heb ik zeer regelmatig iemand opgezocht die moest revalideren en daarvoor in een verpleegtehuis was gestationeerd. Ik constateerde hetzelfde wat jij daar nu schrijft. Zelfs de lunchkar- met soep en boterhammen rook zo wanstaltig dat het de persoon die ik opzocht alle trek in eten benam. Dat is een slechte zaak, temeer daar oude, revaliderende mensen goed moeten eten om aan te sterken. Ik bracht haar regelmatig een vers schoongemaakte haring en daar hield ze het dan die hele dag op uit (zo bleek mij naderhand). En van anderen kreeg ze grote repen chocolade en die knabbelde ze ook achter elkaar op.
Kunnen de maaltijden in instellingen nu echt niet lekkerder en beter? Minder Knorr-smaak en bremzoute sausjes en meer vers gekookte groenten.
Maar nou die scheten. Fleur, denk je echt dat die van dat eten komen? Er lezen hier mensen mee die je veel preciezer dan ik kunnen vertellen hoe dat zit: te weinig beestjes in je darmen. Die staken niet als ze weten dat je boeven- of ziekenhuiseten krijgt. Ze zijn nl. zo geprogrammeerd dat ze altijd aan de slag zijn.
De afgelopen twee jaar heb ik getracht één van de grote zorginstellingen (13 locaties) te assisteren in hun queeste naar beter eten en gastvrijer helpen. Men wil wel, graag zelfs, maar het gaat toch om een instelling met semi-overheidskarakter. Anders gezegd: de mensen met passie voor voeding moet je er zoeken met een vergrootglas. En laten die nou nodig zijn voor de uitvoering?
De ‘markt’ is vrijgegeven, maar de verdiensten voor de instellingen zijn wel gestandaardiseerd. Ook dat maakt een kentering lastig. Niet onmogelijk, alleen lastiger.
Mochten er zorginstellingen zijn die meelezen en mee willen in ‘de vaart der volkeren’: ik help graag!
Mark Soetman @ De ‘markt’ is vrijgegeven, maar de verdiensten voor de instellingen zijn wel gestandaardiseerd.
Kun je misschien aan mij als buitenwacht uitleggen wat die zin precies inhoudt.
En verder: Als ik lees dat niemand wezenlijk geïnteresseerd is bij die instellingen hoe de maaltijden smaken, dan moeten die verantwoordelijken een andere baan zoeken lijkt mij zo. Op de schop met dat systeem.
Ik heb wel meer personeel in dat bewuste verpleegtehuis horen zeggen (en ook dames van de thuiszorg die voorheen in verpleegtehuizen werkten) dat het eten in die instellingen niet te eten is en dat ze altijd zelf hun maaltijd van huis meenemen. Kun je nagaan. Het is gewoon misdadig de cliënten van zorginstellingen te dwingen dergelijke ellende te eten - en dat iedere dag.
Ik bedoel ermee, dat de zorginstellingen sinds kort met elkaar concurreren, waar vroeger een toewijzingsbeleid was. Minder overheidsregulering dus. Hoewel? Je MOET nu een verwijsbriefje van een arts hebben om binnen te kunnen en de bedragen die een zorginstelling in rekening mag brengen zijn beschreven. De instellingen hebben wel mogelijkheden om dat uit te breiden, maar alleen als ‘extra’.
Dat het personeel zijn eigen eten meeneemt is veelzeggend en een waarheid als een koe. Het argument heb ik ook gebruikt als zo’n interne beleidsmaker me probeerde te vertellen dat ‘het nu helemaal zo slecht nog niet is’. Alleen at hij het zelf nooit....
Ook deel ik je mening dat ‘die verantwoordelijken een andere baan moeten zoeken’. Wil iemand dan wel snel beginnen met het fokken van mensen met passie? Anders hebben we heel snel een heel groot en nijpend tekort.
@Mark Soetman. dank voor je informatie. Het eerste deel is mij niet helemaal duidelijk. Hoezo concurreren? De instellingen kopen hun maaltijden toch in bij maaltijdproviders, kleine bedrijven die dit soort meuk met behulp van de computer koken en verpakken en houdbaar maken door allerlei toevoegingen.
