Beste Willem. Ik doe aan wishful thinking. Omdat ik denk dat het helpt. Verder geloof ik alle verhalen uit de quantum mechanica. Als je je lang genoeg ergens op focust, dan moet het lukken. Als ik heel hard wens-wens-wens, dan geloof ik er heilig in dat het moment eraan zit te komen, dat ook de overheid en andere instanties gaan inzien dat goede voeding weliswaar geld kost, maar dat het nóg véél meer geld bespaart. Omdat de kosten van de gezondheidszorg ontploffen en de link tussen voeding en gezondheid geaccepteerd is. Met andere woorden: zodra dat besef nog ietsjes verder doordringt, dan wordt anders tegen de waarde van goede voeding aangekeken en dus ook tegen de kosten. Hoe dat in tehuizen niet werkt is duidelijk. Net zoals de frisdrank- en snoepautomaten ook de cash cows van scholen zijn en (dus) staan waar ze staan.
Keukens moeten terug naar tehuizen. Samen koken, piepers jassen en 's middags de geur van dobberende ballen in de pan ruiken.

Florien, ik ben met een boek bezig. Jopie's verhalen gaan verschijnen en ik wil je graag daarin opnemen. En nee, we wonen niet in dat leuke huis. Daar woont een heel aardige mevrouw die net als Jopie geniet van het uizticht. Hoe kan ik je bereiken?

Als ik heel hard roep, kun je me horen, Joyce, maar digitaal kan het ook.
'Keukens moeten terug naar tehuizen'. Jawel. En zo snel mogelijk! Maar dat gaat voorlopig niet lukken. Voedsel is niet alleen tot vulling verworden, zoals je schrijft, maar ook tot handelswaar (wat het natuurlijk al lang is, maar hier bedoeld m.b.t. dit onderwerp). Het tehuis koopt elders, waar het het goedkoopst is, het eten voor de bewoners in. Waarom? Niet (alleen) uit gemakzucht, maar vooral omdat de directie, geprivatiseerd, weet je nog?, moet concurreren met andere tehuizen. En dan blijken bewoners eerder te vallen voor een aantrekkelijk kamertje met mooi uitzicht dan voor goede voeding.

@Joyce Huisman. Dat vermoedde ik al Joyce.Ik heb heel veel goede herinneringen aan haar en Jopie én natuurlijk aan die heerlijke gerookte paling van Jopie. Mensenkinderen wat waren die altijd lekker. En zoals Ietje boterhammen kon klaarmaken was er niet gauw een tweede. Toen Johannes, de reuzenpaling die Jopie eens heeft gevangen en niet wilde opeten omdat hij hem als zijn vriend beschouwde, op een kwade dag dood in zijn aquarium op het erf lag en Jopie diepbedroefd was, heeft Ietje droogjes gezegd: 'jammer, daar hadden we mooie plakken van kunnen snijden'. Ze was ook erg van zuring plukken buiten in de tuin en die blaadjes tussen de boterhammen stoppen. Ik begrijp uit je verhaal dat ze er niet meer is.

Of er een project loopt om de maaltijden in instellingen onder de loep te houden weet ik niet. Wel zijn er af en toe topkoks die een poging wagen goede maaltijden te ontwerpen voor ziekenhuizen en zorginstellingen. Ik geloof dat Pascal Jalhay daar een aantal jaren geleden mee begonnen is. Maar hoe dat loopt weet ik niet.

In ieder geval heel attent van je dat je liet weten dat het om Ietje ging. Wonen jullie nu in dat leuke huis met tuin aan een watertje daar in Workum?

Hartelijke groet terug uit de grote stad .

Beste Florine, Deze oma ken je overigens. Ze was een grote fan van je. De vrouw van Jopie. Ja, sommige bewoners vinden het prima te doen. Het aantal mensen dat thuis iets maakt dat met minder inzicht gekookt is, zou ik niet graag de kost willen geven. De solidairiteitsgedachte is voor mij een spagaat. Maar dat was het ook voor oma. Als we iets meebrachten wilde ze het altijd meteen delen, want haar tafelgenotes vielen bijna om van verlangen. Iets anders is dat de kwaliteit nodeloos geweld wordt aangedaan. Door alle stomme regeltjes. Keukens centraal elders ver van het tehuis. Daardoor krijg je bordkarton. Omdat de logistiek van knapperig gebakken aardappeltjes een drama maakt.Het is ook ten strengste ( ) verboden om bepaalde etenswaren mee te nemen. Voedsel wordt vulling.
Keukens moeten terug naar tehuizen. Loopt er niet een project om voedsel in instellingen onder de loep te houden. Uberhaupt is er vanuit de medische wereld meer belangstelling/erkenning van de invloed van voedsel op onze conditie; zeker als het om zieke en kwestbare mensen gaat. Hartelijke groeten uit Fryslân Boppe.

Joyce Huisman @'Ik gun ze de mogelijkheid om betere maaltijden tegen betaling te kunnen bestellen, maar hoe lekker zit je daarvan te smikkelen als je buur het moet doen met het prakje van de dag?'

