Een pijpje bier krijgt vier groene stippen, dat is eindelijk gerechtigheid. Coca Cola Light is ook gezond.

Vervelen ze zich bij de Consumentenbond? In je eigen blad een eigen medewerker gaan citeren met een in de lucht hangende opmerking… Wat een tijden. Mensen worden niet dik door onwetendheid en niet dun door onnozele stoplichten.

Jazeker Wouter, eens. Maar toch is het bijzonder dat de Bond die ons consumenten moet beschermen zulke, de facto strafbare zaken tegen die arme argeloze Nederlandse burger zegt.

Dat ze er geld voor krijgen geloof ik niet. Dat ze zich vervelen ook niet. Dat ze nodig weer naar een gezond-verstand-school moeten en wat scherper mogen gaan nadenken over hun positie en rol, ja, dat denk ik wel.

De Consumentenbond moet per definitie kritisch staan tegenover dit soort labels. Want of er nou één of tien labels zijn: wat schiet de consument er mee op? De Consumentenbond zou kunnen inventariseren welke informatie de consument wél wil en waar de consument niét op zit te wachten.

Als ik het zo lees zijn er eigenlijk drie vragen:

1) Heeft de consumentenbond een rol in het voorlichten van consumenten (=Ja) en betekent dat dat ze met een label zouden moeten komen? Mijn mening hierover komt overeen met die van Lizet (zie post hierboven). Kortom de consumentenbond zou moeten voorlichten (kritisch en onafhankelijk) en onderzoeken. Zelf partij worden door ook met een logo te komen lijkt met niet verstandig.

2) is er behoefte aan een nieuwe gezondheidsindicator? Ik heb hier geen heldere mening over. Een verstandige prof heeft me ooit verteld dat er een groot verschil is tussen “Voeding” & “Voedsel”. Een glas coca-cola inpassen in een gezond voedingspatroon kan. De hele dag appels eten niet. Dit maakt het lastig om over minder-ongezonde of gezonde producten te praten. Desondanks ben ik een voorstander van een (nieuw/ander) “label”. Het is nu in deze reactie niet zinvol om alle (ook op dit log geplaatste) bezwaren rondom IKB te herhalen. Het blijft spijtig dat de gemiddelde consument IKB nu ziet als “gezond” ipv “het minst ongezond”, ook is het spijtig dat AGF producten geen IKB hebben.

3) waarom passen we niet de normeringen van IKB aan? IKB is een breed geaccepteerd en vooral bekend label (in marketing termen zou je van een gesetteld merk kunnen spreken). Kunnen we de IKB normering niet ombouwen naar een soort van klavertje normering? Zo ja, dan kunnen OCW, LNV, Consumentenbond en Retail samen kunnen gaan optrekken?

“Zo ja, dan kunnen OCW, LNV, Consumentenbond en Retail samen gaan optrekken?”

Wouter, de samenwerking die je daar suggereert, komt me vreemd over. OC&W;en LNV zijn ministeries. Die zorgen voor de uitvoering (en voorbereiding van) wetten die door het parlement worden aangenomen. Retail (en producenten) moeten eraan voldoen. Een Consumentenbond, een journalist en het parlement hebben tot taak erop te letten of de wetten tot stand komen op basis van juiste en volledige afwegingen. Het uitsluiten van dominante belangen tov partijen die zich minder kunnen horen maakt daar deel van uit. Dat is de basis van onze liberale democratie (die uit de Verlichting komt, staatskundig vooral uit Frankrijk door Toqueville en Montesqieu).

En nou wil jij ze allemaal op 1 hoop vegen? Is dat nou juist het probleem niet?

Op vele gebieden is democratie een farce geworden omdat politici hun steeds complexere dossiers niet meer kunnen overzien. Ze moeten materiedeskundigen zijn; dat is vrijwel onmogelijk zodat ze zich moeten laten voorlichten door specialisten die nu eenmaal belangen hebben. Een onafhankelijk eigen oordeel kunnen ze zich daarom steeds moeilijker vormen.
Hetzelfde geldt - gelukkig in mindere mate - voor ministeries. Als in zo’n situatie de Bond der Consumenten het samen met de belanghebbenden voor het zeggen krijgen, ontstaat een merkwaardige situatie. Ik durf die onomwonden ondemocratisch te noemen.

