Duurzaam uitgeschaafd
Eind 1981 belandde hij nieuw in mijn studentenkeukengerei. Nu is hij uitgeschaafd. Mijn trouwe Brabantia kaasschaaf is losgekomen van zijn handvat en mijn vrouw besloot een nieuwe te kopen. De Brabantia deed trouw zijn werk in het veeleisende en multifunctionele studentenleven. Hij sneedt ook komkommers en wortels in plakjes en ontschilde meer dan waar hij eigenlijk geschikt voor was. Daarna ging hij mee samenwonen. Sinds 1989 kreeg hij een luxe leventje. Vrijwel dagelijks een douche in de vaatwasser. Nu, na bijna 29 jaar, dreigt hij het huis te moeten verlaten. Waarom eigenlijk? Hij schaaft nog prima. Het handvat is volkomen egaal gekrast, maar niet gebroken of gebarsten. Het blad moet weer even in de steel worden gelijmd. Dat is alles.
Wat een duurzaam ding, zo'n Brabantia! Bijna 29 jaar trouwe dienst is geen kattepies. Waarschijnlijk kunnen er nog wel 10 bij.
Tis te gek om hem weg te doen. Respectloos zelfs.
Een vraag derhalve aan de regering, ook al is die demissionair en mag die zich niet meer wezenlijke problemen bezighouden: welk logootje leert me nou om de boel gewoon even te lijmen en echt duurzaam te wezen?
Reacties (21)
Ik denk dat een ‘oud’ initiatief door Platform 21 hierbij aansluit…
“Stop recycling. Start Repairing”
http://www.platform21.nl/page/4315/nl
Het voordeel van repareren is dat, zoals je in dit artikel merkt, je de band die je met een product hebt opgebouwd kunt bewaren. Want wees eerlijk, zal een nieuwe kaasschaaf ooit het kwalitatieve beeld van deze oude kaasschaaf kunnen vervangen? (ook al is de nieuwe in werkelijkheid beter)
Hmmm, regeringen, lijmen, en dan dat fake-woord. Jij vraagt nogal wat. Daar halen ze misschien wel nooit meer de vooropgestelde 4 jaar.
“Wezen zijn kinderen zonder ouders.”
“Het voordeel van repareren is dat, zoals je in dit artikel merkt, je de band die je met een product hebt opgebouwd kunt bewaren.”
Maar hoe ver moet je daar in gaan? Ik ken mensen die trots zijn dat hun wasmachine van 25 jaar oud nog met tie-wraps en duck-tape aan elkaar hangt en zodoende nog functioneerd.
Maar hoe duurzaam is dat? Immers een nieuwe machine verbruikt minder energie en water. En is derhalve veel duurzamer.
Bees heeft daar helemaal gelijk in…
Dat was ook de kritiek tijdens een lezing door platform21. Voor kleine producten zoals hier of een fiets, brommer, kleding, klein huishoudelijke elektronica werkt dit. Producten als koelkasten en wasmachines kun je in sommige gevallen na pak en beet 7 jaar beter vervangen (ook werkend). Maar dit is als ‘leek’ lastig te bepalen en moeten er al ingewikkelde berekeningen via Life Cycle Analysis (LCA) aan te pas gaan komen, waarbij je ook productie en grondstof delving meerekent.
Maar waar veel mensen en in dit geval ook platform21 zich aan ergerde is het feit dat soms kleine defecten aan kleine gebruiksvoorwerpen onherstelbaar zijn of onbetaalbaar om te herstellen. Zelf heb ik in een electronica winkel gewerkt en kun je bijvoorbeeld soms beter een nieuwe strijkbout kopen als alleen de stekker kapot is, omdat materiaal + uurloon duurder is dan een nieuwe…
Kortom, het blijft een onderwerp zonder een eenduidige oplossing, wat het weer lastig maakt…
Er rijden er ook opvallend veel milieubewust uitziende mensen in zo’n oud slurpend koekblik van een Volvo 240 van 30 jaar oud. Auw, al weet ik nog altijd niet wat erger is: sloop en hergebruik van zo’n ding of wat extra uitstoot. Maar voor m’n stoelen en brave schaaf weet ik het wel zeker. Hoe lang blijft een Ikea keukenstoel staan?
