Dick for president!

Alsjeblieft zeg! Ik wil leuke dingen doen.

Het ligt vast aan mij. Maar ik krijg de laatste week de indruk dat vrouwen gaan koken en de mannen de zogenaamde wetenschappelijke onderbouwing aanleveren. Heel boeiend, heel belangrijk maar het heeft nog weinig opgleverd! Zullen we de komende week de rollen weer eens omdraaien :-)?

Hoe bedoel je? Wil je nou alweer terug naar de mannen? TV-mannen zijn showmannen. We hebben echte mensen nodig.

Een van de vrouwen in de zaal merkte al verwijtend op: ‘mijn zoon kookt uitstekend!”
Waarschijnlijk zijn er ook boeren die uitstekend koken (nee, het heus niet allemaal, aardappel uit het water, bal en spinazie). Maar het mag allemaal een beetje echter. Een beetje vrouwelijker, een beetje aardser, een beetje 2-beniger op de grond en een beetje echter. Geen show.

Mon Dieu ! Er zijn aardappelen die kruimig koken en die vast koken. En dat komt op teevee.
En dat zijn van “die dingen waar stadse lieden geen weet meer van hebben en waar jullie tot gisteren ook alleen nog maar onderling over fluisterden”.
En als je twittert met vrouwen uit Burkina Fasso dan kun je je ervaringen uitwisslen....
Overigens, over ‘kilo’ gesproken (zo heten ze dus niet !?) spreken wij over aardappelen alsof het steenkolen zijn. We hebben het over een ‘mud’. Gek he ?
Waar gaat het naar toe met deze wereld ?
Sorry, Dick

hebben mensen zelf geen moeders/oma’s/vaders/opa’s meer? zeker te druk om naar hen te luisteren? een stelletje opgehipte groningsen, dat kan dan weer wel? lijkt mij allemaal nogal geforceerd.

@Dick, het gaat om de toon. Laten we er voor de gezelligheid ook nog een (beetje op het oog suffe) vrouw aan toevoegen. Handig als die koken. En de mannen brengen dan wel de inhoudelijke kennis. In welke tijd leven we?
Hoe zo zijn tv-mannen showmannen? Ik heb de laatste week op Foodlog het idee dat je (voor een deel van de mannen) de letters ‘tv’ weg kunt laten :-) Tijd voor een vrouw in de redactie. En nee dat is geen sollicitatie.

Ik geloof zeker dat plattelandsvrouwen - al dan niet op het platteland - uitstekend kunnen koken, zoals veel vrouwen dat kunnen, al dan niet in de stad wonend. En laten ze dat aub aan hun zonen en dochters doorgeven. Zelfs al leren ze het hun kinderen, hebben die de tijd en zin om met de full time banen, kinderen, buitenschoolse activiteiten en wat nog meer nog volgens moeders wetten te koken? Of pakken die voorgesneden groenten, potjes saus, gemarineerde lapjes? Of meteen de k&kstamppot;? Hoe éérlijk is iedereen daar nou over? Dromen mag, maar wel graag met de voeten op de grond.
Trouwens, over piepers gesproken: de designpieper is al zeker tien jaar in opmars. Zelfs bij AH leren ze je wat verschillende aardappelen er zoal niet zijn en waar ze geschikt voor zijn. Gourmandines, Nicola’s, het wachten is op de eerste Malta’s. Allemaal uit buitenlanden in dit seizoen. Alleen de Opperdoezer Ronde die je af en toe kunt krijgen is wel inheems. En de Thoolse primeur pieper, maar probeer die maar eens te krijgen.

Alles wat kinderen niet op school leren, leren ze niet. Veel ouders leggen alle verantwoordelijkheid bij school neer.
Kinderen worden thuis niet meer opgevoed. Zelfs ontbijten moeten ze op school leren. De sportdag moet gesponsort worden door mcDonnalds. De schoolmelk is vervangen door choclade melk (dat is immers ook melk)

Koken leren ze dus ook niet, school geeft immers geen kookles. Papa moet werken en Mama ook, iets minder. Maar zij moet ook nog dokter Phil kijken, terwijl de pizza in de oven bakt.

Ik zou best twee moeders/vaders onder mijn hoede willen nemen en ze leren een goed maaltijd op tafel te krijgen.
Als we dat nou allemaal eens deden............

@Maan, leuk idee!

Grappig te lezen dat ook Lizet Kruyff die overal verstand van heeft, hierboven laat weten dat zelfs zij van aardappelen geen reet weet.
Met bijdragen aan deze lijn die neigen naar verlangen om kinderen op school te leren wat een aardappel is en wat een boon ben ik het fel niet eens.
De plek waar kinderen iets over eten (moeten) leren is daar waar ze wonen en vader en moeder proberen ze in leven te houden.
Dat vaders en moeders het niet meer kunnen, niet meer weten hoe de aardappel heet die ze eten - en dat je dat weet heeft belang omdat als ie je bevalt je hem terug wilt vinden in de winkel - dat ouders dat worst is omdat ze zelf niks over zulks geleerd hebben, daar mag je scholen niet mee opzadelen.
Op school leer je rekenen en taal en waarom het net lijkt of elke dag de zon onder gaat. Maar kennis over voedsel haal je thuis, lief kind. Deugen je ouders niet, stuur ze op cursus in plaats van je juf er over te overbelasten. (Juf had het ook niet getroffen met haar ouders hoor, inzake kennis van wat we eten).

@Guillaume, een mud in de super? Sorry, Guillaume. Een mud of wat ging bij ons vroeger in de kelder. Ik denk dat dat ophield in het midden van de jaren zeventig. Heb jij nog steeds gewoonten van toen?

@Liesbeth, sexisme? Net als liefde alleen bestaat in het oog van de liefhebber is ook jouw vermoeden van sexisme dat. Vermoed ik.