@ Dick je hebt natuurlijk gelijk. Ik bedoelde meer dat een nieuwe indicator/label het (gezondheids) belang van consumenten en onze maatschappij primair voorop zou moeten zetten. Welke organisaties zijn dan waardevrij genoeg (en hebben voldoende ‘energie’) om samen op te trekken? Een samenwerking met meerdere ‘kleine’ partijen die een gelijk belang hebben kan leiden toch resulteren in een “virtuele grote organisatie”? Deze virtuele grote organisatie kan toch ‘iets’ voor elkaar krijgen?

Samengevat : je analyseert goed, hoe zit het met de synthese ("de oplossing(en)")?

De Consumentenbond moet vér van het verstrekken van labels blijven, maar de opduikende labels kritisch beoordelen op hun nut voor de consument/leden. En inderdaad zouden ze eens moeten onderzoeken: wat wil de consument eigenlijk weten, behalve de prijs. Zit de consument te wachten op het oordeel dat een komkommer gezond is? En een light variant minder calorieën kan bevatten dan de volle versie? Waarom willen al die instanties toch dieetistje spelen?

Over Wouter’s vraag naar synthese: daar ging hier laatst een klein luikje over open, toen juist jij vroeg of ik met een ‘label’ bezig was. Nee dus, maar met een democratisch ‘open-over-normen manier van werken’ door kennisdragers in een volstrekt open omgeving. Het moet ook praktisch zijn, en dus normerend. Maar niet meer achter gesloten deuren en ook niet alsof inzichten niet veranderen.

Het is nog te vroeg om daar nu hier veel over te vertellen. Maar het zal zeker gebeuren. Als die democratie tenminste van de grond te trekken is. Anders sterft het een schone dood - vwb mijn betrokkenheid althans.

@ Dick, ik ben het eens met je laatste gedachten. Een democratisch wiki-achtige open-source stelsel van normen kan inderdaad de oplossing zijn. Bijvoorkeur ook met verwijzingen naar de achtergrond (dus met een link openbare rapportages en wetenschappelijke papers). Als consument kan je dan (maar hoeft niet) zelf in de materie duiken. Dit stelsel kan ervoor zorgen dat ‘gesloten deuren afspraken” minder gemaakt worden.

Zouden LNV/EZ & consumentenbond & wetenschappers & .... niet kunnen gaan samenwerken om dit stelsel op te zetten?

Wat is nodig :
1) Vertrouwen in de uitkomst
2) een beetje overheidsgeld (hier wel subsidie voor uitgeven lijkt me),
3) een regisseur of projectleider (Dick V ?)

Uitzoeken wát “de” consument nu eigenlijk wil c.q. nodig heeft, is al vaker gedaan (o.a. door FSA, EUFIC, IGD) en nog tamelijk uitvoerig ook, waardoor het onzin is dat de Consumentenbond dit (op haar gebruikelijke houtje-touwtje-manier) gaat herhalen.

Conclusie is dat hier, bij “de” consument, ook de kern van het probleem ligt, want “de” consument bestaat namelijk niet.

Grof gezien zijn er (onder de consumenten die behoefte hebben aan meer informatie) twee typen consument met totaal uiteenlopende behoeften:

Groep 1 wil in één oogopslag zien of iets goed of slecht, gezond of ongezond is. Deze groep wil hier zelf niet over nadenken en is geholpen met een “eindoordeel” in de vorm van een binair systeem als IKB, het huidige AH klavertje, een enkelvoudig ‘stoplicht’ systeem of een categorisatie (voorkeur, middenweg, uitzondering) zoals eerder voorgesteld door het Voedingscentrum.

Groep 2 wil begrijpen wat de voedingskundige eigenschappen van levensmiddelen zijn. Deze groep heeft behoefte aan nuance en objectieve informatie, en geen oordeel. Deze groep is geholpen met uitgebreide(re) voedingskundige informatie, eventueel gekoppelde aan aanbevolen dagelijkse hoeveelheden, zoals bij GDA labeling.

Het meest recente voorstel van de Engelse FSA is het hybride label zoals nu blijkbaar ook door de Consumentenbond wordt ondersteund. Dit is een combinatie van nuance (maar dan alleen mbt de “slechte” nutrienten) en een oordeel in de vorm van een kleurencode per nutrient.

Dat de Consumentenbond zich hierover uitspreekt, lijkt me een goede zaak. Aangezien zij een heuse “beleidsmedewerker” hebben, ga ik er van uit dat zij hun aanbeveling mede op beschikbare onderzoeken hebben gebaseerd.

Al vind ik persoonlijk hun standpunt/advies iets te betuttelend.
Dat eerder dan ongepast.