En talloze 'Volksküchen' in Berlijn en elders in Duitsland.

Ja, restjesrestaurant Rest in Wageningen. Klik hier.

Dat mensen thuis voedsel weggooien heeft veel te maken met onderwaardering van het product.
Dit komt natuurlijk door de relatief lage prijs en de overvloed die beschikbaar is.
Exclusieve, dure producten zullen niet snel in de afvalbak belanden.

Wat betreft het weggooien van producten door supermarkten. Is het geen optie om als grote supermarkt er een restaurant aan vast te knopen, waar een creatieve kok met producten die hun einddatum naderen iets leuks kan doen.
Moet tegen scherpe prijzen mogelijk zijn.
Anders gaan die producten tegen kortingsprijzen weg of in de afvalcontainer.
Of wordt dit concept al toegepast?

@Lizette: Ik ben nog geen cijfers tegen gekomen die de huis markt en de zakelijke markt scheid misschien dat ik daar vanavond nog even achter aan kan gaan. Maar goed mijn punt is de verspilde energie in dit soort feel good ideeën als Love Food, ik denk niet dat daarmee een gedragsverandering kan gehaald worden. Refsgaard, Magnussen spreken over significante verschillen na een discussie tussen de auteurs en een doelgroep. Daarmee wordt dus aangetoond dat intensieve discussies bijdragen aan een beter gedrag. Maar is dat makkelijk te realiseren? En is het een onderdeel voor de overheid? Mij lijkt het meer iets voor een NGO. De overheid hoort zich meer met andere storende factoren als haar eigen beleid bezig te houden. Zoals subsidies die zorgen voor te goedkope producten. Wetgeving die minder de Europese grenzen beschermd enzo on.

@Bart: supermarktverspilling-overproductie-kliekjes, allemaal één instelling/houding. De één absoluut meer dan de ander, maar als er relatieve cijfers zouden bestaan zou ik die best interessant vinden. Of heb ik daar even overheen gelezen?

@ Lizette "De super vindt het alleen maar goed natuurlijk als er meer verkocht wordt. Zijzelf gooien ook heel wat weg." Hoe zou dat nauw komen? Zijn wij niet zo verwend dat we altijd alles in het vak willen zien? Maar wat doet een AH aan recycling, veel want het heeft een economisch voordeel.
Maar in hoeverre is deze verspilling te meten met ons huis en tuin kliekje?

De super vindt het alleen maar goed natuurlijk als er meer verkocht wordt. Zijzelf gooien ook heel wat weg. Er zijn ook mensen die daar weer van proberen te profiteren of eigenlijk beter gezegd, dat weggegooide eten 'redden' en het zelf opeten. Dumpster divers.
Toen ik eens 3 weken in de USA was leerde ik zulke mensen kennen. Je wilt niet weten wat er daar in de supermarktvuilnis wordt gegooid. Alles nog goed eetbaar. Ik heb er 3 weken voor niks gegeten. (Wordt ook in NL en DLD gedaan, maar wordt ook steeds moeilijker, vuilnisbakken worden achter hekken geplaatst en afgesloten.)

Waar in NL/DLD nog dingen voor de halve prijs komen te liggen om ze dichtbij de afloopdatum toch nog te kunnen verkopen, is het in de USA echt shockerend wat er wordt weggegooid. In de supermarkt. Ook in de uni-mensa, waar studenten kunnen eten wat ze willen: borden helemaal overvol, minibeetje eten, de rest weggooien. Nooit was er iets 'op' (zoals in NLse/Duitse mensa's).

Ook aan het einde van de markt kom je, met beleefd vragen, met teveel (gratis) eten voor jezelf thuis. 'Afval'. Daar is het opmerkelijk dat vooral islamitische handelaars graag wat weggeven. Als aalmoes.
Ja, omstreden, als vreemd ervaren, reden tot discussie, etc. Maar feit blijft: er ligt heel wat eten in de vuilnisbak dat nog prima te eten is.

Ook deze film, les Glaneurs et les Glaneuses, gaat op die thematiek in.

@Wouter de Heij, maar als we er nu van uit gaan dat de grote industrie veel aan doet om afval te voor komen, dit lijkt mij economisch erg interessant en bovendien imago technisch.

Dan blijft bij mij toch echt de consument over net even in Direct Science van Elzevier gekeken en:

The interaction between waste management and human behaviour

In understanding the functioning and evaluation of waste management systems the ‘action arena’ framework developed by Ostrom (1998) is central. Ostrom defines an action arena as (Ostrom, 1998: 68): “… a set of variables, including the action situation, the actors, the structural rules, the community attributes, and the material conditions that shape the action arena. The action arena is the social space within which individuals interact – exchange goods and services, solve problems, dominate one another, or fight.” Among others Söderberg and Åberg (2002) have used this framework in models dealing with urban water management in Sweden.
Journal of Environmental Management, Volume 90, Issue 2, February 2009, Pages 760-771
Karen Refsgaard, Kristin Magnussen

Wat dus neerkomt op het gedrag wat veranderd moet worden, aangezien gedragsverandering en instructie zoveel energie kost ben ik van mening dat het verspilde energie is en dat er vanzelf een selectie ontstaat, daarmee sta ik misschien wel lijn recht tegenover de Times maar het is wel een stuk realistischer. Ik krijg een geiten-wollen-sokken gevoel bij die website.

Tijdens een lecture in Belfast hadden we ongeveer een jaar geleden ook een discussie over recycling, de gemeente moest kiezen recycling voor of na de inzameling. De lijn in de discussie kwam uit op een sortering na de inzameling. Dit is technisch het meest efficiënt en economisch het meest interessant.
Maar de gemeente deed ook een onderzoek onder haar inwoners en die hadden het gevoel dat sorteren aan huis beter was. Uiteindelijk is gekozen om de kiezer zijn zin te geven.

WouterdeH: Ik ben het met je eens, gratis ideeën weggeven aan mensen die full time betaald worden om zelf ideeën te generen, dat gebeurt maar al te vaak tegenwoordig. Daarmee kun je natuurlijk je eigen gebrek aan creativiteit maskeren onder het mom 'mobiliseren wat er in de samenleving aanwezig is.'
De consument zou kunnen beginnen boodschappen te doen met een mandje ipv een (te grote) winkelwagen die zich maar al te gemakkelijk laat volladen. Met een mandje in de hand voel je direct het gewicht van je aankopen. Dat is micro-niveau.
Maar misschien is het interessant om te kijken of de winkelwagen qua afmeting bedacht is om de consument van dienst te zijn bij het gemiddelde aantal weekboodschappen, of eh... dat het de super goed uitkwam om de consument bewustloos met een gigawagen vol boodschappen naar de kassa te lokken?

@ lizet, ik ben het met je eens. Wat kunnen consumenten thuis doen. Minder inkopen, minder kopen, minder eten. Het schillenboer voorbeeld van Willem is daarom niet-duurzaam. Dit soort processen op een grote schaal bekijken is best relevant om in te zien of er spraken is van onduurzaamheid of niet.