Waarom weer een algmene regel, terwijl iedereen met een gezond verstand kan begrijpen waar het probleem zit in al die kleine dagelijkse dingetjes?
De vaatwasser is een mooi voorbeeld. We kochten pas een nieuwe. Zo’n zuinige van een goed merk, maar dan van de vorige serie (in de ‘oude voorraad’ uitverkoop). Ik vroeg nog wat het verschil was met de nieuwste. Ik meen 2 liter per beurt, maar toch wel zo’n 2%. Meneer de verkoper zei: “wat dacht u wat u allemaal aan uw water kunt doen onder de douche?” Daar ging weer een milieukeur. Het gaat om op z’n minst net zoveel om mijn gedrag als dat van de geavanceerde technologie van de heren Siemens en Miele.
De keuze wanneer je iets moet gaan vervangen is lastig.
Op mijn werk ligt het moment van vervanging redelijk vast. Zijn de reparatie kosten meer dan 30% van de kosten van een vervangend exemplaar, dan wordt er gewoon nieuw besteld.
Wat betreft je kaasschaaf. Als mijn gereedschap(keukengerei, schroevendraaiers of wat dan ook) gebreken vertoond gaat het gewoon weg.
Het spreekwoord “Goed gereedschap is het halve werk” heeft zich al meer dan eens bewezen.
Het kan je veel tijd en verwondingen besparen.
@ Jeroen “Zelf heb ik in een electronica winkel gewerkt en kun je bijvoorbeeld soms beter een nieuwe strijkbout kopen als alleen de stekker kapot is, omdat materiaal + uurloon duurder is dan een nieuwe?”
Ik heb al twee keer een nieuwe printer gekocht omdat de cardridges van de Epson net zo duur waren als een hele nieuwe HP met cardridges. Niet echt duurzaam nee… en ik durf hier al helemaal niet te vertellen in wat voor auto ik rijd.
@jeroen: Het is tegenwoordig toch zelfs bedrijfspolicy om niets te repareren, tenzij het onder de garantie valt, anders rekenen ze tegenwoordig ruim 80 euro per uur of zijn de onderdelen zogenaamde niet meer te krijgen of zijn de onderdelen zo duur dat ze je dwingen om een nieuw product aan te schaffen.
@Dick: je auto vergelijkingen van de laatste dagen zijn vrij krom. Zeker in deze is al aangetoond dat klassieke auto’s lang niet zo vervuilend zijn als dat men zegt dat ze zijn. Vaak door de bijkomstigheid dat moderne auto’s veelal zwaarder en groter zijn zodat ze er veiliger op worden.
@dees
tja printers… de prijs van de printer wprdt laag gehouden, soms onder de kostprijs voor de fabrikant. Vervolgens verdienen ze bizar veel aan de inkt.
@marnix
waar ik werkte was het niet perse bedrijfspolicy… het vreemde was wel dat men liever nieuw verkocht (hogere omzet) terwijl op een repartie (uurloon) meer verdient werd en de klant komt 2 jaar later alsnog een nieuwe kopen. Maar daar had die winkel zelf ook een kleine werkplaats terwijl dat tegenwoordig bijna overal uitbesteed word en krijg je vervoer + handeling + winstmarge over de reparatie. Maar zelfs in eigen beheer was de reparatie vaak niet rendabel.
Heb ik de laatste dagen meerdere autovergelijkingen gemaakt? Ik ben me van geen kwaad bewust.
De audi, vw, porsche vergelijking Dick, waarbij je van mening was dat er virtueel geen verschil omdat ze op hetzelfde platform zijn ontwikkeld. Maar goed is een beetje een discussie over de vorm en niet over de inhoud, dus soit.
En niet te vergeten, de Skoda! Dezelfde case doet zich nu voor op het gebied van eten: Lays doet zichzelf crowd sourced een nieuw smaakidee.
Met die auto’s - het was een wat ander kader - bedoelde ik overigens dat er reëel weinig onderscheid is en de rest ‘onderscheidende’ cosmetica.
Dick: doet me erg denken aan de Doritos actie die Geenstijl toen won, alleen met 25k en 1% van de omzet is de prijs hier een stuk leuker.