Maan, jou verraad ik graag mijn boze plan. Natuurlijk gaat het me niet alleen om plattelandsvrouwen. Het is me ook te doen om andere vrouwen (ik denk dat je tot die kunne behoort, maar kan me vergissen) en mannen (jazeker Liesbeth) die het gaat om het koken in plaats van de show. Zo worden het er veel meer en ontstaat er vast een prachtige uitwisseling tussen stad en land. Ik zou ze met de media van vandaag ouderwets aan elkaar willen knopen en het eten van Groningen, Limburg, Brabant, Noord-Holland, Overijssel, de Polder, het Westland en Utrecht - ik vergeet vast nog wat - over die knopen willen laten stromen.

Iets anders. Vanmiddag was ik op een andere boerenbijeenkomst. Ditmaal 150 varkenshouders. Bijna allemaal mannen. Het ging er over gevoelige zaken. Hoe overleven ze ‘2013’. In dat jaar stijgen hun kosten enorm, maar krijgen ze geen cent meer voor hun varkens. Gevolg is dat ze er nog veel meer moeten produceren om uit de kosten te komen. Of ik eens wilde komen vertellen of ik nog een ideetje had om daaruit te komen. Makkelijk is het niet, maar er valt wel wat over te zeggen. En wat denk je? Waar vrouwen hun mond open durven te doen en hun mening geven, houden mannen hun kaken stijf op elkaar als je ze in het openbaar vraagt wat ze van je ideeën denken. Ze praten liever een beetje in de luwte met je.

Daarom heb ik zo graag die vrouwen. Er zijn ook dingen aan sexisme die de moeite waard zijn. De vrouwen moeten voorgaan, dan kunnen die kerels die best willen aansluiten. Ze hebben prachtige verhalen te vertellen over hun beesten en akkers waar we geen weet van hebben. Ik sprak er een die zijn vlees aan Jumbo Bewust levert. Hij doet tevens aan het bewaken van de vogelstand. Door toedoen van hem en een aantal collega’s blijven bijzondere soorten rond hun boerderijen wonen en komen er zelfs nieuwe aangevlogen. Van zo’n vent wil je toch je vlees? Maar hoe moeten we het weten als niemand het je vertelt en je het van Jumbo zelf (die het vast niet weet) niet te horen krijgt? Ik hoop dat ook hij mee wil doen.

Ik zou graag een Poll hebben waarbij je ook kunt zeggen waarom je Ja of Nee zegt. Ik heb Nee gestemd omdat ik er niet aan moet denken dat iemand in onze keuken komt helpen koken, daarvoor producten stuurt, enz. enz. Brrrrr, geen denken aan!

Overigens dat punt van “de mannen doen de wetenschap” en “de vrouwen het eten” lijkt mij nou eens heel gezond en duurzaam. Het belangrijkste deel (de praktijk) blijft dan netjes in de handen van de dames. En dat hoort ook zo. Laat de heren de show maar stelen met zogenaamde ware kennis. Ik hoor allemaal hoongelach vanachter het aanrecht. Sommige dingen moet je niet willen veranderen.

Lizet, wat bedoel je met dromen met 2 benen op de grond? Waarom zou je geen versgesneden uit de super mogen gebruiken?

Harold, helaas dat gaat niet. Maar als je dat stukje software erbij wilt knutselen: be my guest.

Dan kan m.i. ook door een Poll als aparte discussie te starten en er vervolgens vanaf de gewenste plekken naar te linken. De stemmers kunnen dan hun redenen achterlaten als reactie. Niet de fraaiste, maar wel een eenvoudig haalbare methode.

PS: heb zelf twee linker-ICT-handen. Wellicht zit er ICT talent tussen de lezers.

Mwah, dat gebeurt toch hier al?

En vergeet niet sommigen willen wel stemmen, maar geen stemverklaring geven.

A propos: ik zie aan de achterkant bijzondere dingen: boeren die geen boerinnencoach willen. Daar wil ik nou wel eens uitleg over. Willen jullie nasi, een Dr. Oetker pizza of een forelletje van de molenaarsvrouw ofzo? Of kreeft? Vooruit, dat mag dit keer gewoon anoniem om ingewikkelde huwelijkse toestanden te voorkomen. Reageer dus maar als boer1 en boer2 etc.
En als het je geen bal uitmaakt, dan blijf je natuurlijk gewoon jezelf.

Over piepers gesproken, Diny Schouten schreef er hier alweer lang geleden een groot deel van haar kennis over bij elkaar.

@ Wouter, Ik ben het helemaal met je eens, school is voor schrijven en rekenen. Thuis leer je eten. Die ouders moeten worden opgevoed en niet alleen moeten zij het leren, maar ook leren hun kennis door te geven aan hun kinderen.
@ Dick, ik ben idd redelijk “anders” En stad inmiddels onvlucht, terug naar de landelijke omgeving.
Het zou mooi zijn als al die mannelijke “top koks” op de buis vervangen zouden worden door “gezinskoks” Koks met een goede ervaring in het snel, goed en betaalbaar voeden van kinderen en partner. Die kan laten zien dat je met de juiste voorbereidingen(boodschappen)binnen een half uur een volwaardige maaltijd op tafel kunt zetten. Ja, op tafel, niet op schoot voor de TV. Of iedereen met bordje achter zijn eigen PC.
Maar ja, wie gaat dat betalen? Wie sponsort er nu een bloemkool, een eigen gedraaide gehaktbal. De greenery, de scharrelslager?

Maan, d’r is helemaal niet zoveel budget voor nodig. Wat dacht je van de BV De Nederlandse Boer? Sterker nog, een opperboer riep onlangs op tot nieuwe verbanden tussen boer en burger en wil ze faciliteren. LTO heeft daar ook een vehikel voor - Nederland bloeit. Het zat in de vorm van een meneer van vlees en bloed in de zaal. En hij begreep het. Ik vermoed zelfs dat hij meeleest.

Maar .... dames van gisteren, waar zijn jullie nou? Jullie zijn toch zeker echt wel vrouwen van nu!

“ O ja, vanavond op Nederland 2, 20.50h, gaat Wouter Klootwijk’s Wilde Keuken over aardappelen. “

@ Dick, niet zo ongeduldig , letterlijk gezien de tijd , straks barst de hel los vanuit ‘t Oldamt ......

Dat kan wel eem duur’n omdat Grunningers altied eerst eem de kat oet de boom kiek’n ;-)

Excuus , OldamBt ,

http://nl.wikipedia.org/wiki/Oldambt_(landstreek)

Ben ik de eerste varkenshouder die na vandaag het goede verhaal aangehoord te hebben reageert?

