vers is kwaliteit uitstraling smaak teksttuur in functie van het product

Punt voor nu. Het punt is, met vele modulaties, in maar liefst 239 reacties nu wel gemaakt. Waarvoor dank aan allen.

Niemand reageert meer. Iedereen moe van dit onderwerp. Ik ook. Maar Dirk Jan heeft wel recht op een reactie. Van mij, dus.
1. Dirk J. zegt: 'Het verskarakter van een product is gelijk aan de houdbaarheids datum.' Dat mag waar zijn, maar 'verskarakter'is iets anders dan 'vers'. Daar ging het over.
2.'De werkelijke versheid van een product kun je koppelen aan een tijdslimiet na productie of oogst.' Waarschijnlijk wel. En met de twee volgende zinnen ben ik het eens.
3. Ik vind koelen ook een vorm van conserveren. Maar je laatste zin begrijp ik niet.

Eh... voor de goede orde, mijn buurvrouwen zijn geen onbekende mevrouwen ;-). Dit voor de vrolijke verse noot. Ik was ergens en daar liepen mevrouwen, en toen vroeg ik er naar.

Het verskarakter van een product is gelijk aan de houdbaarheids datum. De werkelijke versheid van een product kun je koppelen aan een tijdslimiet na productie of oogst. Het moet toch mogelijk zijn om aan die versheid waarden te verbinden. Dat zal per product bepaald moet en worden.

Het ligt niet zo voor de hand maar koelen is ook een vorm van conserveren. Neem dat als uitgangspunt en kijk eens wat de levensduur van vers is.

Dick,

Wat mij betreft ben je nu duidelijk. Ik vind het knap hoe goed jij kan breien met uitgetrokken wol. Ik werd een beetje hysterisch van al die knopen.

Een wettelijke definitie is een goede conclusie, maar..... wie voelt zich geroepen daar in te duiken. De belangen zijn te groot. Doen we er meteen die oogstdatum bij. Verplicht. Net zoals de koekenbakkersdatum.

Pieternel, ik zal het nooit meer doen, maar het dreigde steeds de zware kost te worden waar je me zo indringend voor waarschuwde.

Ik weet nu niet meer of Willem en ik elkaar nog begrijpen. Hij wil - dacht ik - de door de marketeer gegijzelde taal bevrijden met een zorgvuldig geconstrueerde betekenis van 'vers'. Maar taal trekt zich daar niks van aan en gaat zijn eigen gang in de volksmond. Het recht trekt zich er wel wat van aan. We zijn dus bezig met een juridische definitie. De dicussie daarover wordt al jaren gevoerd, maar blijkt - luister naar Wouter de Heij - onoplosbaar.

Als mijn vers oud is, vraagt Willem, is het dan nog vers? Nee, dan weet ik dat het oud is. Ik stel trouwens regelmatig vast in winkels dat er oud vers ligt. Ook voor mijn moeder, die een zeer intuïtief taalgebruikster is, is daar geen woord Spaans bij.

Zeker, Willem, dit was op mijn verzoek. Ik ben iedereen zeer erkentelijk die deze discussie de diepgang gaf om te komen tot het alledaagse en een onbevredigd verlangen naar een technisch houdbare definitie!

Ik denk dat er twee conclusies zijn:
- vers is intuïtief duidelijk en nog steeds bruikbaar
- vers zou een wettelijke definitie moeten krijgen omdat er zo uitgebreid mee genept kan worden dat er geen grenzen meer aan zijn; omdat het echter zo moeilijk is, kun je maar beter doen wat taalcritici doen: er met veel lol en plezier leuke en informerende stukjes over schrijven die mensen zelf nepvers door laten prikken.

Tjeetje, en nou die prijs nog toekennen. Ik denk dat'ie maar moet gaan naar iemand die innoveert in anti-nepperij.

Willem: "Je bent in mijn ogen een taalparia als je met een zekere bedoeling taal gebruikt om te manipuleren."

Dat is het hele punt van taal: anderen manipuleren. Je maakt een bepaald geluid en mensen doen iets als reactie. Dat doet de buurvrouw van Lizet ook. Als mijn buurman zegt; "Zet die muziek zachter of ik trek je kop van je romp!" is hij evengoed aan het manipuleren. Het enige wat anders is aan marketeers is het budget en strategie uit de boekjes. Als iets georganiseerd is, kan het ongewenst grote schade oplveren. Daarom de oproep tot regulering net als bij georganiseerde misdaad. En daarom wordt Dick in ruil voor een fles wijn gevraagd om helderheid te scheppen.

Waarom is een marketeer opeens een taalparia? Van der Land, opeens? Lees even een paar jaargangen Foodlog terug, zelfs je eigen bijdragen. Reclameleugenaars zijn paria's.
Er is een enorm verschil tussen de bedoelingen van een 'gewone' burger die probeert een ander iets duidelijk te maken in zijn onbeholpen (soms) taaltje en een handelaar/producent/reclameknecht die de burger wil overhalen iets te kopen.
Hogerop zeg je dat het begrip vers iets magisch heeft. WANT, zeg je, Iglo diepvries gebruikt het op de verpakking.
Niks magisch, Iglo durft het begrip zo falikant verkeerd te gebruiken omdat er niemand voor gestraft wordt en om consumenten een rad voor ogen te draaien.
Ja Van der Land, markt- en meuketiers zijn parasieten van onze taal.

Dick, je vraagt 'wat is het probleem als we vers gewoon laten betekenen wat het betekent? Dat laatste stellen hier in ieder geval kritikaster Wouter Klootwijk, teler Jan Robben en voormalig reclamemaker Jan Peter van Doorn voor.'
Daar gaat nu deze hele discussie over: wat betekent 'vers' dan?
Sommigen willen de betekenis laten afhangen van het doorsnee-dagelijks-gebruik, anderen willen de marketeer zijn/haar gang laten gaan.
In beide gevallen komen we er niet uit. Echt niet.
Ja Dick, je stelde: vers is niet-geconserveerd EN niet verduurzaamd bereid of versneden product'. Dat is maar een deel van de oplossing. Jouw product mag dan best bedorven zijn? Zo niet, wat dan?
Wouter van der L. Je bent in mijn ogen een taalparia als je met een zekere bedoeling taal gebruikt om te manipuleren. En als de bedoeling van dat naar je hand zetten inhoudt dat daarmee niet een feitelijkheid, maar een interpretatie ten eigen gunste het doel is, begint het verdacht veel op de werkwijze van veel marketeers te lijken!
En laat ik nou net proberen die feitelijkheid boven water te krijgen, op verzoek van Dick, overigens.