Ik heb Uri uitgenodigd, hoop dat hij inderdaad bereid is om eea in zijn eigen woorden te komen vertellen.

Verder, een toevoeging die het verhaal extra diepte geeft. Veel van ons eten en andere producten die wij consumeren, zijn enkel 'goedkoop' omdat de milieubelasting die ermee gepaard gaat niet in de prijs is opgenomen. In academische termen heet dat het 'internaliseren van externe kosten' (of het gebrek daaraan natuurlijk). Zouden de producenten moeten betalen voor bijvoorbeeld bodemerosie, een dalend grondwaterpeil, eutrofiëring etc., dan zouden we ecovalue eigenlijk niet eens meer nodig hebben. Een vervuilend product is dan bij voorbaat al duurder. Logisch als dat klinkt, de implementatie is zo gemakkelijk nog niet. Ingewikkelde belastingsystemen en wie krijgt dat milieugeld eigenlijk (in de gracht gooien?). Het is een groot dilemma van ons productiesysteem. Creëren we een gezamenlijke moraal die ervoor zorgt dat we zorgen voor de huidige generatie zonder daarbij de toekomstige generatie dat recht te ontnemen? Of forceren we dat met regeltjes en belasting?

Tot die tijd hebben we met ecovalue een slimme tool om na te gaan hoe we ons budget milieuvriendelijk kunnen besteden.

@Fien, in de praktijk ecovalue bepalen gaat als volgt: Neem de dure fles wijn uit de laatste alinea. Ik kan de productie van die wijn (en fles) tegen een bepaalde schaal aan houden waardoor ik het een score kan geven op gecreeerde toxiciteit, biodiversiteitsvermindering, co2-uitstuit, etc. Daar is gestandaardiseerde software voor, in Nederland wordt SimaPro veel gebruikt. Daar volgt een waarde uit, meestal in millipoints. Door diezelfde analyse uit te voeren op verschillende producten en die waarde te delen door de consumentenprijs krijg je de ecovalue (euro/milieubelasting).
Een (oud) voorbeeld: In 2005 kostte een 23 inch LCD tv (Philips 23pf9946) €972.32. De milieubelasting (berekend met Ecoscan software) kreeg een waarde van 50335mpt. Een 32 inch LCD tv (Philips 32pf9956) kostte €2155.92 en had een miliebelasting van 50595mpt. Zoals je ziet is het grootste verschil hier in de prijs, niet zozeer in de milieubelasting. Daarmee is de ecovalue van de 32 inch tv dus meer dan twee keer zo hoog (2155.92/50595=42.61) als de 23 inch tv (972.32/50335=19.46).

Ewout, ik denk inderdaad dat we het eens zijn. :) Alleen zie ik (nog) niet hoe de ecovalue in de praktijk bepaald wordt.

Ewout, foodloggers verstaan wel Engels. Zou je Oriol willen vragen om hier in zijn eigen woorden zijn begrip 'ecovalue' uiteen te zetten?

Het is een lastig concept dat niet altijd tot de juiste interpretaties lijdt (hierboven de reacties van Dick en MrOoijer). Ik zal proberen een en ander beter te illustreren.

Aan de achterkant noemde Dick het 'koopkrachtvernietiging', maar dat is precies waar het voorbij gaat aan de kern van het concept. Koopkracht is de hoeveelheid waar(de) die je voor een bepaalde hoeveelheid geld krijgt. Bij ecovalue draait het erom dat de waarde van het product wordt verhoogt zonder dat daarmee de milieubelasting van het product verhoogt wordt. Een hogere productwaarde vertaalt zich (zij het niet rechtevenredig) in een hogere economische waarde. De koopkracht blijft dus gelijk, want niet alleen de prijzen stijgen, maar ook de waarde van het product.