Dick, ik heb een vraag over de vele merken die erbij moeten komen in het vleesschap. Ik denk de hele middag al na over hoe dat gaat bij de wijn. Bij de Aldi kan ik wel 15 soorten alleen al wijn uit Oost-Australie kopen. Maar, de een is nog goedkoper dan de ander!!! Gaat dat ook niet gebeuren met alle merken vlees in datzelfde schap? Letop, ik heb het over de supermarkt, niet over de exlusievere slijterij of slagerij.

We hebben het als varkenscollega’s op de terugweg trouwens besproken, wat ons betreft gaat de lokale C1000 ons vlees verkopen!

Enne, de reacties uit de zaal kwamen van de mannen! (ben er zelf ook een) Juist na je verhaal zag ik je stiekem met een vrouw staan praten! (en haar man, voor de goede orde...)

Ik heb in een andere draad al verteld dat ik een kind van het Oldambt ben. Ik hoop dat de vrouwen die gisteren in Midwolda waren deze draad lezen. Ik ken een aantal van jullie ongetwijfeld. En ik hoop ook dat ze niet alleen in de zaal praten, maar ook mee gaan doen op foodlog. Zeker in deze draad.

Want vrouwen: Ik ben heel erg benieuwd naar jullie ervaringen van een middagje spreken met Dick Veerman over eten, boeren, de toekomst: waar gaan we naar toe? Hoe leggen we verbindingen? Zeg het gewoon dan kunnen we er ook hier over praten. Het doet geen pijn. Nee, het brengt nieuwe ideeen en geeft je nieuwe energie. Kortom het brengt fleur in je leven.

Dagdosering 0,5, ik dacht dat ik even met de dochter van een varkenshouder had staan praten! Maar niet stiekum toch?

Tuurlijk, ook bij jullie uit de zaal kwamen de nodige reacties. Ben misschien een beetje te scherp. Maar toch, bij die vrouwen spatte het eraf. Jij was er vanmiddag bij: ik doelde met m’n opmerking vooral op m’n slotvraag. Aarzelend verschenen er een paar handen op de vraag wie nou ‘ns ging nadenken over andere routes dan de hierboven geschetste: steeds meer varkens om nog meer kosten te kunnen dragen en een nog steeds onzekere toekomst tegemoet te gaan met steeds meer kapitaal om je nek.

*knip*

(sorry, was off-topic)

Robin zet de aardappelkant van deze draad voort onder een oudere aardappeltekst van Wouter Klootwijk hier.

Trouwens, hij vertelde me laatst dat ook hij een tijdje in het Oldambt heeft gewoond. Toen hij bij de Winschoter krant werkte. In dit draadje komen kennelijk een boel sporen bij elkaar.

@wouter en anderen - Leuk dat we het er allemaal over eens zijn dat opvoeden thuis moet gebeuren, dus leren-koken ook gewoon via papa en mama. Maar als ouders al niet meer weten hoe je een aardappel kookt, hoe moet dat kind dat dan leren? Inhaalslagje maken door dit buiten ouders om te doen kan dan toch helpen?

@dick Over je originele idee: leuk!! Of je de mensen bereikt die ECHT niet meer kunnen koken weet ik niet. Eerder degenen die al wel interesse hebben. Is ook goed natuurlijk. Ik zou zelf meteen zo’n plattelands-mama adopteren. Leer mij maar koken. Ik heb deze week nog aardappels laten aanbranden (echt!). En voor het eerst in mijn leven zuurkool gemaakt. Was een opdracht van mijn lieftallige wederhelft die de scepter voert over de keuken. En daar geen pottekijkers duldt, dus van hem kan ik niets leren.

@Maan - over die pizza in de oven… Daar is natuurlijk niets mis mee!! Doe ik ook. Wij kijken dan Sesamstraat en geen dokter Phil, en de pizza maken we zelf, want deeg maken is een koekje! Dat kan zelfs deze mama. ;)

Oja, niet uit het publiek van gisteren, denk ik, maar Josien en ik houden een aantal plattelandsvrouwen gegijzeld in een online leertraject. We zullen hen ook eens porren hier te gaan praten, voor wie dat wil.

Dick, je vraag: Ik wil wel een boerin die me leert koken met de seizoenen mee, me m’n eigen kant-en-klaar laat maken en me haar eigen producten en die van de buren stuurt.

Ik heb NEE gestemd omdat ik al een boerin heb die uitstekend kan koken en bij de diverse supermarkten kopen we vers in omdat dat nu eenmaal veel eenvoudiger is.
En budgetmatig is het veel aantrekkelijker. Achterhoekers zijn nog net Nederlanders.
Vraag me wel af of jouw boerin die me eigen producten en die van de buren stuurt kwalitatief en wat betreft versheid beter is als de super.
Als er in de super iets ligt wat niet vers lijkt nemen we het niet mee.
Jouw boerin zal de grootste helft van het jaar haar producten toch ook op een of andere manier moeten bewaren. Tenzij je een internationaal opererende vriendin hebt?

‘Mijn boerin’ stuurt me iets dat van haar is en dat maakt het toch anders. Maar als mijn boeren een tuindersdame is, dan weet ik dat ik nu wel, bijv., een verse paprika krijg. Weet jij hoe lang die onder weg zijn voor je ze koopt?

dagdosering 0,5, die merkvraag haalt deze lijn een beetje uit zijn verband, maar dat moet dan maar even niks uitmaken. Ik gaf er zojuist een beetje antwoord op in dit draadje. Ik moet oppassen met het woord ‘merk. Om het nu heel simpel te zeggen: wees jezelf en wees je eigen merk. Als jij op een manier die mij bevalt en die ik kan kennen goed vlees produceert dan wil ik dat. Het anonieme ken ik immers niet. Wat je daar zegt over de C1000 is geen gek idee. Nou de logistiek (slacht en terug) daarvoor nog. Die wordt nu niet zomaar aangepast. Het zal het de consument waard moeten wezen. En die is een controleerbaar betrouwbaar varken best wat waard. Goede vleeswaar ook. Je kunt het ook heel anders doen: door de opbouw van een eigen kanaal. Misschien is het wel minder moeilijk. Daarna gaan de supers dat ook overnemen. Zo werkt de markt nu eenmaal.

