Meuketing 2.0 dus: we communiceren twee kanten op. Van consument (via tussenhandel) naar producent en vice versa. Dat kan heden ten dage en dat moeten we gaan doen. Massaal. Iedere producent die daarvoor doof wil zijn doet zichzelf tekort. Iedere consument die niets zegt en niet luistert ook.

@Dick Je schrijft: 'Florine, er is nog een mooi voorbeeld van geschreven aanbod dat echt aanbod, = vraag, schiep. Wijn. Albert Heijn hielp o.m. via de Allerhande Nederland steeds beter aan de wijn. Dat oerbekende voorbeeld laat zien dat zelfs jouw voorbeeld een vorm van aanbodgedreven vraaggeneratie is.'

Dat kan wel zijn Dick. Maar wijn was echt geen onbekende in Nederland en was al vele vele jaren geliefd bij een bepaald koopkrachtig segment van de markt. De supermarkten hebben wijn naar het 'volk' gebracht.

Met rucola was het iets anders. Die 'wilde' slasoort was totaal nieuw in Nederland en werd oorspronkelijk alleen gegeten in Zuid-Italië waar het rughetta wordt genoemd. Eerst moest het de tocht van Zuid naar Noord-Italië maken (al een hele opgave voor wie bekend is met de culinaire gap tussen Noord- en Zuid-Italië) en vervolgens schoorvoetend Europa veroveren.

In de Provence werd deze wilde slasoort (roquette) echter nooit op zichzelf gegeten of gebruikt als garnering maar traditioneel geserveerd in een mengsel van een achttal wilde slasoorten, de zogenoemde salade mesclun. Franse roquette is inmiddels ook een gekweekte variëteit die heel anders is dan de eveneens inmiddels gekweekte Zuid- Italiaanse rughetta (nu in het Noorden rucola genoemd), die scherper smaakt en minder vlezig blad heeft. Na de kookrubrieken van dagbladen, restaurants, culie-glossies en primeur groentewinkels, hebben de supermarkten de rucola pas opgepakt en zonder enig risico (inmiddels). Zoals met die lekkere kip - weet je nog wel?

Ze kijken de kat uit de boom, en als het goed zit met de markt dan zetten ze vol in met ondersteuning van hun gratis verkoopbevorderende receptenfoldertjes.
Mijns inziens steken supermarkten hun nek nooit uit met ongewisse nieuwe producten. Ze laten anderen eventueel hun vingers branden en gaan er vervolgens met de buit vandoor (als die te halen is).

kletsen en claimen: ik ben niet de enige die erover aarzelt.
http://www.evmi.nl/nieuws/marketing-sales/8669/'product-met-claim-minder-natuurlijk'.html

Merci Paul, interessant stuk. Ook de notitie van Tom Lines.
Mijn conclusie: We wachten tot de sector omvalt en de overheid ingrijpt en de boel overneemt, net zoals in de financiele sector om dat het een 'systeem' sector blijkt te zijn.
Of we maken een congsi, de onverwachte coalitie, tussen boeren en burgers/consumenten en gaan vandaaruit aan het werk. Lekker dwars, langs alle gevestigde orde instituties heen. Je snapt dat dit me aanspreekt ;-)

Overigens herinnert dit stuk me aan Verburg die ons vertelde dat 15% van het eten wordt weggegooid. Maar dan heeft ze het nog niet eens gehad over die 40% die via het lichaam wordt verspild. Misschien een aardig draasdje, Dick.

Interessante bijdrage over het landbouwbeleid:

http://www.vredeseilanden.be/files/docs/varia/2010/dossier-GLB_LR.pdf

Paul, dat staat hierboven misschien te bedekt. Heel hard dan maar: ze zijn niet (zo) goed in marketing en hebben geen aandeelhouders die daarop kunnen toezien. De beste zijn nogal gemiddeld. Over de slechtste zal ik maar niet al te onaardig zijn.

Verzachtend: shops in shops zijn in foodretail niet gangbaar, al zijn er voorbeelden. In non-food is het dood-normaal. Kijk naar De Bijenkorf. Merken hebben er hun eigen 'schap' in de vorm van een hoek van de winkel. Dit begon ooit - als ik me niet vergis - bij Sachs (in New York). Als je er ooit bent, moet je er even doorheen lopen en je portemonnee thuis laten: je loopt door een verzameling van allemaal andere werelden die je heel hebberig maken. Het leidt dus tot verkopen. Precies wat een super wil. Als het meer is dan hij zelf kan maken, zal hij graag zijn vloer verhuren in plaats van alleen maar producten schuiven.
Wordt het dan allemaal duurder? Treep schreef het hierboven al: hoeft niet. Aan A-merken wordt niets, cq. negatief verdiend. Aan vers genoeg. Stijgt het omzetaandeel meer dan de marge daalt, zijn super en consument spekkoper. Het A-merk zal bovendien weer in vers gaan, zoals Van Doorn hierboven al suggereerde. Ik Kies Bewust kan worden opgedoekt!

O ja, als boeren en verwerkers hun vers niet sterker maken, zullen de Unilevers er langzaam induiken. Links- of rechtsom zal het gebeuren. Vanwege de margekansen. Zo bekeken is de treurnis alom eigenlijk maar een rare boel.

Dick, jouw logica over aanbodgedreven vraaggeneratie waar je kwaliteit kunt onderscheiden van eenvoudiger en dus goedkoper bulkproductie brengt mij weer bij de nog steeds onbeantwoorde vraag waarom The Greenery, VION en Friesland Campina geen eigen schappen in de super hebben.
Dan kun je in de super toch je superioriteit aan een zegetocht laten beginnen.