Dierbaar keukengerei, zoals de kaasschaaf van Dick, dat al zo lang meegaat en nut en kwaliteit bewezen hebben, verdienen het om gerepareerd te worden als het enigszins tot de mogelijkheden behoort. (Konstructielijm doet wonderen).
Los van de sentimenten is het ook nog zo dat sommige kleine gebruiksvoorwerpen bij lange na niet zo goed zijn als de oude of heel oude. Om een alledaags voorbeeld te geven. Ik bezit een 77 jaar oude platte groenterasp voor fijn, plakjes, middelfijn alsook voor julienne (smalle reepjes) Die combirasp met 4 verschillende functies koester ik, en wel om de volgende redenen:
1. Hij is van dik metaal gemaakt dat niet doorbuigt als je er een beetje kracht op zet bij het raspen of schaven.
2. Hij is plat zodat hij nauwelijks enige ruimte inneemt bij het opbergen (aan een haakje achterop een deurtje van een aanrechtkastje (en dus ook snel bij de hand).
3. Hij is in een handomdraai afgespoeld (niks vaatwasser).
4. De fijne rasp is perfect scherp en raspt als geen andere combi-schaaf citroenschil, een veelvuldig gebruikte funktie in mijn keuken.
5. Maar het fijnst van al is de julienne functie waarmee snel even wat lucifer-dikke reepjes wortel, komkommer of courgette verkregen worden voor door de sla.
Er hoeft dus geen keukenmachine te worden gebruikt (geeft vervelend schoonmaakwerk), geen mandoline (zo’n houten of plastic plankje met een instelbaar schaafmes voor geribbelde plakjes of julienne)te worden geinstalleerd en ingesteld.
Kortom, koester het oude, functionele keukengerei. Veel bevredigender in gebruik en veelal ook mooier van ontwerp en materiaalkeuze dan nieuw.
Alles leuk en aardig, maar ik denk dat lijmen niet gaat lukken. Ten eerste kunststof op metaal, dat is al moeilijk, ten tweede zie je aan de vorm van het metaal dat het als het ware ook nog “in het haakte” haakte en dat zal op zeker nu zijn doorgesleten. En aangezien je bij het gebruik precies kracht zet op die verbinding denk ik dat ie het niet lang vol zou houden. Die trek je zo weer uit elkaar.
Dus allemaal leuk bedacht, maar je vrouw was weer eens de wijste. ;-)
@Dick. Robin kan het bij het recht eind hebben, maar ik zou het nog even proberen met wat konstructielijm. Je kunt je oude kaasschaaf altijd nog weggooien. Dat is sowieso een vriendelijkere aanpak, eerst proberen te repareren en als dat niet lukt kun je altijd nog een nieuwe kopen. Een dag zonder kaasschaaf is wel te overleven; er zijn per slot van rekening ook altijd nog messen.
Zelfs zonder dat handvaatje doet’ie het nog. Zo denkt een echt duurzame vrek.
Dick, je kunt er weer de mogelijkheden van inzien… Nu kun je een handvat van een nieuwe flitsende ergonomische en vooral eclectische schroevendraaier of gewoon een mooie oude deurknop (misschien geeft het wel een verbeterde trekkracht) bevestigen.
Ja, met een nijptang vasthouden, dan doet ie het nog prima. Haha.
Zo had ik ooit een auto waarvan het raampje tijdens het rijden spontaan 5cm naar beneden kwam. In de winter of met regen niet fijn. Maar met je knie tegen het zwengeltje ging het nog best. (blauwe plekken nam ik op de koop toe) En toen de ruitensproeier het begaf reed ik rond met een spuitfles sop onder handbereik. Raampje open, pssssst psssssst. Ging ook prima. Alleen anderen vonden het maar raar. Maar met duurzaamheid had dat niks te maken, meer met laksheid en gelatenheid. :-)
Als je ‘m perse wilt behouden kun je er misschien na het verlijmen een gaatje doorheen boren en daar een soort popnageltje/stangetje in proppen.
@Dick, laat een RVS handvat aan de schaaf lassen. Kijk op http://www.ilocal.nl/search?what=lassen&where=Utrecht&am p;x=0&y=0 voor dichtsbijzijnde lasserij. Ik schat 4km. Mooie wandeling.