Als we het daar verder over willen hebben, moeten we er een aparte draad over openen. Zijn jij en jouw collega’s daarvoor?

Dick, het probleem van onderweg zijn is gerelateerd aan de vraag en verdeling van product richting afnemer. Waar je mee kunt scoren is een zeer korte route tussen producent en afnemer. Clou van dat verhaal is dat de consument een echt natuurlijk afgerijpt product kan kopen met de echte smaak en juiste hoeveelheden voedingsstoffen. Je paprika is daar bijna jaarrond te telen maar veel andere producten zijn niet of minder geschikt. Gaan we weer ouderwets wecken? Aansluitend op AGD Foodlog is het met vers vlees e.d. van belang dat boerenproducten de tijd krijgen om te groeien voor een goed stukje vlees en verwerkers op hun beurt dat ook met de juiste zorg behandelen om meerwaarde toe te voegen.

TV kookshows brengen mensen wellicht aan de pizza. Dat zegt een Australisch nieuwsberichtje van vandaag: More than ever, Australians are reaching for the takeaway menu instead of the fridge door.  Figures from the Australian Bureau of Statistics show a consistent growth in the Cafes, Restaurants and Takeaway Food services category over the last three months; December’s figures show a record turnover of $2.9 billion dollars, an increase of 3.9%.

With today’s announcement by Domino’s of its 39.2% increase in first half net profit, bringing in a total of $8.745 million, it seems that Australia is becoming a fast-food nation.

Dorine, iedereen bereiken - ik zou al heel blij zijn als je zo, zeg, een derde van Nederland kon bereiken. Dan heb je het marktaandeel van Albert Heijn te pakken.

Mooi inderdaad dat we ons hier realiseren waar ‘smaak’-, nee dus kooklessen thuishoren. Nl. daar waar het gebeurt en niet waar het een kunstje wordt.

Op onze boerderij verkopen we (gerijpt) vlees van onze eigen koeien. Toen ik merkte dat het vooral lastig was om braadvlees goed te verkopen, zijn we gestart met het leveren van eenvoudige recepten. Door vlees in de oven (stoofschotel) te bereiden, kun je met een relatief korte bereidingstijd, heerlijke maaltijden maken. Dit hebben we verder uitgebouwd. We organiseren nu kookworkshops. In onze ontvangstruimte, boven de koeien, maken we met kleine groepen een maaltijd. Basisingredienten komen uit het seizoen (nu bijv. koolraap en winterwortels) en uit de streek. We maken simpele maar lekkere gerechten en leveren ook recepten mee voor andere seizoensgroenten. De reacties zijn heel positief en we hebben er zelf ook veel plezier in. Ons doel is niet om heel Nederland te bereiken (kan ook helemaal niet), maar om mensen te enthousiasmeren om weer met lokale produkten uit het seizoen zonder zakjes en pakjes een mooie maaltijd te bereiden.

Dick, dromen met benen op de grond. De zakjes voorgesneden groenten(mixen) zijn praktisch, maar je leert er eigenlijk niet mee koken. Omdat paprika’s niet in reepjes met andere groenten aan de plant groeien. Als je ‘kennis’ en ‘vaardigheden’ bij het koken wilt verspreiden, dan is dat misschien wel handig om te weten. Ook: is de inhoud van het zakje duurder dan de spullen apart? Als je voor een kleine hoeveelheid mensen kookt, is het dan niet voordeliger en slimmer om op de markt een handje van dit en een beetje van dat te kopen?

Liesbeth,

Dat lijkt me (i.t.t. reactie gisteren 19:39) wel wat: een (zater)dagje naar de boerderij, de kids daar rondkijken waar de melk vandaan komt, samen eten koken boven de koeien met de beschikbare ingredienten, enz, enz. Een soort zelfkookrestaurant. Dit alles uiteraard tegen normale betaling. Deze consument doet mee.

Liesbeth Grijsen, waar en welke boerderij is dat?

Lizet, volgens mij ga je nu te ver. Mijn kinderen vinden het prachtig om de voorgesneden groenten in de pan te doen en te kijken wat er dan allemaal gaat gebeuren. Maar ik wil niet dat ze zelf gaan lopen snijden. Mij te eng. Ze weten heus wel hoe de paprika er in z’n geheel uitziet en dat kool en wortels twee aparte groenten zijn. Als ik die allemaal los zou moeten kopen op de markt dan is het simpel: dan kopen we dat niet, want (a) de markt is maar 1x per week en (b) dan hou ik alsnog van alles de helft over.

Harold, ik had het niet over de kinderen op jonge leeftijd, maar over de gestresste huismannen en - vrouwen die naast een dag werken, het wegbreng-ophaalschema van de kinderen, het avondprogramma, snel een maaltijd op tafel willen brengen. Die leren niet koken van zakjes. Kinderen leren van alles als je ze het zelf laat doen. Hier op de markt kun je zelfs halve kolen kopen trouwens. Maar je kunt natuurlijk ook de kool - die je prima kunt bewaren - in delen consumeren. Ik bedoelde het trouwens niet zó specifiek, maar probeerde een beeld te schetsen.

Lizet, wat is er mis met die zakjes? Prima vers spul, beter dan de gedroogde handel. Je kunt zien wat er in zit (ja, de verpakkingsinfo zou beter kunnen), maar koken leer je toch niet van zelf snijden? En die verhoudingen zijn toch goed? Waarom zou ik dat moeten weten?

Overigens - als gezegd - ik kom bijna nooit op de markt. Geen tijd voor. Geen zin in. Parkeren, natregenen, weglopende peuters, koud, enz. enz. En als ik dan mijn winterpeen en halve kool heb moet ik voor de andere spullen alsnog naar de Super!