En krijgen instellingen van de overheid een x-bedrag voor een maaltijd per cliënt? Zoja, dan weet je meteen waar het probleem zit. Zo goedkoop mogelijke inkoop. De verdiensten op de maaltijden worden gebruikt om andere gaten te dichten.
@Florine. Ze kunnen ELKAAR nu beconcurreren, elkaars bejaarden paaien. Of het gebeurt en of het zinvol is, laat ik in het midden.
De meesten kopen inderdaad bij de Huuskes en Sander Gourmets van deze wereld, die meteen alle diëten kant-en-klaar oplost. Smakeloos, maar adequaat. Zelf vinden deze producenten hun product geweldig. De eindgebruiker blijkt minder enthousiast. Met de toevoegingen valt het mee overigens. Het smaakt gewoon naar gepocheerd bordkarton.
Inderdaad liggen de door te berekenen bedragen voor een maaltijd vast, alleen betaalt niet de overheid, maar de consument dat. Waarschijnlijk is het een maatregel om oud worden voor alle lagen van de bevolking (eindgebruiker) betaalbaar te houden. Het gevolg is dat de instellingen graag beter eten willen serveren, maar zijn ze bang voor meerkosten. Natuurlijk kan het voor hetzelfde bedrag of zelfs minder, maar je moet dezelfde muur 250 keer afbreken door de overlegstructuur waar deze instellingen in vast zitten. Alle lagen beslissen mee. Hoera!
Als ik zo zie wat de gemiddelde Nederlander dagelijks bij elkaar kookt denk ik dat het instellingenvoer daar niet zo ver vanaf ligt. Sterker nog, dat het beter zal zijn dan ze thuis gewend waren.
Ik moet zo onderhand lachen over wat er op Foodlog zoal voorbij komt. De ene topic staat bol van mili en microgrammen eiwitten, vetten, koolhydraten en zelfs ijzer om maar zo gezond mogelijk oud te worden en vervolgens door die hoge leeftijd in een bejaarden of verzorgingshuis terecht te komen om daar met kant en klaar meuk te worden vermoord. En waag het niet om er iets van te zeggen want dan ben je opstandig en wordt de medicatie aangepast om je als een zombie in een rolstoel de laatste dagen te laten slijten.
@Mark Soetman. Elkaars bejaarden paaien? Dat zal wel meevallen. De wachtlijsten zijn lang dus van kiezen is geen sprake, laat staan dat het vrije marktsysteem op deze sector kan worden losgelaten.
De rest van je verhaal is om moedeloos van te worden. Waarom mensen niet bij laten betalen zodat ze betere kwaliteit eten krijgen als ze dat graag willen.
‘Waarom mensen niet bij laten betalen zodat ze betere kwaliteit eten krijgen als ze dat graag willen.’
Dat kan dus, maar alleen bij het individu, niet als organisatie.
En de vrije markt is nu realiteit, maar inderdaad, door de wachtlijsten zullen we er voorlopig niet veel van merken. Zoals ik al zei, ‘of het gebeurt en of het zinvol is, laat ik in het midden.’
Helaas is het exploiteren van een instellingskeuken te duur voor de samenleving. De keuken is 365dagen p.jaar open en wordt maar anderhalf to tweeënhalf uur per dag gebruikt de rest is logistieke bijzaak.
Er zijn verschillende instellingen die heel lang een heel bekwame maaltijd serveerden. Het verpleegtehuis dat nota bene bekend werd om zijn pyjamadag stond zeer hoog aangeschreven om zijn keuken (gisteren nog met de voormalig chef-kok gesproken).
In bejaardentehuizen en verpleeginstellingen wordt nauwelijks nog zelf gekookt. De maaltijd wordt voor een belangrijk deel geassembleerd waarbij de kwaliteit wordt afgestemd op de verwerkbaarheid aan de opschepband ipv de smaak van de bewoner/patiënt. Hier wordt veel over gesproken en men is druk om de kwaliteit te verbeteren maar is momenteel overgeleverd aan wat de handel bied en dat gaat op het scherpst van de snede. Ik moet wel zeggen dat de ontwikkelingen snel gaan en de kwaliteit toeneemt.
