Achtergrond
-
Uit het leven gegrepen. Nick vertelt over de slacht van eigen kip.
We hadden dus twee kuikens, en ze groeiden. Hier is hoe het afloopt.
Toen kreeg kuiken nummer twee ontstoken oogjes. Het beestje kreeg vieze, gele, etterige oogjes zoals we met de eerste hadden meegemaakt. Maar hier werd het maar niet beter en op een ochtend in mei was het dood. Eigenlijk een opluchting, maar hoe zat het nu met ons educatief-gastronomisch project? Vanuit economisch oogpunt was het een ramp. Het geld dat we al hadden uitgegeven, was nu maar voor half zoveel kuiken.
Maar we hadden een geïmmuniseerd en sterk kuiken over! We voerden het vanuit een plastic bakje, maar dat was niet zo'n goed idee. Hoenderen zijn grappig, en koekoeken staan zelfs bekend om hun vriendelijke karakter tegenover de mens, maar ze zijn inderdaad... zo stom als een kieken. Het beest was zo enthousiast met zijn eten dat het altijd probeerde in het midden van zijn bakje te gaan staan. Nu heeft zo'n koekoek bijzonder grote poten, en dus katapulteerde hij zijn voer meestal door de tuin. Een spin-off van dit project is dat we ook weldoorvoede eksters en kraaien hebben gekweekt. Zelfs de halsbandparkieten kwamen al eens een graantje meepikken.
De belendende katten bleven nu helemaal uit de buurt. Het woord kuiken begon ook weinig toepasselijk te lijken op dit gigantische hoentje. Als ik het zo door de tuin zag struinen, moest ik denken aan mijn professor paleontologie, die ooit een les begon met de opening: “Waarin ik u zal bewijzen dat de dinosaurussen helemaal niet zijn uitgestorven, maar nog elke dag vrolijk rondfladderen in onze tuin.” Zo'n groot kuiken op strooptocht door de urban jungle, speurend naar insectenleven, heeft inderdaad iets weg van een Tyrannosaurus rex.
Haan
Het oorspronkelijke idee was om het dier te slachten op het einde van het schooljaar, omdat we dan gerust op scoutskamp en vakantie konden vertrekken. Maar toen het bijna zover was, zei een vriendin, die het beestje met kennersoog had gadegeslagen, dat het nog te jong was. Dus stuurden we het op vakantie in een kippenhok in Melsbroek. Toe we rond 1 september onze kip uit villegiatuur gingen halen, vonden we een dier dat toch wel erg op een haan begon te lijken. Toch eigenaardig hoe gekochte kuikens steeds weer hanen blijken te zijn! Maar de gastfamilie was er nog niet zeker van, ze hadden hem/haar nog nooit horen kraaien.
Terug thuis wisten we het wel. Het beest begon eerst wat idioot claxonnerend geluid te maken, maar na nog een week of twee klonk er triomfantelijk hanengekraai van achter onze betonplaten. Ik vind dat een hatelijk geluid. Als student had ik al een bloedhekel aan de hanen bij de buren, vooral tijdens de blokperiode, en elke keer als de onze begon, kromp ik ineen van gêne voor mijn wijkgenoten.
Het was de hoogste tijd voor de finale. Dit zou geen gewone kip met appelmoes worden. Familie en gastgezin van de zomer werden opgeroepen. Een dag om coq au vin te komen eten, werd vastgelegd, want dat leek mij het veiligste recept. Hoe taai zou zo'n dier zijn, na zes maanden groei en rondscharrelen in de tuin?Slacht
De avond vóór de maaltijd moest het gebeuren. De zoon, die het initiatief had genomen, bedankte voor de eer om matador, slachter, te spelen. Dus was het aan papa. Ik geef toe dat ik spijt had: zo'n prachtig dier, zo'n felle blik. De haan liet zich gewillig vastpakken en we bonden zijn poten vast, want iedereen weet wat rondrennen als een kieken zonder kop betekent, zelfs al hebben ze het nooit gezien.