Harold, er is niets mis met zakjes versgesneden groente. Maar het opensnijden van zo’n kool, daar kan ik lyrisch van worden. Of het roosteren van een rode paprika en dan dat druipende sap van je vingers likken als je het velletje erafpeutert. En zo’n mooie bos worteltjes, die zo gezellig knoersen. En zo’n berg tuinbonen om te doppen, waarbij je een gezellige zooi schillen overhoud met van dat fluwelen binnenwerk. Dat hoort voor mij bij ‘koken’. Maar ja, dat hoeft van mij niet iedereen zo te voelen hoor. Het is een soms besmettelijke ziekte. Schooltuintje als kind, de overbuurman van mijn grootouders met zijn ‘landje’ en al jaren een moestuin nu. Ik ben nog extra enthousiast geworden door de samenwerking met Jac Nijskens en Ton Vreeken indertijd bij de oprichting van het Genootschap der de Vergeten Groenten.

O ja, Harold, en dan die ene pieper van meer dan een kilo, die hier ergens in het laatste decennium van de vorige eeuw vrolijk het huis werd binnengedragen. Frietpieper, demonstratiemodel van een afstudeerproject van de Hogeschool Utrecht. Hoeveel frietjes je daar wel niet van kon snijden? Het waren er 121 om precies te zijn. Dunne frietjes, dat wel. Het monster bleek te komen van de akker van een boer net aan de andere kant van de Waal. Frietpieper van om de hoek, dat is pas leuk, zeker als de teler erbij wil vertellen.

Lizet :-)

Eens, als de tijd er is, is gezellig doppen een prima keukentafelgezinstafereel.

Anderzijds, er is niets mis met voorgesneden groeten in zakjes, maar de beleving mis je er wel bij.

Daarom reageer ik hierboven ook positief richting Liesbeth. Het lijkt me erg leuk om op zaterdagmiddag met een groep een maaltijd te maken op een boerderij boven de koeien, bij de basis te beginnen (zelf de spruiten uit de grond halen, wassen, kruisen, koken), enz, enz.

Maandag tot vrijdag lukt dat i.h.a. niet, dan is het Jumbohoppen de gangbare aanpak.

Harold, dat is zeker een goed idee, vinden de kinderen ook leuk. Ik kan je voor een minivakantie ook het Betere Boeren Bed aanraden op de Historische Groentenhof, mag je groenten uit de tuin halen en bereiden. Het is er prachtig. Er wordt al geboerd vanaf de Romeinse tijd.

Ja, dat ziet er zeker leuk uit, maar ik bedoelde het eigenlijk net wat laagdrempeliger. Je kunt natuurlijk naar het pannekoekenhuis gaan, maar je zou net zo makkelijk op woensdagmiddag of zaterdagmorgen moeten kunnen zeggen: waar gaan we vanmiddag eens koken? Ff googlen .... bij Pieterse in Maurik, de Jagersstee in Oss, of Waalzicht in Beuningen (allemaal fictief). Reserveren via het web ... klaar, zo nu het oud papier wegbrengen, de garage opruimen en dan gaan we om 13.00 ....

Zelf-restaurants bij de Boer. Zou daar markt voor zijn?

PS: Met markt bedoel ik of er honderden van zouden kunnen zijn?

Vraag: hoeveel boeren hebben een ontvangstruimte boven de koeien? Was nieuw voor mij. Ik kende alleen keukentafels met zeiltje.

Zelf-restaurant voor de Boer, ik vind het een prima idee. Je zou eens kunnen kijken of je http://www.ikbenboerin.nl Martine Kruider daarvoor kunt porren!

Harold en Lizet, dit is nou juist niet het zoveelste ideetje om ergens heen te gaan, maar om de boerin virtueel in je keuken te halen. Geen mediagedoe. Echte mensen.

Weet-je-wel, al die mensen die je via social media veel beter leert kennen dan in het echt. Dat wat onze koningin ook niet snapt.

Dick, ik heb dat omgekeerd, ik ben bij de “boerinnen” hier gaan kijken om te vragen wat hun favoriete gerechten waren, al weer jaren geleden voor het lokale HAH-blad, dat hier de functie van regioweekblad heeft, omdat de B’waard niet echt voorzien wordt door Brab. Dbld, Gelderlander of Utrechts Nieuwsblad. Dus omgekeerd, ik zat in hun keuken te luisteren. Die generatie is nu praktisch uitgestorven. Wat de jongere generatie kookt (de zestigers zal ik maar zeggen) is wat ze op de huishoudschool leerden. Ik kreeg schitterende boekjes van de oudere generatie mee, o.a. over hoe na WO II geleerd werd wat drie ‘gezonde’ maaltijden per dag waren. Plaatjesboek, geen recepten. Ik zal het bij gelegenheid ‘ns inscannen en hier in een rubriekje plakken.

Dick, dat snap ik wel, maar ik doe niet mee. Ik wil geen mensen over mijn vloer en opgestuurde spullen. Wat ik wel wil is niet alleen ergens gaan kijken, maar er ook wat gaan doen. Dus geen rondleiding, maar een WERK-kook-sessie. Dan leer je mensen pas echt kennen. Bea heeft dus wat mij betreft zeker een punt: de nuttige toepasbaarheid van ICT en Sociale Media wordt zwaar overdreven.

En een virtuele boerin in mijn keuken lijkt me dan ook gedoemd te mislukken. Dat soort ICT-gebaseerde ideeen zijn in allerlei toepassingen volstrekt mislukt, dus ik zie niet waarom dit wel zou lukken. Je wilt toch echte mensen geen mensen-door-een-draadje. En het is ook niet nodig als je lokaal bezig bent. OK, als je een paar keer in de keuken van die boerin samen aan het koken bent (en dat regelmatig blijft doen) dan kan de virtuele boerin/kookcoach een nuttige rol hebben, maar m.i. als het EN/EN is.

Zo, dat is weer ff genoeg stellingname. Ik ben benieuwd of er andere geluiden komen.

PS: Lizet, luisteren is inderdaad veel belangrijker dan “laten vertellen”. Misschien zou het aardig zijn als je hun verhalen door kunt vertellen door niet alleen de plaatjes te scannen maar er zelf de overlevering bij in te spreken en dan video’s te posten.