Florine, er is nog een mooi voorbeeld van geschreven aanbod dat echt aanbod, = vraag, schiep. Wijn. Albert Heijn hielp o.m. via de Allerhande Nederland steeds beter aan de wijn. Dat oerbekende voorbeeld laat zien dat zelfs jouw voorbeeld een vorm van aanbodgedreven vraaggeneratie is.

Als er morgen zomaar aberdedoetsie of filet van capibara in de winkels ligt, koopt niemand het - op een paar culi's, waaghalzen en andere nieuwsgierigen na. Van hen kan de winkelier niet eten. Daarom willen Jumbo en AH dat je ook flink adverteert in hun Allerhande of betaalt voor je schapruimte.

Wouter, als consultant hoorde ik dat vroeger vaak: 'hebben we al geprobeerd'. Ik vroeg dan altijd 'hoe dan?' en 'hebben jullie ook bekeken waarom het mislukt is?' Doorvragen leverde vaak pijnlijke stiltes op.

Communiceren - ook 'ontmarketingd' - is een vak.

Ik hoorde onlangs een prachtige anekdote. Een versbedrijf ontwikkelde een complete innovatie in vers. Drie variantsmaken van hetzelfde product (een vrucht) in 1 bakje. Alles was ontwikkeld. Van de vrucht tot het bakje en alles wat bij de verpakking hoort. Of ze onderzocht hadden of het publiek het wil. Jazeker, het hele bedrijf had het heerlijk gevonden ....
Op de verpakking stond niet eens waarin de vruchtjes van smaak verschilden. Wellicht was het dus een leuk concept om in de winkel verschillen te laten proeven. Maar ja, als je drie soorten koopt, kies je zelf wel.
Niettemin schijnt het even in een winkel te hebben gelegen. Het is weer verdwenen. Ik ben niet verbaasd. Analyse: het idee zou een basis kunnen zijn voor innovatie van het schap, niet van het bakje. Je zou er als retailer veel mee kunnen. Niet als individuele teler, behalve dan als supergoeie teler van supergoeie varianten die consumenten in hun mix van bijv. 3 tomaten kiezen. Maar zo'n bakje is geen verkoopbaar concept waar voldoende volume mee te halen is om het op het schap te krijgen in de super, terwijl het in een speciaalzaak niet op z'n plek is.

Vraag dus aan jou: is de innovatie van vers mislukt omdat het niet kan of omdat het slecht is uitgevoerd?
Ik las laatst de AH-baas groenten en fruit inkoop in een tuindersblad: "ik zie geen innovaties en zit erop te wachten." En nu komt de sector dus met waterkomkommers.

Tijdens de foodlog-sessie met tuinders in Nieuwegein begin februari ontstak een teler in woede omdat we er niets van begrepen. Het ging niet om innoveren en communiceren. Integendeel, hij maakt gewoon komkommers en die moesten worden opgehaald tegen een fatsoenlijke prijs. We moesten begrijpen dat hij gewoon producent was. The Greenery of een andere handelaar of marketeer moest ze maar kwijt zien te raken. Ieder zijn vak. Dat moesten we echt goed begrijpen. Ik ben bang dat zijn dramatische oproep en de al even dramatische denkwereld die daardoorheen piept de realiteit is en de reden van vele mislukkingen van mensen die wel een stapje verder denken.

Te constateren valt nl. dat producenten inderdaad producenten zijn en zich vooral moeten toeleggen op het maken van het beste product. Te constateren valt dat ze de verbinding met hun verkopers niet weten te maken en dat die 'marketeers' op hun beurt hun telers niet weten te vertellen waar ze iets mee kunnen. Beiden zullen er van 2 kanten aan moeten werken. Zoniet, dan krijg je een wereld waarin iedereen maar wat aan rommelt. En dat met steeds grotere en dus steeds kwestbaardere tuindersbedrijven. Dramatisch!

@Dick Veerman Aanbod schept vraag schrijf je hier in deze draad maar het is ook wel eens andersom.

Uit de praktijk 2 voorbeelden. Twintig jaar geleden wist de Nederlandse consument niet dat er zoiets bestond als rucola. Niet te krijgen hier, ook net het zaad;je kon het wel zelf plukken in het wild maar dan moest je wel van de hoed en de rand weten. Doordat sommige culinair journalisten die rucola leerden kennen in Italie en Frankrijk er in dagbladen en tijdschriften over schreven, kwam de vraag langzaam op gang. Bij AH was er op een gegeven moment een schoorvoetend begin met verlepte bosjes rucola. Die verkochten niet goed, de supermarktklant was niet het segment om deze nieuwe slasoort bij te introduceren. Zoiets moeten koks van goede restaurants doen, daarna de gespecialiseerde (groente)winkels en delicatessenwinkels (waar de clientele van die restaurants inkopen doet) en pas daarna stappen supermarkten erin hand in hand met hun gratis receptenblaadjes.Het water stroomt nog steeds van boven naar beneden. Na een jaar of wat lag rucola, verpakt in plastic doosjes, in de supermarkt. Nu ligt het overal (zelfs bij Turkse en Marokkaanse winkels) en Nederlandse kinderen kennen vrijwel allemaal rucola.

Met de mozzarella is het in Nederland ook zo gegaan - voornamelijk dankzij de Napolitaan Tozzi - die dertig jaar geleden ambachtelijk vervaardigde mozzarella maakte in Amsterdam en die per bromfiets afleverde bij hoofdstedelijke Italiaanse restaurans en pizzeria's. Die vroeger er namelijk om. De rest van het verhaal is bekend.