Ik nam een bijl en deed wat ik moest doen, midden in de tuin. Een buurman die op zijn terras zat te lezen, rende verschrikt naar binnen. Op zo'n moment moet een mens niet te veel filosoferen, enkel beseffen dat miljarden mensen het ons hebben voorgedaan. We wachtten even op het einde van de stuiptrekkingen en zoonlief begon onmiddellijk te pluimen. Dat moet, want naarmate de tijd vordert, gaat pluimen moeilijker.
Dan de nek opensnijden en de krop, nog steeds gevuld met graantjes, weghalen. Waar de nek op de schouders rust, het vel lossnijden en met een wijsvinger de ingewanden losdrukken in de borstholte. Dan het meest delicate werkje van allemaal, voorzichtig rond de anus snijden met een scherp mesje en de achterkant open maken. Daar zaten de darmen, warm, maar niet glibberig of zo. Hand insteken en de boel eruit trekken terwijl je ervoor zorgt dat de groene galblaas niet breekt. Voilà, klus geklaard. Bloederig was het ook niet, behalve dan de scène in de tuin. Nog even de laatste donshaartjes wegschroeien op het gasvuur, spoelen vanbinnen en vanbuiten en dan het dier laten rusten op een koele plaats tot de volgende dag.
De haan woog, schoongemaakt, 2,8 kilo. Une belle bête! Daarbij kwamen nog, van tussen de ingewanden, een groot hart, een stevige lever en een paar testikels om u tegen te zeggen. Samen met de kam, perfect eetbaar. Drie kilo alles bijeen. Een beest van die leeftijd is nog perfect mals om te roosteren. Het vlees is niet zo bleek als bij een plofkip, maar het kippenwit is opmerkelijk minder droog. Bijna lekker! Veel los vet was er ook niet te zien. Het vel van zo'n handgepluimd eigen kieken bakt krokanter af. Ons suddergerecht was niet nodig, maar dat kon ik vooraf niet weten.
Nu kijken we elke ochtend weemoedig naar buiten, met de kaaskorstjes en kruimels van het ontbijt in de hand. Ik zou het liefst onmiddellijk opnieuw beginnen, maar misschien kunnen de lezers het volgende lente eens proberen? Ik breng dan wel tafelrestjes, dat is alweer dát minder in de witte zak. Smakelijk.
Bron: .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit e-mail adres te bekijken)
gerelateerde berichten
-
Stel, je bent bankier en je wilt toasten op je pas binnen gehaalde mega-deal. Dat doe je niet met een ordinaire Tequila Sunrise of een nepchampagne....
-
Het wordt hier met enige regelmaat beweerd: mede schuldig aan onze op drift geraakte eetgewoonten zijn de receptenschrijvers in tijdschriften en...
-
Een frisse, delicate en subtiel geurende tropische vrucht. Een bron van heerlijke herinneringen. Ik dacht dat ik ze nooit meer zou ontmoeten. Ik...
-
Op het net kwam ik een alleraardigste suggestie tegen die het begin van een smaakvolle vakantie kan inluiden. Helemaal nu duidelijk is geworden...
-
Nick Trachet heeft het ditmaal over de basis van veel goeds in de keuken: Er worden nogal eens lijstjes gepubliceerd over ‘101 dingen om...
-
Wie had er ooit van gehoord? Jaren geleden vond ik een stoffig, gecorrodeerd blik in de kruidenafdeling van een supermarktje. Daarop tekens in een...
-
Hoeveel basisbereidingen voor eieren kent u, zonder ze te breken? Deze is nochtans al heel oud. Vandaag zijn er speciale apparaten voor slowcooking,...
-
Ik zag ze voor het eerst liggen in de koeltoog van een Chinese supermarkt, zo’n drie jaar geleden. Ze kostten toen 3,20 euro per kilo. Ik...
-
Ooit geweten dat Maroiles een kaas was voor mijnwerkers speciaal? Nick verklaart hoe een Film Noord-Franse producten in de schijnwerpers zet. De...