Of nog beter, hun dochters nu te vragen om die verhalen te vertellen. Als ze dan ook nog kooksessies in hun ontvangsruimtes gaan doen voor lokale bewoners is de boel bij elkaar gebracht: een lokaal netwerk van fysiek/virtuele kook-interactie.

Harold, helaas, had ik alles maar opgenomen, al die verhalen over ‘vruuger’, maar dat is niet gebeurd. Het was vooral genoegelijk, en hier in de Bible Belt is alles wat op ijdelheid zou kunnen lijken in de verte uit den boze. Dus een foto was vaak al een probleem....
Wel zijn er prachtige verhalen optekend in een bejaardentehuis in Eindhoven. Aan de hand daarvan hebben we een ‘kookboekje’ annex ‘verhalenboekje’ gemaakt. En heeft de kok van het bejaardentehuis een speciale maaltijd gekookt met de oude favorieten.

Lizet, die Dochters 2.0 denken er A.D. 2010 wellicht wat makkelijker over. Mooie input voor Foodcyclopedia toch?

Dat wij koken boven de koeien was niet zozeer als promotie bedoeld, maar meer als een voorbeeld hoe het kan. Onze boerderij ligt in Lettele (’n Aanvang), onder de rook van Deventer. Het leuke van koken boven de koeien is dat mensen tussen het werk door af en toe even een kijkje nemen bij de koeien. Die het overigens prima vinden. Dit nodigt uit tot gesprekken over de koeien, ons bedrijf, hoe we de dieren houden, hoe je kunt zien of ze gezond zijn enz. We verbouwen zelf geen groente, die halen we zoveel mogelijk bij de Heihoeve, 2 km verderop en fruit bij onze buurman ‘t Linderveld. ‘s Zomers halen we verse kruiden uit de tuin, ‘s winters uit een potje. Vlees komt natuurlijk wel van eigen koe.

@ Dorine, ik had moeten schrijven de 3de diepvries pizza deze week.............. Zelf pizza maken is natuurlijk geweldig, zeker met de kinderen!

Mijn kinderen mochten v.a. hun 4de helpen in de keuken, met een scherp aardappelmesje champignons snijden ( niet met een bot mes doen, dan schieten ze zeker uit) van de 20 vingers, niet eentje verloren of beschadigd.

Tuurlijk is het fijn als je een bloemkool in stukken kunt snijden. Maar met voorgesneden is niets mis. Vers of diepvries. Je schud het zo in de pan, stukje (nep voor wie wil) vlees erbij, aardppeltjes in de schil. Het staat zo op tafel.
Mensen dénken dat ze geen tijd hebben om te koken.En ze denken dat ze het niet kunnen, ze durven ook niet.
Aangepraat door de commersie “deze rijst kan niet mislukken” Dus eigen rijst kan mislukken....... Stel je voor dat mn eigen rijst mislukt, zie je wel koken is heel moeilijk. Zelfs rijst koken is moeilijk!

Wat ik vaak zie is dat moeders (m/v) na haar werk om 5 uur nog snel de supermarkt in duikt om snel eten te halen, wat snel op tafel moet staan.
doe 1x in de week je boodschappen en besteed het dagelijkse supermakt rondje aan het koken.
Dop je boontjes ‘s avonds voor de TV, zet ze klaar voor de volgende dag.

Ik en zelfs ommelet uit een zakje ( water erbij, schudden, bakken) Dat is echt niet sneller dan een ommelet uit een eitje...........

Liesbeth, dat is toch geen reclame, dat is voorlichting :-)

Lijkt me leuk om een keer te komen koken met de familie op http://www.aanvangzuivel.nl/. Wel ietwat veel foodmiles.

Harold, dat zou eigenlijk onderdeel van het Nederlands Centrum voor Volkscultuur moeten zijn. Of input voor het Openlucht Museum.

Lizet, maar daar komt niemand. Dus dat helpt niet. Ik zie de scope van foodcyclopedia als volgt:

* Wie heeft het laten groeien (en hoe: wat ging er bij.)
* Wie heeft er iets mee gedaan (en heeft niets te verbergen)
* Waar is het afval gebleven
* Waar is het te koop (en wat wil er je dan of later thuis over weten)
* Wat kun je ermee (en hoe doe je dat snel, makkelijk, gezond, leuk)

Dat laatste kan bij de Boer, bij de Verwerker, bij de Verkoper en Thuis. Als het NCVV Foodcyclopedia mee gaat helpen vullen lijkt me dat een prima plan.

Het moet me van het hart: ik ben echt verbaasd hoe deze draad zo snel kan vertrutten in handen van mensen die op interactieve media actief zijn.

Harold: naar kookles kun je overal, in de kas kun je ook, naar de boerderij ook. Alleen doet niemand het. 3 stel mensen in een weekend en daar moet de boer dan voor open blijven. Dacht je dat die er zin in heeft om een toeristische attractie voor jou te zijn? Of heb jij een paar duizend euro voor je uitje over? Nou vooruit, ik maak het met je, een paar honderd. En dat weet je hoe je een gehaktbal zelf kunt draaien.
Get real!

Binnen dit geheel wil ik graag zeggen, dat Groningen niet alleen maar door Groningers bevolkt wordt. Netzomin als in andere provincies dat het geval is. Zo wie zo al niet meer in de wereld.
Binnen boerenbedrijven oa veel Brabanders naar Groningen zijn toe gekomen, die een nieuw bestaan hier opbouwden.
Zo wordt de redelijk bekende? Blijhamsterkaas bv niet door Groningers, maar door mensen van oorsprong elders uit Nederl. gemaakt.
Wel heb je van die bekende boerenbedrijven-namen, voor mij nog steeds bekend uit mijn jeugd, dat waren de Groten. Daar groeide je mee op, ontkwam je niet aan vanuit die tijd bezien.

Dick, waarom is dit nu vertrutting?

We hebben het toch niet over kookles. Dit gaat over zelf ervaren. Ik dacht dat het doel was om nieuwe verbindingen aan te gaan. Natuurlijk gaat dat niet iedere week, maar een paar keer per jaar met een groep koken uit eigen omgeving is m.i. een nichemarkt die zeker kan bijdragen aan bewustwording.