Het verschil met eten dat je in de lik voorgeschoteld krijgt is er wel degelijk. bijvoorbeeld nasi bevat beduidend minder vlees dan je in een ziekenhuis zou krijgen.
Oma zat jarenlang op de gesloten afdeling van een verzorgingstehuis. ‘s Morgens worden de bewoners aangekleed en naar de huiskamer gebracht, waar de radio aanstaat, waar ze hun natje en hun droogje krijgen, terwijl ze over of op tafel hangen en niks meer zeggen. De maaltijden zijn het hoogtepunt van de dag. Eens in de zoveel tijd namen we iets lekkers mee voor de hele afdeling. Alhoewel diep dement, braken ze de tent af voor haringen en roggebrood. De emotie van herkenning, diep in hun hersenpan opgeslagen, was ontroerend. Schrijnend was ook het gebrek aan geld onder deze mensen. Geen geld voor kleding of bijvoorbeeld een lekker stukje zeep.
Ik gun ze de mogelijkheid om betere maaltijden tegen betaling te kunnen bestellen, maar hoe lekker zit je daarvan te smikkelen als je buur het moet doen met het prakje van de dag?
En als het over Jan gaat....ik verbaas me er het meest over dat deze kwestie tot GROOT nieuws van dit formaat werd verheven. Dat vind ik ernstiger, dan het feit dat hij zich over de rijst beklaagt. Alsof er in de wereld geen (nieuws) waardiger feiten zijn. Een klein sec kolommetje van 200 woorden op pagina ?? had volstaan.
Joyce Huisman @’Ik gun ze de mogelijkheid om betere maaltijden tegen betaling te kunnen bestellen, maar hoe lekker zit je daarvan te smikkelen als je buur het moet doen met het prakje van de dag?’
Je maakt daar een punt. Maar moet dat nu een doorslaggevend argument zijn om die mogelijkheid niet in te bouwen? Hoever gaat solidariteit? En om hoeveel geld gaat het? En sommige bewoners van die verpleegtehuizen vinden het eten wel lekker, ook dat heb ik gezien. Die zitten te smikkelen. Maar voor wie het eten niet lekker vindt, zijn de maaltijden een absolute bezoeking. En dat is dan de invulling van het staartje van hun leven. Er moet toch een oplossing mogelijk zijn het leven daar iets te veraangenamen met lekkere maaltijden. Gewoon vers gekookt eten. Echte gebakken aardappels i.p.v. opgespoten bordkarton dat eruit ziet als een gebakken aardappeltje maar volkomen geen smaak en beet heeft. (Ik geef maar een klein voorbeeld van iets simpels dat ik zelf heb geproefd en met moeite kon doorslikken.)
Ergens las ik in deze draad dat die keukens niet full time bezet zijn en dat dat geld kost. Ik heb ook veel lege bedden in ziekenhuizen gezien, die zijn ook niet full time bezet en dat kost ook geld. Ik vind dat geen eerlijk argument om de keukens niet meer terug te brengen in verpleegtehuizen. Misschien moet er anders gerekend worden en meer met vrijwilligers/werklozen/taakstraffers gewerkt worden in die keukens. Het is de moeite waard het opnieuw te bekijken want instellingen hoeven geen winst te maken en de bedrijven die deze maaltijden produceren voor instellingen moeten wel winst maken. Alleen dat al…
Beste Florine, Deze oma ken je overigens. Ze was een grote fan van je. De vrouw van Jopie. Ja, sommige bewoners vinden het prima te doen. Het aantal mensen dat thuis iets maakt dat met minder inzicht gekookt is, zou ik niet graag de kost willen geven. De solidairiteitsgedachte is voor mij een spagaat. Maar dat was het ook voor oma. Als we iets meebrachten wilde ze het altijd meteen delen, want haar tafelgenotes vielen bijna om van verlangen. Iets anders is dat de kwaliteit nodeloos geweld wordt aangedaan. Door alle stomme regeltjes. Keukens centraal elders ver van het tehuis. Daardoor krijg je bordkarton. Omdat de logistiek van knapperig gebakken aardappeltjes een drama maakt.Het is ook ten strengste ( ) verboden om bepaalde etenswaren mee te nemen. Voedsel wordt vulling.