10 reacties
Ik vind deze reactie
Dus, Lomme, zoals je zegt aangeeft, beter niet in heet water dompelen...
Ik vind deze reactie
Nick@
Waar schrijf ik dat je een emmer 'sop' gebruik ? Hij moet er ook niet in 'blijven' hangen, miljaar !
Gewoon bloedheet water, enkele seconden aan de poten onderdompelen, anders stolt het eiwit in huid en vlees en ziet dat er lichtgekookt uit. Secondenwerk dus. En een breed algemene methode hier bij alle boeren en amateurs.
Et voila: de pennen komen veel makkelijker los.
Nog een voordeel: bij het plukken van'n hoender komt veel stof vrij dat de luchtwegen (astma-patienten) kan irriteren. Als hij gedompeld is, heb je daar ook geen last van.
Hier doen we er een hele series. In no time…
En ziet ge dat velleke ? Het gelijken wel de billekes meej kiekenvel van..... Oei.. Sorry !
Ik vind deze reactie
Prachtige uitleg,
Als het lekker moet zijn gebruik je dus ook geen emmer heet sop. maar waarom schreef je dan eerder dat ik het beest in kokend water had moeten hangen?
Ik vind deze reactie
Nick@
Pas op..! (dat is vlaams voor 'let op' dus niemand hoeft naar boven te kijken). Het is een groot verschil wat voor hoender en op welke leeftijd. Als je vel bekijkt op de bijgevoegde foto, dan is daar niets mis mee, en het is nog steeds 'à main'. Een jonge duif gaat niet in het water…
En het braadt heel mooi af, geen varkensleer…. Ook deze foto van een zelfgekweekte parelhoen. Dit jaar niet gekweekt, want ze schreeuwen heel het dorp wakker.
Ik slacht per jaar gemiddeld zo'n 25 grote hanen, 5-6 kleine dekhaantjes voor de 'coq au vin' (die moeten lang op staan en zijn er het meest geschikt voor), 20-25 jonge duiven (piepers), 4-5 hazen, 4-5 wilde konijnen, 5-6 wilde eenden, 4-5 fazanten en helaas geen patrijzen , of ze moeten uit een duister illegaal circuit komen.
Eten we dat allemaal op ?
Welnee; ik wordt geplunderd door ouders, zusters, vrienden en kinderen...
Ik heb dus de brutale pretentie een heel klein beetje ervaring te hebben.
Voor jouw informatie:
de zeeuws-vlaamse hazen ‘doen’ 10 euro in het circuit. En dan heb je hele mooie en lekkere. Maar je met wel zelf slachten. Da’s beslist niet veel.
Ook dan, als jij uit zijn jasje is, steek je in de hals, omdat daar ondersteboven hangende, het bloed zit, dat, ook al is de haas 4-5 dagen oud, in de saus gaat..
Ik vind deze reactie
Lomme,
Ik leerde van de beste Brusselse poelier, het huis Matthys-Van Gaever (niet zolang geleden spijtig genoeg gesloten, het lag net naast het VLD-hoofdkantoor) dat nat pluimen inderdaad sneller gaat, maar een nefaste invloed heeft op de kwaliteit van het vel. Het vel van mijn handgepluimde maaltijd was inderdaad bijzonder smakelijk, het verschil loont de moeite. Bij Matthys-Van Gaever waren altijd de twee te krijgen nat of droog, en er stond netjes op het prijskaartje "plumé main", met evidente meerprijs. Bij een andere poelier, hier in Laken, kocht ik ooit een gans die "wasgelpuimd" bleek. Onder de vleugels en in huidplooien vond ik resten van gele was. Niet alleen dames worden er dus mee onthaard! Ik vond het onaantrekkelijk. Waarom zou je industriële methoden toepassen als je aan niet-commerciële kippenkweek doet.
Als amateur kan ik het mij permitteren van beter gepluimde kip te serveren! Onze jongste pluimde het beest in een kleine vijf minuten, en dat was de eerste keer in zijn leven. Zo'n corvee is het dus echt niet.
Spijtig van dat bloed. Niet aan gedacht!!!