@ Mark Lemmens: jawel, maar dusdanig geconditioneerd dat er geen "gewonden vallen". Bovenstaande situatie doet me denken aan "geconditioneerde onafhankelijkheid": JA, we mogen schrijven wat we willen; NEE, maar we doen wel wat de adverteerder zegt.... En ja, natuurlijk moet je rekening houden met de belangen van anderen, maar soms is het weleens goed om alles met naam en toenaam te vermelden. Hoeft niet eens slecht te zijn ;-)

Mij viel in al het bovenstaande dan weer iets heel anders op. Zal wel beroepsdeviatie zijn.

"Het gesprek vond plaats vlak voor zijn deadline zodat hij me opzadelde met nachturen om de tekst na te kijken. "
Eh...uren? Als lezer van delicious-met-een-punt-erachter heb ik die stukjes van Cor altijd binnen een kwartier uit. Als geïnterviewde hoef je uitsluitend te kijken of je je kunt vinden in het genoteerde, of alle feiten kloppen. Was de kwaliteit zo matig? Misschien dat de rubriek daarom al op het punt stond te stoppen...

Hier vallen me toch wel de schellen van de ogen. Was al een tijdje op zoek naar een serieus blad over eten (zonder die eeuwige recepten) in Nederland. (Nog bemoeilijkt door het feit dat ik er niet meer woon.) Behalve Bouillon stuitte ik enkel op popie-jopie geschrijf, tandartswachtkamerverhaaltjes en algemene leegte. Plus slecht geredigeerde artikelen vol spelfouten en spreektaal en foto's+recepten direct van bedrijven aangekocht. Dan nog zo'n kwestie erbovenop. Treurig gesteld dus, of heb ik het mis? Bestaan er dergelijke bladen?
Uit het buitenland ken ik Gastronomica (helaas moeilijk verkrijgbaar) en Essen&Trinken;. (Leest iemand the Art of Eating?)
Is er inhoud, ergens, of moet ik het bij elkaar scharrelen op internet?

Niet zo delicious-affaire nu ook op Villamedia. http://www.villamedia.nl/

Hé Cor, welkom in het land der eenogen ;-).

Dank voor jullie warme woorden.
De voorgeschiedenis kennen jullie. De nageschiedenis wellicht niet.

Sinds de publicatie van 1 en ander op dit onvolprezen blog heb ik geen enkele reactie van delicious gekregen. Ik voelde mezelf niet genood de redactie van plaatsing op foodblog te attenderen noch mij daarover te verontschuldigen. Publicatie was immers buiten mij om gebeurd, dus waarom daarvoor excuses aanbieden. En ja, de dames van de redactie kenden foodlog toch (ineens wel). Nee dus, in al die dagen dat onder meer op Foodlog over het (niet plaatsen van het) interview met Dick werd geschreven en daarop werd gereageerd, niks. Ook naar aanleiding van de reuring op Twitter en andere blogs die het bericht overnamen of erover schreven, niks.

Tot dat telefoontje van een journalist van HP/De Tijd.

Die had Foodlog of een andere site gelezen, en rook een leuk artikeltje. Hij had eerst delicious. gebeld waar hij de verantwoordelijke hoofdredacteur niet te pakken kon krijgen, en toen sprak hij kort met mij voor een korte toelichting over het 1 en ander. Daarna belde hij terug. Met de mededeling: dat de rubriek was gestopt en dat mijn freelance verbintenis met het tijdschrift was verbroken.

O.

Ik zei dat ik daarover voor het eerst hoorde.

Daar schrok hij van en daarvoor verontschuldigde hij zich.

Maar, vervolgde hij, volgens hoofdredacteur Makkie Mulder wist ik van het stoppen van de rubriek. Want die zou sowieso stoppen.

Onzin. Daar wist ik niks van.

Ik wist wel dat er plannen waren de rubriek op te heffen. Had redactrice Van Heusden mij verteld. Misschien moest ik eens nadenken over een andere interviewrubriek. Redactie was zeer tevreden over mijn bijdragen. Maar geen woord over een definitief verbreken van de overeenkomst.

Nu dus ineens wel. Enige causaal verband, nou ja, zal wel toeval zijn.

De medewerker van HP/De Tijd had trouwens ook het stelligste vermoeden dat de hoofdredacteur nog nimmer van Foodlog had gehoord en dat inderdaad verwaarde met foodblogs. Ik parafraseer een beetje haar woorden via de mond van de HP/De Tijd-medewerker: 'Cor zou een stuk over foodblogs schrijven. Omdat die een opkomend fenomeen zijn.'

Een onkunde toegeven en/of goed kunnen lezen (zie correspondentie met mij en redactrice Van Heusden), tja, het is kennelijk te veel gevraagd bij een angstig tijdschrift dat zich laat regeren door adverteerders. Toeval bestaat niet: ik was 13 oktober op het hoofdkantoor van Unilever om te praten met het opperhoofd Benelux waarin ik het rumoer omtrent Becel in mijn rubriek in delicious aankondigde. Hij reageerde, opnieuw ik parafraseer: 'Laat maar komen die kritiek. Wij weten waarover wij praten. De Hartstichting en tal van organisaties staan achter het product.'

delicious. houdt niet van discussie en enkel van mooie plaatjes en praatjes. Dat is niet erg, en dat weet ik ook wel, maar doe dan niet alsof je een journalistiek medium vertegenwoordigd. Dat doet de Allerhande ook niet. En geef dan ook niet iemand de opdracht te praten met Foodlog. Want dat hoor je te weten wat voor artikel je krijgt. Want zo'n interview gaat niet over Mevr. Gerritsen (ander blog), speculaasjes bakken en gezellig kletsen over dat leuke chocoladewinkeltje met een kopje thee.

Samenwerking dus na ruim twee jaar voorbij. Boem. Alles doet des te meer een beetje pijn, omdat ik tot het verschijnen van het artikel een zeer prettige band had met het tijdschrift. Nooit geen moeilijkheden. En dan dit.

Gelukkig dat er een Foodlog en Keuringsdienst van Waarde bestaat. Ik zou dan ook graag Aan Tafel schuiven bij Foodblog... uhh Foodlog.

GJ, je hebt misschien wel gelijk, als ik het zo hoor, lag de verhouding al niet echt lekker. Anders zou Cor deze zwanenzang niet zo georkestreerd hebben. Althans, dat zou ik me kunnen voorstellen. Het lijkt mij geen ernstig naief culischrijver.

Er gaat hier iets een eigen leven leiden. Ik zou zelf mijn oordeel willen opschorten tot ik meer heb gehoord van Cor. Als ik moet gokken, geef ik het buitenhangen van de vuile was aanzienlijk meer kans als aanleiding dan het schrijven van het stukje.

Zelfcensuur vooraf vele malen schadelijker dan kritiek van adverteerders post quem. Ik zou wel eens willen weten welke adverteerder hiervoor bij D. zou weglopen.

Is dat alles? Dus door zo'n stukje raakt een journalist zijn baan kwijt? wat een onzin.