Je maakt daar een punt. Maar moet dat nu een doorslaggevend argument zijn om die mogelijkheid niet in te bouwen? Hoever gaat solidariteit? En om hoeveel geld gaat het? En sommige bewoners van die verpleegtehuizen vinden het eten wel lekker, ook dat heb ik gezien. Die zitten te smikkelen. Maar voor wie het eten niet lekker vindt, zijn de maaltijden een absolute bezoeking. En dat is dan de invulling van het staartje van hun leven. Er moet toch een oplossing mogelijk zijn het leven daar iets te veraangenamen met lekkere maaltijden. Gewoon vers gekookt eten. Echte gebakken aardappels i.p.v. opgespoten bordkarton dat eruit ziet als een gebakken aardappeltje maar volkomen geen smaak en beet heeft. (Ik geef maar een klein voorbeeld van iets simpels dat ik zelf heb geproefd en met moeite kon doorslikken.)

Ergens las ik in deze draad dat die keukens niet full time bezet zijn en dat dat geld kost. Ik heb ook veel lege bedden in ziekenhuizen gezien, die zijn ook niet full time bezet en dat kost ook geld. Ik vind dat geen eerlijk argument om de keukens niet meer terug te brengen in verpleegtehuizen. Misschien moet er anders gerekend worden en meer met vrijwilligers/werklozen/taakstraffers gewerkt worden in die keukens. Het is de moeite waard het opnieuw te bekijken want instellingen hoeven geen winst te maken en de bedrijven die deze maaltijden produceren voor instellingen moeten wel winst maken. Alleen dat al...

Oma zat jarenlang op de gesloten afdeling van een verzorgingstehuis. 's Morgens worden de bewoners aangekleed en naar de huiskamer gebracht, waar de radio aanstaat, waar ze hun natje en hun droogje krijgen, terwijl ze over of op tafel hangen en niks meer zeggen. De maaltijden zijn het hoogtepunt van de dag. Eens in de zoveel tijd namen we iets lekkers mee voor de hele afdeling. Alhoewel diep dement, braken ze de tent af voor haringen en roggebrood. De emotie van herkenning, diep in hun hersenpan opgeslagen, was ontroerend. Schrijnend was ook het gebrek aan geld onder deze mensen. Geen geld voor kleding of bijvoorbeeld een lekker stukje zeep.
Ik gun ze de mogelijkheid om betere maaltijden tegen betaling te kunnen bestellen, maar hoe lekker zit je daarvan te smikkelen als je buur het moet doen met het prakje van de dag?
En als het over Jan gaat....ik verbaas me er het meest over dat deze kwestie tot GROOT nieuws van dit formaat werd verheven. Dat vind ik ernstiger, dan het feit dat hij zich over de rijst beklaagt. Alsof er in de wereld geen (nieuws) waardiger feiten zijn. Een klein sec kolommetje van 200 woorden op pagina ?? had volstaan.

Jan dys Bouvrie ? (Voor fijnproevers.....)

Helaas is het exploiteren van een instellingskeuken te duur voor de samenleving. De keuken is 365dagen p.jaar open en wordt maar anderhalf to tweeënhalf uur per dag gebruikt de rest is logistieke bijzaak.
Er zijn verschillende instellingen die heel lang een heel bekwame maaltijd serveerden. Het verpleegtehuis dat nota bene bekend werd om zijn pyjamadag stond zeer hoog aangeschreven om zijn keuken (gisteren nog met de voormalig chef-kok gesproken).

In bejaardentehuizen en verpleeginstellingen wordt nauwelijks nog zelf gekookt. De maaltijd wordt voor een belangrijk deel geassembleerd waarbij de kwaliteit wordt afgestemd op de verwerkbaarheid aan de opschepband ipv de smaak van de bewoner/patiënt. Hier wordt veel over gesproken en men is druk om de kwaliteit te verbeteren maar is momenteel overgeleverd aan wat de handel bied en dat gaat op het scherpst van de snede. Ik moet wel zeggen dat de ontwikkelingen snel gaan en de kwaliteit toeneemt.

Het verschil met eten dat je in de lik voorgeschoteld krijgt is er wel degelijk. bijvoorbeeld nasi bevat beduidend minder vlees dan je in een ziekenhuis zou krijgen.

'Waarom mensen niet bij laten betalen zodat ze betere kwaliteit eten krijgen als ze dat graag willen.'
Dat kan dus, maar alleen bij het individu, niet als organisatie.
En de vrije markt is nu realiteit, maar inderdaad, door de wachtlijsten zullen we er voorlopig niet veel van merken. Zoals ik al zei, 'of het gebeurt en of het zinvol is, laat ik in het midden.'

@Mark Soetman. Elkaars bejaarden paaien? Dat zal wel meevallen. De wachtlijsten zijn lang dus van kiezen is geen sprake, laat staan dat het vrije marktsysteem op deze sector kan worden losgelaten.

De rest van je verhaal is om moedeloos van te worden. Waarom mensen niet bij laten betalen zodat ze betere kwaliteit eten krijgen als ze dat graag willen.