MrOoijer, het voorbeeld van de tomaten is ongelukkig omdat hij meer nuancering nodig heeft. Iemand die dezelfde tomaten bij twee (gelijke) Jumbo filialen koopt en daarvoor bij de een 3 euro en de ander 1 euro betaalt is niet slim bezig, maar dat terzijde. Bij die chique groentenboer daarentegen betaalt hij misschien meer voor de service; omdat die man hem helpt uitkiezen, bereidingstips geeft of omdat het persoonlijke contact zo prettig is. Die groentenboer verdient die extra 2 euro dus aan die waardecreatie (dat is zijn vak). Nu de macro-economische vragen die zowel jij als Joris naar voren brengen. Niemand heeft in de hand wat die groentenboer met zijn geld doet. De sleutel is dat je dat bij GEEN van je uitgaven hebt. Of ik mijn budget nu besteed aan 100 koopjes of 10 kwaliteitsproducten, in geen van de gevallen heb ik invloed op de manier waarop dat inkomen besteedt wordt. WEL heb ik, ook macro-economisch gezien, invloed op de zaken waaraan mijn geld wordt opgemaakt. Want ik kies voor een product waarvan een groter deel immateriele waarde betreft (arbeid die niet gerelateerd is aan bijvoorbeeld het leegpompen olievelden). Al het geld dat ik uitgeef wordt namelijk ergens in de keten door iemand verdiend. Of dat nu vooraan is (de groentenboer) of achteraan (de kunstmestproducent) maakt niet uit. Als je dat ontkent zeg je impliciet dat 'stemmen met je vork' niet werkt, omdat de mensen die de goede dingen produceren er dan op vooruit gaan dan slechte dingen met dat geld kunnen doen.

Fien, ik denk dat we het eens zijn. Het voorbeeld van de groenten uit eigen tuin was provocerend bedoeld. In de praktijk ligt het (wederom) genuanceerder. Want vaak kost zo'n tuin meer dan je zelf doorhebt, je ziet het alleen niet zo concreet op je kassabon. Niet in de laatste plaats de tijd die het kost. Ik ken zelfs mensen die parttime werken zodat ze de 5e werkdag van hun moestuin kunnen genieten. En zelfs als je zou besparen, het gaat erom wat je doet met het geld dat je overhoudt. Want zoals ik al eerder aanstipte, is eten niet per se het meest ecologische wat je kunt doen met je geld. Besteed je het geld dus aan een toneelvoorstelling, dan ben ga je er dus op vooruit. Het punt hierbij was dat het niet altijd voor de hand liggend is, dat een geldbesparing die gepaard gaat met milieuvriendelijkheid op jouw totaalbudget wel een netto positieve invloed heeft. En daarmee is dat meteen een antwoord op jouw andere vraag: dit concept geeft daar inzicht in, dat is het enige doel ervan. Niet iedereen heeft daar boodschap aan, maar als je graag op een systeemniveau wilt stilstaan bij de duurzaamheid van je bestedingen is het een waardevolle toevoeging.
Je voorbeelden toverden een grote glimlach op mijn gezicht; zowel heel raak als humoristisch :o)

Tenslotte, Dick, ik hoop dat uit bovenstaande blijkt dat zowel het ecologische (wordt mijn geld besteed aan immateriële waardecreatie of grondstofextractie) als het economische betreft... Ik zou graag gezien hebben dat Oriol hier mee kon praten, maar helaas spreekt de goede man geen Nederlands. Maar ik zal een balletje opgooien. Google translate doet misschien wel wonderen!

Ik denk het wel te volgen en heb er wel het gevoel bij dat het klopt. Het is toch logisch dat als ik 1 bank koop van 1500 euro en daar 30 jaar op blijf zitten dat, dat ecologischer is dan 3 banken van 500 euro (en dan meer grondstoffen dan die ene bank) waar ik telkens maar 10 jaar op zit. (zonder moeilijk te doen over of de verhouding 3 keer duurder 3 keer langer mee opgaat)

Toch vraag ik me wel af hoe dit macro economisch werkt. Als ik 'niets' voor veel geld koop dan is dat duurzaam maar dat bedrijf heeft dan wel weer veel geld in zijn zak zitten als zij dat dan aan tien miljoen china t-shirts besteed heb ik mijn geld ook niet duurzaam geïnvesteerd in hem enzoverder enzoverder .... maar dat vraag ik me dus af. Dus of het bijdraagt dat 1 iemand zo spendeert of moet iedereen zo spenderen om het te laten werken?

Dit is wat de ontwikkelaar (TU-D promovendus Oriol Pascual) van het begrip er zelf over schrijft: Green product design (or Ecodesign) is a widely spread practice amongst the consumer electronics industry. However, it is perceived that the low-hanging fruit has already been picked and, at present, green product design suffers some sort of status-quo. A major issue appears to be the gap between its environmental and managerial dimensions, which jeopardizes its potential for improved profitability (environmental and economic). Additionally, traditional green product design approaches have neglected the demand side of the value-chain; how consumers spend money. In this PhD, the author argues that the market is a diverse place where product functional and intangible values have the potential to maximize environmental and economic profitability when taken into account in green product design strategies. As a result, a new managerial framework aiming at value creation has been developed named value-based strategies. Within value-based strategies, an eco-efficiency method called Ecovalue is used to set design priorities based in market segmentation and consumer purchasing power (demand side of the value-chain).

