De vleesverwerkende industrie ziet in dat het zorgvuldig omgaan met slachtdieren noodzakelijk is. De gebeurtenissen die voorafgaan aan het daadwerkelijke slachten voegen dan wel geen waarde meer toe aan het eindproduct, maar hebben, bij onzorgvuldig handelen, wel degelijk een negatieve invloed op die waarde.
Huidbeschadiging door vechten in de stal, afdrukken van het gebruik van opdrijfmiddelen en striemen op de flanken van stierkalveren van rijgedrag laten hun sporen achter op het geslachte product, stelt Peter Bolkenbaas, trainer bij opleidingsorganisatie SVO en gecertificeerd Animal Welfare Officer. Dit komt het welzijn van het dier niet ten goede en uiteindelijk kosten ze het bedrijf ook geld. Door de beschadigingen zijn delen van het product ongeschikt voor consumptie dan wel voor de export.

Vanaf het moment van opdrijven vanuit de stal van de boer tot aan het daadwerkelijk bedwelmen, wordt het slachtdier geconfronteerd met een aantal psychische en fysieke stressoren. Met name het moment waarop de slachtdieren de stal opkomen is een kritisch moment, weet Bolkenbaas.

Stalmedewerkers die onzorgvuldig omspringen met de samenstelling van de koppels slachtdieren veroorzaken onnodige stress. Varkens worden gehouden in
koppels. Haal je die koppels door elkaar of zet je de dieren te lang bij elkaar, dan ontstaat er onrust en gaan de dieren vechten. Hierdoor ontstaat schade aan koppen en schouders en wordt de kwaliteit van het vlees op een negatieve manier beïnvloed.

Ook het gebruik van verkeerde opdrijfmiddelen veroorzaakt onnodig leed. Volgens Bolkenbaas is het helemaal niet nodig om prikkers en dergelijke te gebruiken. Er zijn veel betere alternatieven op de markt, zoals rammelaars en opdrijfpaddels. Varkens zijn sowieso heel auditief ingestelde dieren en reageren beter op geluid dan op pijn. "Wanneer je de juiste opdrijfmiddelen beperkt inzet, zijn de slachtdieren minder gestrest, ontstaan er minder schades en is de pH van het vlees uiteindelijk beter", aldus Bolkenbaas.

bron: Meat&Co