@P, ik denk dat je daar heel makkelijk mee wegkomt. Het is en soort 'antinep nepping' met een goed doel. Het publiek zal zien dat het ditmaal om goede redenen wordt genept. De veel interessantere vraag is of dergelijke tactieken datzelfde publiek niet laten roepen om 'ontnepping': als je het probleem (misleidende reclame) wegneemt is er ook geen reden om met een probleemoplossende signaleringstactiek te komen.

"Het is in zijn ogen goed om de mensen bij herhaling schrik aan te jagen, ook als de inhoud van de boodschap eigenlijk niet verandert. Het helpt om mensen wakker te houden, aldus de wetenschapper."

Tot natuurlijk iemand dit doorziet en je vervolgens publiekelijk (kranten, weblog) neerzet als een paniekzaaier. Daarna gelooft niemand je nog.

Een interessante vraag, inderdaad: hoe dwingend is onweerstaanbaarheid? Is het overgewichtsvraagstuk een vorm van verslavingsproblematiek?

Dit verhaal roept meer vragen op (is er meer over te lezen?).

Bijvoorbeeld: welk onderzoek heeft Kroeze verricht waarop hij zijn fruit/snoep-verhaal baseert? Dat snoep soms op fruit lijkt is volgens mijn intuïtie omdat er een (kunstmatig) fruitsmaakje aan zit, zoals bij banaantjes. Fruittella lijkt namelijk helemaal niet op fruit. En zwart snoep (drop, Italiano) is populairder dan felrood snoep, dus kleur lijkt nauwelijks een issue. Zelfs bruin snoep (Colasmurfen) doet het uitstekend. Dus zo belangrijk is de 'roodprikkel' naar de hersenen' niet.

Het bakluchtverhaal vind ik ook een beetje raar. Gebakken vlees of versgebakken brood is niet altijd energierijk. Op kermissen staat geen biefstukkraam. Het gaat bij vette producten zou ik zeggen om een specifieke geur en de ervaring met het product. Een oliebollenkraam is onweerstaanbaar omdat de hersenen 'weten' dat oliebollen vet zijn. De eerste keer dat je een frituurkraam ruikt, ben je dus nog buiten gevaar.