Ik kan er eerlijk gezegd niet uit opmaken of het een betekenisvol concept is, al zie ik wel dat het een op economische waarde gericht concept is. De ecologische waarde zie ik niet, al geloof ik graag dat Maybach's of Bentley's in handen van enkelen ecologischer zijn dan vele Opels of Renaults in handen van heel velen. Maar als dat de consequentie van het theoretische concept is, moet het 'academisch' genoemd worden.

Ik zie niet zo goed wat er nieuw is aan de ecovalue. Het lijkt me een absolute no-brainer dat rijke mensen per definitie meer vervuilen dan arme, verantwoordelijk zijn voor meer CO2-uitstoot en minder duurzaam leven. Maar er is qua duurzaamheid niks mis met bijvoorbeeld eten uit je eigen moestuin en je moet de zaken niet omdraaien door te stellen dat het duurzamer is bij de groenteboer tomaten te kopen. Daarmee breng je mensen in verwarring, want onjuist, en het is dus psychologisch controproductief. Het probleem is inderdaad dat men denkt goed bezig te zijn met de aanschaf van een zuinige Prius en het indraaien van een paar spaarlampen om daarna vrolijk met het bespaarde geld naar Tunesie te vliegen. Of misschien nog erger: op de ABN of de ING te zetten. Om het even boven het niveau van het individu uit te tillen: Je wilt niet weten wat die ermee doen!

Ja, het gaat om iemands hele levensstijl, is dat iets nieuws? Ik hoor dat tenminste al jaren verkondigen. En dat soort informatie geef ik ook graag door aan mijn personeel, zoals daar zijn de tuinman en de butler. Mag ik iedereen trouwens aanraden een inwonende au pair te nemen, je villa met alle energiekosten wordt er in 1 klap een stuk duurzamer door. Ben je arm, dan neem je een student op kamers (alleen jammer dat je dan meer inkomsten hebt om aan foute dingen uit te geven). En natuurlijk niks geld in de gracht gooien, ben je mal, gewoon in een ouwe sok onder je matras en als je 67 bent, koop je voor ruim 25.000 euro een Twike en rijd je gehuld in een handgemaakte Italiaanse leren jas naar het voetbalstadion of het concertgebouw, want zo spaar je als totale publiek meer energie voor verlichting en verwarming mee uit dan wanneer iedereen thuisblijft... oei! ik geloof dat ik alweer van het individuele niveau ben afgedwaald.

@ewout. Wat de statisticus zal zeggen is dat je in het model dat je kiest aanneemt dat alle grootheden onderling onafhankelijk zijn, en dat die grootheden dat helaas helemaal niet zijn.

Bijvoorbeeld. Door veel voor de tomaten te betalen lijk je extra duurzaam, maar die groenteboer gaat er daardoor in inkomen op vooruit en als hij weinig duurzaam is, gaat de gezamenlijke som van duurzaamheid omlaag in plaats van omhoog. Kortom, je mag modelmatig niets bij elkaar optellen of middelen (nou ja, het mag wel, maar het betekent niets).

Ewout, in de grond van de zaak zit ik met soortgelijke vragen als MrOoijer. Waarom vraag je de bedenkers van het concept niet naar deze discussie te kijken en daarop te reageren?

MrOoijer, ik begrijp niet zo goed wat je bedoelt geloof ik. Het begrijp is contra-intuitief, maar tenzij een heleboel mensen iets over het hoofd zien is er niets mis mee.

Weggooien van het salaris lijkt mij niet relevant, omdat dat economisch gezien niets voorstelt: het geld moet onderdeel van de economie blijven om in de redenering mee te doen. Op z'n simpelst gezegd gaat het erom dat het geld dat je uitgeeft niet gaat naar spullen die 'uit de grond komen', maar naar toegevoegde waarde (daar heb ik er hierboven een hoop van genoemd). Service is misschien wel de duidelijkste.

Om je opmerking toch nog enigzins serieus te nemen: jij stelt dus dat consuminderen (zoals dick het hierboven uitlegde) géén duurzaamheid tot gevolg heeft? Dan zeg te tegelijkertijd dat onze keuzes uberhaupt niet beinvloeden hoe duurzaam we zijn. Wat die statisticus daarover te zeggen heeft ben ik dan ook wel benieuwd naar...