Keukens moeten terug naar tehuizen. Loopt er niet een project om voedsel in instellingen onder de loep te houden. Uberhaupt is er vanuit de medische wereld meer belangstelling/erkenning van de invloed van voedsel op onze conditie; zeker als het om zieke en kwestbare mensen gaat. Hartelijke groeten uit Fryslân Boppe.
@Joyce Huisman. Dat vermoedde ik al Joyce.Ik heb heel veel goede herinneringen aan haar en Jopie én natuurlijk aan die heerlijke gerookte paling van Jopie. Mensenkinderen wat waren die altijd lekker. En zoals Ietje boterhammen kon klaarmaken was er niet gauw een tweede. Toen Johannes, de reuzenpaling die Jopie eens heeft gevangen en niet wilde opeten omdat hij hem als zijn vriend beschouwde, op een kwade dag dood in zijn aquarium op het erf lag en Jopie diepbedroefd was, heeft Ietje droogjes gezegd: ‘jammer, daar hadden we mooie plakken van kunnen snijden’. Ze was ook erg van zuring plukken buiten in de tuin en die blaadjes tussen de boterhammen stoppen. Ik begrijp uit je verhaal dat ze er niet meer is.
Of er een project loopt om de maaltijden in instellingen onder de loep te houden weet ik niet. Wel zijn er af en toe topkoks die een poging wagen goede maaltijden te ontwerpen voor ziekenhuizen en zorginstellingen. Ik geloof dat Pascal Jalhay daar een aantal jaren geleden mee begonnen is. Maar hoe dat loopt weet ik niet.
In ieder geval heel attent van je dat je liet weten dat het om Ietje ging. Wonen jullie nu in dat leuke huis met tuin aan een watertje daar in Workum?
Hartelijke groet terug uit de grote stad .
Als ik heel hard roep, kun je me horen, Joyce, maar digitaal kan het ook.
‘Keukens moeten terug naar tehuizen’. Jawel. En zo snel mogelijk! Maar dat gaat voorlopig niet lukken. Voedsel is niet alleen tot vulling verworden, zoals je schrijft, maar ook tot handelswaar (wat het natuurlijk al lang is, maar hier bedoeld m.b.t. dit onderwerp). Het tehuis koopt elders, waar het het goedkoopst is, het eten voor de bewoners in. Waarom? Niet (alleen) uit gemakzucht, maar vooral omdat de directie, geprivatiseerd, weet je nog?, moet concurreren met andere tehuizen. En dan blijken bewoners eerder te vallen voor een aantrekkelijk kamertje met mooi uitzicht dan voor goede voeding.
Beste Willem. Ik doe aan wishful thinking. Omdat ik denk dat het helpt. Verder geloof ik alle verhalen uit de quantum mechanica. Als je je lang genoeg ergens op focust, dan moet het lukken. Als ik heel hard wens-wens-wens, dan geloof ik er heilig in dat het moment eraan zit te komen, dat ook de overheid en andere instanties gaan inzien dat goede voeding weliswaar geld kost, maar dat het nóg véél meer geld bespaart. Omdat de kosten van de gezondheidszorg ontploffen en de link tussen voeding en gezondheid geaccepteerd is. Met andere woorden: zodra dat besef nog ietsjes verder doordringt, dan wordt anders tegen de waarde van goede voeding aangekeken en dus ook tegen de kosten. Hoe dat in tehuizen niet werkt is duidelijk. Net zoals de frisdrank- en snoepautomaten ook de cash cows van scholen zijn en (dus) staan waar ze staan.
Keukens moeten terug naar tehuizen. Samen koken, piepers jassen en ‘s middags de geur van dobberende ballen in de pan ruiken.
Florien, ik ben met een boek bezig. Jopie’s verhalen gaan verschijnen en ik wil je graag daarin opnemen. En nee, we wonen niet in dat leuke huis. Daar woont een heel aardige mevrouw die net als Jopie geniet van het uizticht. Hoe kan ik je bereiken?
