-
Het schijnt te moeten: ook de Fairtrade-wijnen hebben een verkiezing gehouden. Alsof we nog niet genoeg hebben aan de verschillende wijnalmanakken van niet één maar zeker drie Nederlandse wijnschrijvers. Uit nieuwsgierigheid besloot ik toch deel te nemen aan de jury van dit Fairtrade-event. Wat mij betreft zijn al dit soort verkiezingen marketing, maar vooruit, de consument in wijnland kan wel wat informatie gebruiken. En die informatie doe je bij zoiets op. Bovendien, en eigenlijk vooral, wilde ik wel eens weten hoe die Fairtrade wijnen, voorheen natuurlijk met een hoog geitenwollensokken-gehalte, smaken tegenwoordig.
Stichting Max Havelaar en wijnportal By The Grape waren de organisatoren van deze eerste verkiezing ‘Beste Fairtrade wijn van Nederland’. In gezelschap van een twintigtal wijnschrijvers en inkopers proefde ik blind ruim 60 Fairtrade wijnen met het Max Havelaar- keurmerk. Blind hield in: een zakje over de fles zodat herkomst niet te zien was.
Vantevoren wisten we alleen dat de wijnen uit Zuid-Afrika, Chili en Argentinië konden komen.
De Zuid-Afrikaanse Pinotage van Fair Trade Original (Wereldwinkels) en de Cabernet Sauvignon van Koopmanskloof (binnenkort bij Great Grapes) werden tezamen door de jury verkozen tot beste Fairtrade-wijn in de categorie rood.
In de categorieën wit en rosé moesten de Argentijnse en Chileense wijnen het opnieuw afleggen tegen de Zuid-Afrikaanse. De Fairhills Sauvignon Blanc uit 2009 (AH) kwam als winnaar uit de bus in de categorie wit. De Balance Rosé uit 2009 (Delta Wines, Hema) werd uitgeroepen tot beste Fairtrade rosé.Belangrijkste constatering van mij – en van de aanwezigen die ik sprak na de proeverij: de meeste Fairtrade wijnen zijn uiterst correcte wijnen. De meeste vallen in de categorie ‘best te drinken’. Zowel naar boven als beneden nauwelijks uitschieters: geen erg goede wijnen, maar ook geen erg slechte wijnen (op die ene uitzondering na dan). Een fles van het schap trekken in de de Wereldwinkel of in de supermarkt, met het logo Fairtrade, is niet meer zo’n risicovolle onderneming als het een tiental jaren geleden was. Dus: kwaliteit en smaak wel oké.
Maar nu dat label: Fairtrade-wijn. Zit de wijndrinker wel te wachten op weer een label, zonder dat misschien altijd duidelijk is wat zo’n label inhoudt? En hoe eerlijk de handelspartners ook kunnen zijn, hoe nobel de insteek, het verschil tussen bio, biologisch-dynamisch, Fairtrade, Eco of EKO (want in Duitsland kunnen ze er ook wat van) wordt voor de wijndrinker steeds lastiger te bepalen. Kies ik een wijn om de zwarte werkers in Zuid-Afrika naar school te kunnen sturen, of eentje waarbij het milieu wat minder belast wordt? Ga ik een glas drinken waardoor ik het lot van vrouwen in Argentinië verbeter of kies ik iets dat de ozonlaag minder aantast? Tsjonge, eigenlijk wil ik gewoon een lekker glas wijn ...
3 reacties
Ik vind deze reactie
Mariëlla, uiteraard was dit een marketingevent, maar fijn dat je er verslag van uit brengt en dat ook bijzonder genuanceerd - zal ik maar eerlijk - doet.
Je bevindingen lijken deze in Vlaanderen te bevestigen. Geen absolute hoogvliegers, ook geen koppijnwijnen meer.
Wat betreft je opmerking naar milieu-impact: de Oxfam-Wereldwinkels hebben samen met univ van Gent hier onderzoek naar gedaan. Ik licht een stukje uit een webpagina van hun:
"Uit de studie bij Stellar Organics bleek dat een fles wijn een CO2-voetafdruk van ongeveer 2 kg heeft. Daarvan is het overzeese transport (15%) zeker niet de grootste verantwoordelijke. Het meest energieverslindende proces is de vinificatie, waarbij vooral de energie gebruikt voor de koelinstallatie zwaar doorweegt (40%). Ook de elektriciteit gebruikt voor het irrigatiesysteem (17%), de productie van de flessen (21%) en het lokale transport (20%) zijn doorslaggevendere factoren dan het vervoer over zee. Een verbeterproject zou kunnen zijn om te investeren in eigen productie van hernieuwbare energie (zoals zonne-energie), waardoor de grote impact van irrigatie en koelen kan afgebouwd worden."
De eerlijkheid moet de (Vlaamse)Wereldwinkels gebieden te zeggen dat hun eigen overleven gelijkloopt met de al dan niet goede verkoop van hun wijnen. Het zijn zowat de enig producten waarop een echt interessante winst te maken is, omdat het de duurdere voedingsprodcuten in hun rekken zijn.
Wat betreft de Zuid-Afrikaanse wijnen is het een manier voor de fairtraders om de (moeizame) weg naar landhervormingen een gezicht te geven.
Ik vind deze reactie
@Bart, ik zou zeggen, neem de proef op de som. Zet die Fairhills Sauvignon blanc naast eentje die je kent, en probeer het uit.
Wat mezelf betreft: Fairtrade wijnen zijn mi niet minder dan de gemiddelde supermarktwijn. Beide koop ik over het algemeen niet. Maar van de gemiddelde Fairtrade wijn durf ik rustig te zeggen: blij als ik dit op een feestje voorgezet krijg.
Tot slot: veel caféwijnen zijn slechter.
Ik vind deze reactie
@mariëlla beukers,
Zit de consument te wachten op weer een logo? Lijkt me duidelijk je geeft het zelf al aan. Wat is het verschil, als we het hier al niet goed kunnen beschrijven dan die consument wel?
Sta je daar voor een schap wijn. invloeden van alle kanten, muziek, andere klanten, kleuren, kaartjes denk je een goede hebben blijkt ie niet EKO te zijn dammit.
Bovendien heb ik de mening als je product goed is (en dus ook goed voor de omgeving, maar dat vind ik gewoon verantwoordelijkheid) dan heb je die logo's helemaal niet nodig. Je hebt geen licentie nodig.
Als Fair-Trade wijnen tussen 'gewone' wijnen wordt geplaatst heeft het dan enige kans op goed te scoren?
Of moeten we het Fair-trade wijntje nog even mijden?