Ik wil niet KIJKEN in een kas of een stal, ik wil wel zelf PLUKKEN en KOKEN. Zelf melken gaat me wat ver. Biest proeven in het voorjaar. Wie weet nog hoe dat proeft?

En als die verbinding er eenmaal is dan wil ik die producten ook zien bij de Jumbo op maandag tot vrijdag. Het is EN/EN, niet OF/OF. Alleen kleine beetjes helpen niet, maar als 1% van de huishoudens in NL dit 2x per jaar zou doen heb je m.i. een goedlopende set zelf-restaurants, ieder gerund door een netwerk van boeren die samen iets willen op dit vlak.

Hoe het niet moet is ook helder: vorige zomer op een open dag van een boerderij in de buurt geweest. De koeien liepen in het land, de stal was leeg, geen uitleg, buiten kon je joghurt proeven van .... Campina. Gewoon uit het pak. Plastic vlaggetje in plastic tasje erbij van Campina. Zo moet het dus niet! Gelukkig was het mooi weer, het jutezakspringen sloeg gelukkig aan bij de kids. Over de boerderij zelf is geen woord meer gesproken.

Omdat je er instituten van gaat maken. Open de communicatie tussen mensen en laat de rest alsjeblieft vanzelf gebeuren in plaats van de zoveelste gezellige ‘boerenactie’ van te maken die nergens op slaat.
Zo gaat het hier ook en daarom werkt het (soms).

Met alles respect voor de Martine Kruiders en de boerenhoeves, dat zijn trucjes. Acts. Echt is echt of het is niet.

Als het EN/EN is kan het m.i. bijdragen. Alleen communicatie lijkt mij te arm. Ervaring telt. Alleen boerenactie werkt ook niet. Schaalgroote niet passend bij omvang. Eerder geopperde idee van consumenten-coop + boerenactie lijkt me wel aardig experiment.

PS: Instituten zie ik niet in deze discussie. Kun je dat uitleggen?

Mijn dochter van toen 6 0f 7 vroeg me bezorgd: “Mam, moet ik echt op mijn 18e het huis uit, ook als ik dan nog niet kan koken??” “Nee,” zei ik, “je mag net zo lang blijven wonen totdat je kunt koken”. Ik leer mijn kinderen koken zoals ik dat van mijn moeder heb geleerd en natuurlijk met de kennis en ingredienten van nu. Leren koken leren ze van mij, van wie anders, niet van hun vader in ieder geval.
Ben in 1999 naar Portugal geemigreerd en spreek soms Nederlandse vrouwen hier die geen appeltaart kunnen bakken zonder de pakken appeltaartmix van Koopmans. Ik moet wel bekennen dat ik ook geen ster ben in het herkennen en benoemen van de aardappelsoorten, maar ik proef zeker wel verschil tussen de soorten en weet wanneer een aardappel geschikt is om te bakken of niet.

Moeten wij plattelandsvrouwen de stedelingen onder onze hoede nemen als het gaat om het bereiden van ons voedsel? Ik denk dat er zeker behoefte aan is aan “bereidingbegeleiding”, waar vroeger (in oma’s tijd) de pannen de hele dag op het vuur stonden te pruttelen, wordt nu in 20 minuten de maaltijd in elkaar “gestoken”. Wat mij betreft gaan we niet terug naar de overgare kool, maar je proeft het wel degelijk wanneer er tijd, liefde en mooie ingredienten in de maaltijd worden gestopt. Voor een aantal plattelandsvrouwen zal het geven van bereidingbegeleiding in de vorm van workshops een mooie kans zijn de de vermarkting van hun streekproducten vorm te geven.

Hmm, ik peins verder, wat zou ík hiermee kunnen, ... toch een zuiveltak met proeverij-workshops-kinderboerderij naast de melkkoeien ... ?!

Ik denk niet dat je Martine Kruider van trucjes kunt betichten, Dick, dat is niet fair, ze is gewoon een stadse mediameid die met een echte koeienboer is getrouwd. Ze is boerin geworden, in een platte polder met heel veel en ver uitzicht. Dat was enorm wennen. Ik heb veel respect voor de manier waarop ze extra inkomsten genereert voor het bedrijf buiten de koeienmelk om. Trucje is denigrerend voor iemand die werkt. Of vind je alle beroepen een trucje?

Lizet, lees nou ‘ns wat ik schrijf!!!! Om het nog duidelijker te zeggen: ik - ja ikkezelf dus - zou ook een trucje zijn als ik dit ging doen. Het gaat om echte mensen die echte contacten aan gaan die zich echt ontwikkelen. En wat ze dan doen, dat gebeurt allemaal vanzelf. Het aangaan van de contacten kun je faciliteren. En de en/ens of of/ofs van Harold komen niet eens aan de orde.
Dat er directe stromen en echte menselijke contacten opgaan komen is echter evident. Die zijn we in 100 jaar organiseren door middel overigens uitstekende technieken kwijt geraakt. Nu biedt techniek weer de mogelijkheid om georganiseerd die andere technieken te gebruiken om weer echte contacten aan te gaan.

Martine Kruider vind ik geen getrut. Ik vind het een schat. Ik vind het associëren van haar bezigheden met de gedachte die ik hierboven misschien heel slecht formuleerde (excuus als dfat zo is) ‘trutten’.

Mirjam, ik word blij van jouw opmerking: dat peinzen en gewoon dingetjes doen. Daar gaat het me om. En het maken van een contactkanaal om mensen elkaar makkelijk te laten bereiken.

Pfff wat een draad. Ik word er een beetje moe van. Volgens mij is de essentie dat heel Nederland van de Groningse (en andere) boerinnen kan leren wat hard werken is en dat dat best leuk kan zijn. Koken is zorgen voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid van je dierbaren. En volgens mij valt het wel mee met die drukte van vaders en moeders in Nederland. Ze geven gewoon geen prioriteit aan koken of zitten liever op hun luie reet voor de televisie(val me maar aan, ik werk fulltime, maar hier in huis wordt gezamenlijk gekookt en gegeten). Het is maar hoe je je leven inricht.

En dat je op een gezellige namiddag ook ergens in een clubje sla wilt snijden of druk wilt doen over de perfecte aardappel, dat mag natuurlijk ook maar is puur hobby.  Koken is een taak, fröbelen is hobby.

Dick, dus die virtuele boerin die komt helpen en preitjes uit eigen tuin stuurt is echt?

Ik moet trouwens wel een beetje lachen om die 100 jaar. De telefoon is tot 1995 vooral gebruikt om af te spreken wanneer men elkaar kon zien.

De 06 is tot 2002 vooral beticht van het gebruik in de vorm van “ik ben hier, waar ben jij, OK, dan zien we elkaar straks”. Daar zat en zit nog steeds veel waarheid in.

Het aantal reis-km in NL neemt bij mijn weten nog ieder jaar toe. Als GEVOLG van van alles, maar m.i. ook dat men echt contact wil na een virtuele ontmoeting.

De constatering dat de keten in de voedselhoek gebroken is klopt, maar dat is niet te wijten aan gebrek aan contact of te wijten technologie, maar o.a. aan gebrek aan wederzijdse interesse, het uitblijven van grote ongelukken en natuurlijk de marketing die dat mogelijk maakte.

@Pieternel: het TV-kijken neemt wel af, t.g.v. “Internet”. Daar is Foodlog o.a. ook schuldig aan. Erg?

Effe denken, ik organiseer geen open dagen, proeverijen en zo meer, want ja, eerlijk is eerlijk....dan ziet het er toch allemaal een beetje gelikter uit dan doordeweeks....dan zie ik er niet uit als een tuinder....dan belast ik mijn gasten niet met de dagelijkse sores die er altijd zijn om uiteindelijk te kunnen laten zien wat ik wil laten zien. En inderdaad, appelplukdagen, koeienknuffelworkshops, aardbeienproeverijen, kom-in-de-kas, gezellige boerenwinkeltjes en huifkarexcursies zijn allemaal opgepoetste werkelijkheid. Het is wel werkelijkheid, maar alleen maar de mooie kant.

Maar ja, al die mensen die daar op af komen, zijn een dagje uit, willen wel eens voor de gezelligheid naar de boer, hoeven in hun vrije tijd al die stresspraat niet te horen.

Nee, dan wil ik toch eigenlijk liever echte mensen om me heen hebben, die niet alleen maar denken dat de romantiek hoogtij viert, dat ik de hele dag fluitend langs mijn bloemrijke akkerranden naar de aardbeien loop en die denken dat hoe harder de zon schijnt hoe sneller de euro’s hier binnenhagelen.

Doe mij die echte mensen maar die me het hele jaar in de gaten houden, live of virtueel, die weten wat er allemaal bij komt kijken om een goed product te telen, die snappen dat die rotduiven die van de terrasjes verjaagd worden bij ons de boel op komen vreten, die weten dat het veel handwerk is dat aardbeien niet gewassen worden voordat ze in het doosje gaan, die snappen dat aardbeien niet van de lucht alleen kunnen groeien, enz.

En hoe meer mensen weten hoe hun eten gemaakt wordt en wat er bij komt kijken en dat het ook echte mensen zijn die zo’n product maken, hoe meer ze het zullen waarderen. En dat werkt, heb ik al wel gemerkt.

Jan, dank! Jij snapt het.

Wat Dick?

Het!

Wat? Kom op, voor de draad ermee!

dat de keten niet hersteld kan worden met marketing, maar met mensen, niet met merken maar met meningen. En ja, daar kan technologie bij helpen.

Ik wordt een beetje flauw van het getrut. Wat we doen doen we deels uit idealisme, maar ook simpelweg om een boterham te verdienen. Het idealisme zit ‘m in het laten zien wat we doen en hoe we boeren. Dit is geen opgepoetste werkelijkheid. Ons bedrijf is nml niet zo opgepoetst en zeker niet 365 dagen per jaar. Het openstellen van ons bedrijf zorgt ervoor dat mensen gewoon weer een kijkje op een gewone boerderij kunnen nemen en hier hun mening over kunnen vormen. Koeknuffelen doen we niet, we zijn zeker ook geen kinderboerderij. Als we koken, doen we dit met groepen van 10 - 15 personen. Gesprekken tijdens de kooksessies gaan behalve over koken en eten, ook over de boerderij en allerhande zaken waar we mee te maken hebben. Gezamenlijk koken levert ons inkomsten en ook klantenbinding. Moderne media inzetten om een grotere groep te bereiken lijkt me prima. Ik ben wel benieuwd hoe echt de mensen dan blijven en hoe je de communicatie over en weer regelt.

Liesbeth, ik geef je groot gelijk. Je bent tenslotte geen bezienswaardigheid. Laten zien wat je echt doet maakt je verhaal sterker.

Liesbeth en Pieternel, dat bedoelde ik natuurlijk ook. Bij mijn buurman komen hele klassen schoolkinderen over de vloer en die proeven daar echte melk, staan met hun laarzen die ze mee moeten brengen in de stront. Buurman vertelt er enthousast bij. En niet zelden gaat er dan ook eentje languit in de stront. Die ervaring vergeten ze nooit meer. Ze maken er werkstukken over en houden spreekbeurten en die kinderen vergeten nooit meer waar de melk vandaan komt en hoe een koe van gras melk maakt, want dat vertelt de buurman er allemaal bij.

Liesbeth, bij jou wil ik wel komen koken. En als Harold het nu nog niet snapt, moet’ie het zijn vrouw maar vragen. Punt aan de lijn nu over ‘getrut’ (een begrip dat hier gelukkig door beide geslachten heenloopt, dat vind ik dan wel weer een opsteker).

Je vraagt je af of mensen op nieuwe media zichzelf blijven. Diva’s niet. Gewone mensen wel. Ze gaan ze gebruiken om contact te hebben zonder door afstand gescheiden te worden. Hoe en hoe dat voelt? Dat moet je doen en ervaren. Het een kans geven.

Blij om te merken dat jij ook ziet dat contact via een draadje anders is dan normaal contact. Beide vormen vullen elkaar aan. Daarom, als je gaat koken bij Liesbeth, zal ik dan de wortels snijden?

Vlgs mij heb jij het nou ook begrepen.